Alle inzendingen van Anna

Het gewicht van de bagage zal groot zijn, niet om wat gevuld is, juist de leegte weegt, onuitgesproken gedachten, het luisteren naar gevoel tijdens het ronken van een motor Gewichtig gewicht, niet voor degene die niet draagt of niet dragen wil, misschien ook niet kan Een auto vol. Op weg. Wegen zijn ondoorgrondelijk…

Plotseling begrijp ik het geheugen is de echo niet het bestaan zelf…

Tussen wat geweest en wat nog geen vorm heeft hier, bouw ik een ochtend.…

Een zakmes in de melk de melk onveranderd wit alsof scherpte niet in staal woont maar in wat onzichtbaar verschuift de middag vol schaduwen zonder oorsprong een steen op tafel tegen de avond meer tafel dan steen alsof de tafel zich de steen herinnerde uit een halfopen lade de geur van regen die nooit gevallen is onder de tafel rust een…

vandaag alweer mooi weer de buur verschijnt, hetzelfde weer we knikken naar de blauwe lucht alsof daarin iets groots zucht van mei naar juni is het snel gegaan van daar naar vroeger nog sneller gedaan een stadhuisplein, een koets, een vorst een eeuw die naar wat zonlicht dorst zo groeit een praatje zonder plan van hier tot waar de tijd…

Ze zeggen dat zorg nabijheid is, maar niemand spreekt over de plekken waarin een mens langzaam verdwijnt onder formulieren, schema’s, goedbedoelde handen alsof afhankelijkheid een taal wordt die je ongemerkt gaat spreken eerst laat je iemand je jas dichtdoen later je dagen ordenen je herinneringen benoemen, je stilte uitleggen aan anderen…

Zij werd midden in de nacht door schijnwerpers verlicht, alsof een lichaam geen lichaam was maar een plaats delict waar anderen zich over bogen de opdracht was al gegeven bescherm haar tegen zichzelf, alsof het zelf iets gevaalijks was geworden iets dat vastgebonden moest voor de nacht zou openrijten de klap begon niet…

hij stak de regels over alsof het smalle sloten waren tussen weilanden in november niet rebels eerder moe van het wachten aan de juiste kant hij liep door rode lichten met de stilte van niemand die nergens meer op stapt mensen noemden het roekeloos maar ze zagen niet dat zijn tenen overstaken zie hij brak uit patronen…

de motor moe in vroege kou een dunne rook langs grauw metaal te lang het draaien zonder vuur de ochtend wachtend langs de straat huizen zwijgend achter glas lichten bleek in natte ruiten een motorkap halfopen stilte kou verzameld in het ijzer geen zichtbare breuk geen rook van binnenuit alleen dat telkens weer proberen…

Kijken naar het zijn zoals naar licht onder een gesloten deur- stil, zonder bedoeling. Langzame dagen door een witte kamer. Tijd langs muren zonder klok, zonder richting. Eerst, stilte als rust. Later, het verdwijnen zonder vertrek. Een lichaam steeds doorschijnender Een gezicht waarin niets nog blijft rusten. Geen nacht…

Handen vastgeroest in vertraagde tijd, alsof pezen draden werden van stof en krijt vingers vol stilte vol sleutels zonder slot in de polsen hing een klok achterstevoren waar seconden als vonken door het zwijgen verloren en ergens een stoel van waterlicht- waar een jas van rook langzaam openligt de handen bewogen niet…

Geen strijd van goed of kwaad maar lagen waarin stilte staat een schaduwvorm een lege huid een naam die langzaam dooft van binnenuit geen wolven in het innerlijk veld geen tanden door verhalen geveld slechts gestalten zonder gezicht, bijna mensen in tegenlicht de donkere kreeg de meeste tijd gevoed door zwijgen, angst…

bed zonder poten zweeft net boven de grond alsof het weigert de zwaarte van dagen, het dragen van lichamen te erkennen als wet hier ligt men niet neer maar hangt tussen vallen en rust tussen zijn en verdwijnen de vloer blijft, wachten op wat nooit meer neerkomt, alleen het lichaam weet hoe weinig nodig is om te blijven…

zij zou graag de mens ontmoeten die geen diepte kent en niet valt iemand bij wie niets openscheurt niets schuift niets onverwacht gestalte krijgt of knalt geen bergen die zich verheffen geen randen om zich aan te verliezen geen lege kamers waarin iets achterblijft dat in stilte opnieuw kan kiezen geen tranen die zich…

neem mijn hond slaapt zij Als ze wakker is geeft haar lichaamstaal hoe haar stemming is zij volgt wie haar voedt een zoet volgster is van A,H,J,en Z haar alfabet schooiend zoeken naar een terloopse aan over haar kop…

In haar nacht valt de wereld stil en zacht, de tijd vertraagt verliest haar kracht is denken helder onverwacht niet zwaar niet door iets voortgebracht maar vrij, een stroom die rustig verder wacht zij ziet de kamer in gedempt licht een glas, een bord, een leeg gezicht van dingen die er gewoon nog zijn de tijd beweegt zich klein…

