Hartenkreten

Laatst toegevoegde hartenkreet (nr. 60.195):

Van ver pa

Eigenlijk woonde ik mijn hele leven
kennelijk te ver.
Of misschien was het anders
en was jij degene die verderop lag.

De rit naar mijn huis,
naar hoe ik leefde,
bleef een afstand die zelden werd afgelegd.

Ik kan de keren nog tellen
dat je kwam.
Bijna op één hand.

Tellen doe ik niet meer.

Nu weet ik alleen
dat ik werkelijk te ver woon.

Wanneer ik voor je sta,
vraag ik me af
ben je blij?

Nu vergeet je veel.
Misschien ook de afstanden.

Ik draag ze nog, pa.

Jij bent oud geworden.
Nu mag alles ver zijn.

De wegen.
De jaren.
Mijn huis.
Mijn leven.

Alleen soms blijft er iets achter,
als een deur die nooit helemaal dichtging,
alsof iemand ooit had kunnen komen,
alsof de afstand nooit bestaan had.

Vandaag kom ik vanuit de verte.