inloggen

biografie: Margreet Schouwenaar

Margreet Schouwenaar is geboren op 16 mei 1955 in het Noord-Hollandse plaatsje Schagen en woont in Heiloo. Na haar middelbare school volgde ze op de opleiding voor Leraren Basisonderwijs aan de Pedagogische Academie te Alkmaar. Werkend in de wondere wereld die scholing heet volgde ze diverse trainingen en opleidingen die vooral ingegeven werden door belangstelling en nieuwsgierigheid, zoals de Voortgezette Agogische Beroepsopleiding en de opleiding tot Supervisor. Op dit moment werkt ze als docente pedagogiek aan de Opleiding Leraren Basisonderwijs van de Hogeschool Inholland.

Haar debuut kwam in 1991 met de publicatie van 4 gedichten in de Revisor. Op grond hiervan werd ze genomineerd voor de Cees Buddinghprijs. In 1992 verscheen bij uitgeverij Querido haar eerste bundel: De Drempel die Vertrek is, waarover Koen Vergeer in de Morgen schreef: "het merendeel van de gedichten straalt ondanks de ingewikkelde thematiek van helderheid en onbekommerde betrokkenheid. Ja, deze laatste paradox is het die De Drempel die Vertrek is tot zo'n intrigerend debuut maakt. Ik zou het dit keer niet bij een nominatie laten." Daarna werden er nog haar hand bezorgd door uitgeverij Querido: Bezijden tijd, Van tijd het dood gewicht, Talen naar de Val, Van het woord Ah, en Valtijd.Bij andere uitgeverijen verschenen de bundels Het wachten bezingen, Verlies van lief, Warm van vacht, Waaraan het vlees ontsnapt en haar verzameld werk: Woorden op zinnen gezet.

Haar poëzie heeft veel kanten; de taal als drijfveer en voertuig, en de verplaatsing van de ene toestand naar de andere. Het hogere en het aardse zet zij dikwijls in onderlinge verhoudingen neer waarin haar uitzonderlijk taalgevoel vaak uitgroeit tot regelrechte magie, volgens Jan Kuyper op de omslag van Talen naar de Val(2000).

Als dichter heeft Margreet Schouwenaar op diverse podia gestaan, o.a Poetry on the Road, Dichter aan Huis, Dag van de Poëzie in Landgraaf e.d. Ze publiceert regelmatig in literaire bladen als de Brakke Hond, de Revisor, Hollands Maandsblad e.d

In 2003 werd het Catshuis weer in gebruik genomen. Het Catshuis wordt gebruikt als ontvangstruimte voor de minister-president en het kabinet. In het Catshuis is een dichtregel van Margreet Schouwenaar samen met regels van twintig andere Nederlandse dichters geprengd in een rood leren wand. De zin "Luister rondom zomen de velden van grondig leven" hangt tussen regels van Cats en Vondel.


Inzendingen van deze schrijver

12 resultaten.

Zomer

netgedicht
5.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 42
De grassen wuiven wit als in kant gestoken vrouwenhanden naar het lompe blad dat wat mismoedig dorst. De dag is al gespannen, verten liggen meer dan uren open. Overal kom je iemand tegen en sandalen, korte broeken, verschikte knieën. Een zomer is niet verfijnd. Er is teveel licht, te...

Streepjespak

gedicht
2.0 met 26 stemmen aantal keer bekeken 17.431
Graag had ik het geweten van vaders zondags pak. Echter ik ben te weinig schrift voor de regels van de tijd, meer een ansicht met daarop zo'n beeld van wat te vaak is. Misschien dat ik mij vergis, was zijn pak minder woord dan zondags gewicht.(Beelden strijken zich glad uit de prop in...

Dodijnendom

netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.aantal keer bekeken 62
DODIJNENDOM Tussen verschoning en overjas de gepoederde hoop, de dracht, de klokkende buik, de lebbige lach. Achter de hand. Psalmen en gesnik. Er is een pak voor ieder leven. Plunje. Boel. Paradekleed. Ieder is gelijk de ander andersom in hem gekleed. Rokend. Leppend of onthoudend....