Als zij maar één voetafdruk achterlaat dan is dit geen spoor maar de aarzeling in de aarde één afdruk alsof de grond haar even droeg en daarna vergat alsof ze kwam zonder arriveren de tweede stap bleef uit, bleef hangen ergens tussen willen en verdwijnen wie kijkt ziet geen richting alleen een plaats waar iemand heel even…

Boven de rand waar geen paden meer gaan blijft iets achter dat niet kan vergaan geen stem die vraagt geen hand die weegt alleen wat ademt zonder dat het beweegt een zachte vacht tegen een koude steen geen prijs,geen reden geen moeten,geen tijd alleen een blijven een stille nabijheid beneden woelt het meten en meer, geven en…

Een brillenglas, lang zoekgeraakt lag plots weer waar het haar ooit had geraakt geen aankondiging, geen spoor maar helder lag het daar weer voor door krassen heen door vallen en tijd droeg het nog steeds dezelfde helderheid alsof wat kwijt was nooit verdween maar gewacht had stil, ergens alleen haar wereld viel weer…

te licht om te vallen te leeg om te staan geen spoor dat haar hield geen plek om te gaan woorden verwaaiden nog vóór ze ontstonden haar naam lag verloren in ongekende gronden ze liep door het leven als langs een rand zonder gewicht zonder tegenstand geen begin dat bleef geen einde dat sloot alleen een bewegen dat nergens in…

Spiegelend in een waterplas ziet zij niet wat er is maar wat achterblijft wanneer het kijken zelf verdwijnt het oppervlak liegt niet het herhaalt slechts wat zich aandient zonder het te begrijpen daarin herkent zij zich een bestaan dat geen kern draagt, alleen weerkaatsing alleen het lenen van vormen wanneer de wind opkomt…

ik ben een anomalie een stille afwijking in lijn geen buigpunt dat zich voegt geen scharnier zegt zo moet het zijn maar in mij keert iets om een trager innerlijk bestaan verdragen wordt hier Anders geen last die buiten blijft staan maar een dalen naar binnen waar elke stap zich herschrijft want voor zij wordt gezet lost de beweging…

het vraagt niets geen richting geen terugkeer geen vorm waarin iets moet passen wat omgeeft houdt zich afzijdig laat niets wordt opgeroepen niets vastgelegd en in dit uitblijven verschuift iets onmerkbaar- geen zoeken meer naar waar te zijn, maar het vallen in wat niet vraagt dragen zonder aanraken aanwezig zonder bewijs…

Er was geen moment alleen het verschuiven zo zacht dat het niet opviel niet voor de ogen van anderen niet voor de dag zij werd lichter niet als lucht maar als iets dat loslaat zonder te weten waarvan in de kamer bleef alles staan de stoel,het glas de tijd die doorging gewoon alleen zij gleed en ergens in het ritme dat…

ooit liep zij langs de randen van de wereld een stille wolf de vacht vol nacht ogen die niemand lazen de wind wist haar naam de mensen niet zij trok zich terug in bossen van denken in sneeuw van stilte waar elke stap een echo was langzaam keerde zij om niet luid of met trompetten met kleine stappen door het woud, dauw en ochtendlicht…

Een vrije vogel springt op de rug van de wind maar mijn ribben zijn een smalle kooi blijven steken in de oranje zonsondergang die nooit komt alle namen van de vrouwen in mijn familie verloren in de wind, alleen de bergen herinneren zich nog hoe hun keel klonk toen ze stierven zonder echo nu ben jij als een god, zei de man op…

Ineens was ik het vermogen om warmte vast te houden verloren. Nu de kinderen het huis uit zijn, snoof ik, ja ja. Ik kroop onder steeds meer dekens. De kachel loeide. De warmste van ons tweeen kon mij niet meer verhitten. Ik rilde en huiverde alsof ik oog in oog stond met de dood. Wat ook zo was. De dood en ik stonden op een dijk.…

De rivier heeft zich tot meer gestrekt en klotst onder de waslijn. Geen plaats voor paarden, engelen; in geen herberg thuis. Ga liggen onder zeven dekens, koorts ranselt de gewrichten, laat hem, hij maakt zich zwaar in haarwortels en oogkas. Straf, teken? Na een troebele nacht ligt water glad over radeloos gras, een zuiver blinken tussen…

Mijn vader had twee levens. Een kort en vlammend, zonder mij. En een daarna. Mijn vrijheid was een plicht. Ik speelde in een pasgeboren luwte; wat ik voor vol aanzag was innerlijk ontwricht. Verhalen gingen onvoorspelbaar dicht en vragen ketsten terug. Ik zweeg. Als ik aan tafel zat stond er een horde hol van honger in mijn rug. Ik at.…

Ik omvat met bei mijn armen de tere ronding van haar schouders en hals, en zijzelve doet mij haar zachtglooiende dansende benen omhelzen zo schrijden wij tezamen in ritmische wiegeling Ik zie omhooggeheven haar lief gezicht en dit hevig bijeenzijn drijft mij dicht en dichter tot haar - en wij dansen mond aan mond en hart aan hart en zacht gezicht…