Netgedichten over haiku

Het wassend water verorbert haar vliedbergje - zij balt haar vuistjes ..................................... Op het bollenveld nemen bejaarde kraaien de muziek vast door ..................................... Altijd weer eb na vloed en dag na nacht - ons refrein is Hein ..................................... Naast Endegeest…

Op de Hoge Hil pluk ik bramen en de dag kan niet meer stuk…

Onder de dennen grondig geveegd een vierkant en geen zuchtje wind…

gehaaide koeien koeionerende haaien verschil moet er zijn maar is dat er ook er zijn vissen die grazen en vee dat toehapt…

lieve kinderen tussen tibet en japan rennende boeddha's de estafette van de olympische spelen gaat de diepte in je kan heel mooi zijn mijn chinese keizerin ook zeer lelijk - je zingt geen chinees terug naar confucius karakterloos kind aan de piano een kruk met zwoele geuren van ylang ylang…

Nooit kreeg je hem goed in het vizier. Hij volgde en ontweek. Als ik rustig wou gaan zitten, vloog hij op naar de boog van walvisbeen. Hij keek de straat uit, liet langs mij heen zijn ogen weiden over het lage en het hoge wad. Aan de wal zat hij steevast op de nok van mijn dak te zwijgen. In het morgenlicht verloor de kleine vogel alle…

de paarse vogel vliegt op van het water en de zittende zon eva is een serpent in de tuin der lusten welt adam's appel dille is dille een kaaiman is een krokodil een lachebek sliep uit spinazie uit mijn reet selderij is sel geworden zuurkool wederom rad van avontuur de molenwieken draaien gemarmerd papier…

In de ruigte op de grond een doffer - uitgekoerd…

Een dag in juli. Zo stralend is jouw gezicht in het witte Thorn!…

verwaaide merel fluit tegen een noorderwind vol regendruppels…

we weven samen in verschillende tijden er vallen steken een mist voor ogen meeuwen zwart in de verte - een dag zonder doel bij de lantaarnpaal esdoorn en wilde kastagne delen het licht - twee kapmeeuwen drijven op grijze golfjes kop in de wind zonnige morgen een schaakbordzeemeeuw zeilt voorbij zij vult de hemel…

Ik hoor haar haarlak daar ik ervan moet hoesten heb ik lak aan haar…

mijn hete penne korreltjes gerookte zalm koelen snel af ze bakte voor mij het genot van scharretjes om in te schuilen over rougette lopen de lijnen samen - frans in duitsland een deense strik toe met aardbei ik mis de kers miste garnalen van vroeger op school een dorische kroon op dak bijna flessenhals…

Mooie bloem scherpe stekels o akkerdistel ik raak je niet aan…

Weven van letters naar indringende woorden vol vurig elan De ziel beroeren voor de heling van pijnen zo lang ik het kan.…

verdwaald op het strand waar overal dezelfde zandkorrels liggen gestrest en gestoord ik hoor een stem in mijn hoofd die mijn naam roept een klemmende kaak het hoge woord moet er uit een open kerkdeur de drie engeltjes die je gevonden hebben glimlachen slechts het vlees van de roos wordt vertederd tot zijde en een stukje zeep…

Een hangend klooster hier dichter bij de hemel dezelfde graven…

een hartje van goud ze wist het niet van zichzelf het goud houdt afstand twaalf en een half jaar herinnering in het brons kleurig eikenhout onder eigen helm grote ogen gesloten wanneer vlieg je weer het rode gezicht paars van ingehouden kracht op gouden tors - de paarse vogel in de ondergaande zon kan elke wolk zijn…

Neem de goal als doel en kop dan met je verstand bal voorbij doelman!…

bloesem waaiert speels weeft slingers tegen wolken fantasiepatroon…

de telefoon is overgegaan in de finale het eerste deel van het eerste pianoconcert de eerste violiste op het lizt-concours in de vleugel van een vleugel wil ik jou zien - de cellist beheerst het zweet druipt uit zijn neus ik wieg mezelf - we zouden samen op zoek gaan naar een suite robuust en uitgehakt…

heilige Marco schenk ons oranje grachten vol met schuimend bier…

Th: Thomas van der Zeyde St: Abel Staring Am: Amos Kurzweil Th: Op de steiger trippelt wit een kwikstaart naar de Zwarte Zee St: Je raapt hier kromme stokken een hele troost bij het gaan Am: Buitengaats die paalzitters aalscholvers bij de vleet Wolken groeien op de kim vaag van vorm en naamloos nog Laat ze toch verschijnen…

zoete zonnedauw ontvangt het fruitig vliegje vol van levenslust…

zit en buig het hoofd in de donkere spiegel van de piano je krijgt geen kussen voor ik je het huis uitdrijf ik ben verlaten gloednieuw brengt dat ding toch maar duizend euro op en wat geeft de gek witte haren - in het duister achter het raam recht overeind - sonatine 100 ligt op de pianoklep half ingestudeerd…

de ramen open het gorgelen van de stad in de zomernacht net overleefd - een bus met zweedse toersten net iets te traag - de arm dwars leggen de arm langs het lichaam - de pijn blijft bestaan vroeg of laat genen kankerfouten hier en daar omstandigheden ondermijnd door chemo geinfiltreerd door virussen wachten op een kus…

dag en nachtmerrie en de vermenigvuldiging eindeloos klonen het is niet mijn lichaam maar dat van een ander zonder tuit of fluit een bel etage waar is de verborgen trap naar het souterrain overmorgen is het collectieve geweten weer groter geworden een zwarte noordzee we staan vast in een file voor een diep gat -…

ode aan de mens getekend door verleden een "vergeten" held…

Tedere knuffel Verhult haar ware aard van Verwoesting en pijn…

de lente is kaal engelenhaar prikt mijn hoofdhuid als ik ga liggen op het brede strand ligt een dikke laag glacé feest der herkenning vegeteren - met een appel in eden en het vijgenblad het lauwe lichaam lava borrelt onderhuids een slaapwandelaar een grijze wants op de rand van de broodplank loopt er onder door…