Aldus gezwegen

netgedicht
4.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 85
Maak een beeld, schep wat licht en een vlak. Dan een huis, naast een dijk, laag, onder korenblauwe luchten. Het is etenstijd, onverbiddelijk heden. Het volk trekt over de velden. Honger vindt de kliek opgeschept. Genoeg voor picknickdagen, maar te karig voor de velden van verschroeiend...

Historie

hartenkreet
3.0 met 4 stemmen aantal keer bekeken 101
Nu is ooit niet langer later en eens evenmin straks. Waar we zijn, zijn we, waar de bladzijde openvalt en alles telt en alles ziet elkaar en alles wordt meer dan er al was; nu dragen we de wereld in handen, lezen we geschiedenis, zo een- voudig is het. Hier wordt een huis bewaard,...

De wereld bestaat in mij

netgedicht
3.0 met 3 stemmen aantal keer bekeken 99
Verdraagzaamheid: zelfst. naamw.; de bereidheid van anderen veel te verdragen. Ik hoor mijn moeder lachen. Zij zou zeggen: ‘Ze bedoelen: we moeten elkaar verder dragen.’ Zij bestaat in mij naast de beelden van aangeharkte lichamen, de zeis van de dood in handen van levenden. Naast...

Lopen over water

netgedicht
4.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 139
Alsof ik hier niet komen zou, zo doet het leven eeuwig voor. Met zomertijd en wintertijd, mooi hier en lief mijn lief. Zoveel adem raakt niet kwijt. Alsof ik eeuwig zou; lopen over water. Wat klaart nu ik verlost van mij wegen moet zonder woordgewicht, naakt van daad: nu ik sta aan water...

Volgens Oostsanen

netgedicht
3.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 58
God waagt niet, hij kent de eerste dag en zag aan de laatste dat het genoeg was; een vader weet tot aan de deur. Daarbuiten begint het wonen, leggen wegen afstand uit, zingen banden over tijd, gaan naar daar waar engelen en demonen zorgen voor sterfelijkheid. Tot hier nu,...

Oude huizen, nieuwe deuren

netgedicht
3.0 met 2 stemmen aantal keer bekeken 317
In dit lege huis ligt verkruimeld mijn heelal, op de tast vind ik babygeur, heilig vuur, verschoten pijn. Op het oog blozen dozen van het grauwe stouwen Over en weer klinkt stom geblaf of brekend hart. De deur, een bokkig heer, wil niet open, kast blijft steken, bank schiet dwars....

Bomen

gedicht
3.0 met 2 stemmen aantal keer bekeken 3.058
Een spoor van groen komt mij tegen; met nijvere steken in de hemel gezet, zigzagvegen in het boven blauw. Haar zwijgen is vergeven aan de grillen van de wind, gniffelt met giechelende vogels, juicht over daken, toont de portieken. Laat maar waaien zingt het loof. Haar stammen kunnen...

Heden de dag

netgedicht
3.0 met 4 stemmen aantal keer bekeken 88
Hier is het gebied waar als verstrooid de enkelingen versneld worden afgedraaid. De massa neemt vorm aan. De tijd grootte. De slag de spierkracht van beurs en handelswaar. Daarom; men stilt zich met een nieuw dressoir, de juiste lichtval en een broodje vlees. Om de hoek verkopen de...

Geen woord

gedicht
4.0 met 6 stemmen aantal keer bekeken 4.598
Er is geen woord voor missen, hoewel ik het hoor in de merel die zingt in de tuin waar jij niet bent. Geen woord voor het mankeren van de dagelijkse dingen; het snijden van brood, de zoete stroop van simpele zinnen. Geen woord voor de te ontberen belofte dat er een eeuwig zal zijn. Dat...