3605 resultaten.
gevallen dorp (1916-2016)
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
565 op een open plek
in het bos
waar het dorp was
het cafe, de smederij en
de vele boerderijen
daar ligt de dood net
onder de oppervlakte
verbergt de aarde de vele
lichamen van de doden
onder de grond
in het dorp staat
geen boom overeind
de verwoeste bodem is een
maanlandschap met diepe kraters
waarin nu zeldzame padden leven
elke…
vleugels
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
472 de aangezegde dood
in bootjes van papier
aangespoeld wachten
op zilte handen
de zwaarte deinde stil
en licht tussen hen in
de tranen raakten
bevriend met de verliezen
ze weven nu de dagen
losjes aan elkaar
lopen door de avonden
naar de nachten
vandaag is niet meer
wie zal vleugels geven?…
over leven
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
476 voor hun gang naar de dodenweg
trekt een aangeslagen vader traag
de schoenen uit van zijn kleine zoon
scheert een ander in schamele tijd
de meisjes en de vrouwen kaal
op de grond buiten ziet hij
het groene jasje van Tamara
-mama had het nog vermaakt-
de blauw-wit gestreepte rok
van Itta ligt er verloren naast
het versperde hart laat geen…
wassen
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
488 met waterverf leren we
schilderen over het
huiveringwekkend menselijk tekort
over het wassen van handen
in onschuld
met waterverf schilderen we
de oorlogen telkens opnieuw
lossen we ze op in water
tot de doeken nieuw en
helemaal wit zijn
als de wateren rood kleuren
wenden we de hoofden af
van het wassende bloed
in de duisternis…
wie
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
471 vervuilde wolken
dragen het geschreeuw
wie voelt de lente
naamloze laarzen
overlopen stille huizen
wie weeft de lijkwaden
op braakliggende akkers
smeulen de vuren
wie draait de tijd terug…
no-fly zone
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
578 in het
landschap
woest en leeg
regent het
kiezeltjes
uit wolken
van ijzer
bommenwerpers
blijven
aan de grond
men noemt
de regen
in Aleppo
een no-fly zone
van God…
ontwricht
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
639 we zien de
verlaten huizen
de bomen die
aan hun wortels
rukken om zich los
te wrikken van
de aarde
we voelen de
grond openbreken
onder onze voeten
geen gaas op de
grillige slingergang
van onheelbare
diepe wonden
we horen de
angst in zwarte
verhalen in het
boomloze landschap
waar elke beweging
dodelijk is en licht zich
verbergt…
Uitgeholde nachten
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
563 Oorlogsleed is moeilijk te verzachten
Kersenkernen knarsen machteloos
en andere pitten argeloos
In uitgeholde nachten
verslapen wij ons woelig
onmachtig
sprakeloos…
Bedroefd
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
501 beeldschone Duitseherders
wat zijn
jullie in
1940/45 vals
gemaakt
weerloze Joodse
zigeuners enzovoort
mensen aangevallen
dit is
wat mij
ten zeerste
raakt
voor altijd
deze beeltenis
lieve diertjes
zo zijn
jullie toendertijd
niet geboren
slachtoffers omringd
door pijnlijk
prikkeldraad bij
voorbaat verloren
hopelijk nu
in…
overleven (1989)
netgedicht
2.5 met 4 stemmen
553 bijna altijd alleen
is hij in
zijn boekwinkel
met woorden op
papier biedt hij
vensters op de wereld
de stilte in het
oude pand
ademt verlatenheid
het ondraaglijke
bestrijdt hij met
een scherp sissen
onophoudelijk blaast
hij het onzegbare
krachtig uit zijn mond
ik kan het niet
verdragen: het bittere
snijden door de…
pauken (2)
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
514 met vernauwde blik
snellen we voorbij de
plekken des onheils
