POGING TOT BEHOUD
netgedicht
3.2 met 6 stemmen 
43
43zoals de schilder
zijn emotie op
het doek smijt
zo tracht de dichter
in eigen woorden
lichtvoetig over
één nacht ijs te gaan
wanneer het lukt
is dit louter winst
zo niet dan ga je nat...…
Fibonacci-gedicht
Een Fibonacci-gedicht (afgekort als Fib door Gregory K. Pincus) is een westerse vorm van poëzie waarin de oude Japanse kunst van de haiku gecombineerd is met de rij van Fibonacci uit de wiskunde.
Het Fibonaccigedicht kent een stringente lettergreepverdeling die is gebaseerd op de eerste zes termen uit de reeks van Fibonacci.
De standaardvorm van het Fibonaccigedicht is de zesregelige vorm, waarbij elke regel het volgende aantal lettergrepen heeft:
1
1
2
3
5
8
Varianten met meer dan zeven regels komen nauwelijks voor, omdat het aantal lettergrepen dan te snel zou snel toenemen.
Gerelateerde inzendingen
Travaalse Winter
netgedicht
2.5 met 11 stemmen 105
105Zij houdt van heldere zinnen
zuiver als een Travaalse winter
wit van bevroren dauw.
Haar woorden bevriezen soms
zij moeten bij haar binnen blijven
om te ontdooien zo nu en dan.
Het heimwee schrijnt als
de ondergaande zon en de tegelijk
opkomende maan haar weemoedig maken.
O laat de vaste grond niet
onder haar voeten wegvallen
zij…
Werktitel
netgedicht
3.0 met 2 stemmen 58
58Er woont een meisje in mijn hoofd
dat is per ongeluk en geheel toevallig
ze is fijn en fantastisch ze is vrolijk en verliefd.
Ze is bij mij ingetrokken dat deed ze zonder kloppen.
Zonder omkijken naar wat er was,
geen woord over exen,
geen last van het verleden,
geen lijken uit de kast.
Samen trekken we flesjes leeg.
Een omgekeerde…
Dementie- Vervlogen Woorden
netgedicht
3.0 met 2 stemmen 60
60Er glijdt een schaduw door de tijd,
een stilte die het hoofd omarmt.
Het gisteren raakt langzaam kwijt,
hoezeer een herinnering ook verwarmt.
Bekende namen vervagen zacht,
als voetstappen op een rustig strand.
Maar wat het hoofd niet meer bedenkt,
voelt het hart nog aan de hand.
Een blik van herkenning, een klein gebaar,
een oude melodie…
Morgen, bij dageraad
netgedicht
3.8 met 6 stemmen 110
110Morgen, bij dageraad, als de velden wit worden,
Vertrek ik. Zie je, ik weet dat je op me wacht.
Ik ga door het bos, ik ga door de bergen.
Ik kan niet langer zo ver van je wegblijven.
Ik zal lopen met mijn blik gericht op mijn gedachten,
Zonder iets daarbuiten te zien, zonder enig geluid te horen,
Alleen, onbekend, met gebogen rug en gekruiste…