Het voelt soms best nog triest
dat ik een verhaal liet afbreken
toen het juist was
in zijn mooiste vorm
die trieste dag in de herfst
toen je terugkwam uit Spanje
waren we weer samen
in de klas voor een feestje
een terugkomst van klasgenoten
die ooit over duinen holden
voor het vieren van een feest
met bier en rollende stofnesten
nam…
ze zit in het raamkozijn, amper zeventien jaar
het dikke golvende haar beweegt
zachtjes, oh zo zachtjes in de wind
de zon kust haar jonge huid
ze droomt haar leven spannend, waant zich
de dochter van een Arabische prins
zijn lieveling natuurlijk
ze is nog ongerept maar voelt zich toch al zo
vrouwelijk
veel klasgenoten hebben al een vriendje…
Toen we bij elkaar in de klas kwamen
Hadden we het nog niet door
Er gebeurde zoveel in die tijd
Nieuwe klasgenoten en lokalen
Meer leerkrachten dan we ooit hadden
En zoveel verschillende boeken en vakken
Er was een nieuwe periode aangebroken
Een heel nieuw begin voor allemaal
We dufden nog niet gelijk een relatie aan
Daarvoor waren we nog…
Alleen in de schoolbanken zit zij
Haar trouwste vrienden zijn papier en pen
Op het bord de sommen in een nette rij
Te makkelijk voor haar want ze heeft ze al klaar
Om zich heen kijkend naar haar klasgenoten
Die gebogen zitten te zwoegen op de som
Zwetend werken en studeren, onverdroten
Zit zij zich te koest'ren in de zon
De bel gaat en…
M’n klasgenoten zaten om me heen,
dat het logisch was dat ik huilde, wist iedereen.
Ik had veel verdriet,
soms wist ik het ook even niet.
Het is nu bijna 10 maanden geleden,
dat ik nog steeds aan hem denk, is een goede reden.
Het bericht gaf een andere wending aan m’n leven,
maar ook voor anderen is die wending gegeven.…