haasten ons over de
struikelstenen boven
de gedolven graven
vergewis je van de
koude diepe hemel
hoor de naamlozen die
met beukende pauken
roffelen op de hardleerse
huid van de aarde…
hogere waarheden (de moeder 1)
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
488 de pluizige blauwe
hemel verandert in
een grommend grijs monster
alles ademt afscheid
in een rivier van bloed
keert ze de stenen om
haar lied moet de kille
gronden warmer kleuren
haar schrille schurende
stem verhaalt over een
hoge waarheid als in
een Griekse tragedie…
kerven in het onwrikbare (de moeder 2)
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
448 op de dodenakker
verdwijnen de ijle
fluisterende schimmen
tussen stille bomen
de jongen een kind nog
moet verborgen blijven
voor het oog van het volk
voor de eer van het land
ze krabt met haar nagels
over de zinken kist
het mes kervend in het
eeuwig onwrikbare…
ondraaglijk daglicht (de moeder 3)
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
514 het bezwerende ritme
van haar zang reikt voorbij
het ijle verwarde
gefluister in het woud
de moeder wil haar kind
het daglicht laten zien
het optillen het
bevrijden van de dood
men wrikt haar los van de
kist die in diepe
zwarte aarde verdwijnt
in het ondraaglijke
daglicht valt het broze
leven in scherven uiteen…
Beroofd
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
506 beroofd ben ik
van het geloof
van goedheid
in iedereen
beroofd ben ik
van dromen
over wereld vrede
voor iedereen
machteloos
staand aan de zijlijn
en lees woorden
die ik niet begrijp
machteloos
kijkend naar de dag die
vanzelf weer nacht wordt
en de mensheid
die nog altijd niets geleerd heeft van het leven…
moedig leven
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
555 Kaminsky van
de stomerij
wist alles van
inkt van kleuren
van magische
verdwijningen van
onuitwisbare vlekken
Kaminsky van
het verzet
wist alles van
het minutieus zwoegen
om inkt op te lossen
namen en datums
te veranderen
Kaminsky van
stomerij naar verzet
magiër van het
eerste uur
dag en nacht gebogen
om levens te redden…
Auschwitz
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
784 ( ter ere van alle Joden tijdens WO II)
Wreedheden
Uit het verleden
Ze overrompelen mij
Tot in het heden
Hoe kan een mens
Zoveel gruwel verrichten?
Ik kan het niet vatten,
Ik wil die ondraaglijke pijn verlichten
Je hebt maar de pech
Te behoren tot
het “foute” ras
Was meinst du?
Was ist das??
Mannen, vrouwen
Kinderen, babies…
Na de Eerste Wereldoorlog
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
637 Elke dag van hun pensioen
leek op de vorige.
Eenvoudig, sober,
zoals hun maaltijden.
Terrasje?
Ja, op het eigen erf.
Vakantie?
Ik heb hen nooit weten reizen.
Hard gewerkt en zuinig geleefd.
Vroeg oud ook.
Vroeger was zeker niet alles beter,
maar het leek vaak makkelijker,
omdat de verwachtingen zoveel minder hoog
lagen dan bij de 60-plussers…
overleven (2)
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
680 in een lange rij
schuifelen ze
langzaam naar
voren de moeder
ingeklemd tussen
haar dochters
daar staat hij
de engel
engel des doods
ze kijkt weg
weg van zijn
koude ogen
met zijn wijsvinger
bepaalt hij hun
onverbiddelijke lot
hij gebaart de
moeder naar
links te gaan
met zachte stem
zegt hij
je zult mama
snel weer…
zinloos
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
727 Zinloos en zonder respect voor eenvoudige mensen.
Ten strijde trekken was niet hun idee.
Ze werden de loopgraven ingejaagd,
bang en onhandig als ze vaak waren,
lichtjes onwillig.
Ondertussen ijskoude bevelen van officieren
nauwelijks begrijpend.
Wat kon het de leiders schelen
wie hun soldaten diep in hun hart waren,
waarvan ze droomden,
waarop…
geen god
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
542 Ares' kinderen horen
zijn bulderende stem
de uitgestrekte
dodenlandschappen
aangetast door
weer en wind
mensen verdwijnen
ze keren nooit terug
klokken verliezen
hun greep op de tijd
binnen en buiten de
onschuld is voorbij
oorlogen hebben
geen ziel
nietsontziend nemen
ze alles af
geen god komt er
aan te pas…
struikelen
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
450 het voorjaar
tijd om te
schrobben en
te struikelen
over de
stenen
straatvuil
sneeuw en
regen
verduisteren
het geelkoperen
bestaan
struikel nu
val stil bij
het kind van
twaalf tere
lentes in
de knop
ik noem je
Marion ik
noem de naam van
een gebroken
kind dat werd
vermoord…
achterblijven
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
495 de aarde beefde
bergen spuwden vuur
regens van keien roffelden
men hoorde de
schrikwekkende galm
van de grenzeloze zee
onsterfelijke goden
wispelturige titanen
gruwelijk luide monsters
voerden hun strijd
verwoestend en hongerend
naar macht en wraak
verweesd bleef
Moeder Aarde achter in
een geblakerde wereld…
'40-'45
netgedicht
4.0 met 8 stemmen
563 kraakten
en honger en kou
knepen je krank
onder de Stahlhelm
stokte het lied
van vreemde verten
van oorlog en dood
het verloren bloed
dat rust in de aarde
de kinderen speelden
ze kenden geen namen
ze hadden de weg
naar het oosten gewezen…
meelsoep
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
469 mamma er is
soep vanavond
het kind verstart
staat stil met de
beker in de
kleine hand
staart naar de
natte plekken
op de grond
moeder zwijgt
uit haar roerloze
opgezette hand
druppelt water
traag trekt het kind
de deken over
mamma’s benen
dan loopt het schoorvoetend
naar buiten
het in tranen
gedrenkte stukje grond…
buiten is het onveilig - de moeder
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
469 de ogen van het
kind met de camera
laten mij kijken naar
een kleurrijke vogel
die met gekortwiekte
vleugels het luchtruim
tot een gesloten boek
verklaarde
deze breekbare vogel
vliegt zich niet bijeen
ook de takken zijn te teer
ze verschanst zich
je weet maar nooit
in een vergrendeld
nest vol spullen die
haar veilig omhullen…
Roeping
snelsonnet
4.1 met 12 stemmen
621 De Sovjet-staat in ere te herstellen
Dat is wat hij als ware roeping ziet
Wat NATO daarvan vindt dat boeit hem niet
Ook maalt hij niet om binnenlandse rellen
Zo speelt hij door een buurland te bezetten
Gewoon zijn eigen Russische roulette…
geworteld
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
491 aan de rand van de
nacht tussen kogels
en oorlogstaal wortelt
een boom in het
bergravijn
achter de binnenkant
van de buitendeur
danst rouw een solodans
in onbuigzaam verdriet
boven de huizen
hangt de meedogenloze
geur van verbrande
schoonheid verknipte
harmonie niets komt
door letter en papier
aan de rand van de
nacht…
Uitlaten
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
461 vandaag heb ik geen woord gesproken
had ze ook niet verwacht
te horen uit monden met tanden
was de dag dan leeg of zacht
neen, de wereld legde mij aan banden
ik heb zoveel gehoord
en tussendoor geluisterd
de stilte werd gevuld met granaten en moord
ik geraak dan aan chaos gekluisterd
vandaag heb ik geen woord gezegd
ze werden mij ook…
Het is zó helder
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
415 April, En de lucht is droog als
de schouders van een waterbuffel.
Sprinkhanen krabben aan het vuil,
wrijven met dunne poten over hun vleugels
waaieren voor de ogen van de soldaten in een
lage boogvlucht uit hun vleugels een waas.
De soldaten merken het niet meer,
ze zien alleen de vernielde straten
lichamen in lakens gewikkeld, en de zon…