4822 resultaten.
Rivier
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
451 Veelvuldig in de rivier geweest – ontelbaar vele keren.
Nooit opgeslokt, nooit reddeloos ver weggedreven.
Steeds weer behouden herleid naar vertrouwde oevers.
De parallelle belijning van een kronkelend bestaan.
Veelvuldig ook in mij geweest – ontelbaar vele keren.
Op haar beurt vrijelijk door mijn lijf gestroomd.
Samengevloeid…
[ Volop sneeuwvlokken ]
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
345 Volop sneeuwvlokken,
verderop zie je ze niet –
tot ze mist vormen.…
Morituri te salutant
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
418 We streden om de zeven heuvelen
We zagen kameraden sneuvelen
De aarde kleurde vermiljoen
We zakten door gezwollen benen
We zogen vaak op kiezelstenen
Bij gebrek aan dagrantsoen
Geen kou, geen hitte kon ons deren
Geen geweervuur deed ons keren
Twaalf maanden jachtseizoen
Ons wapen glom van poetskatoen
We…
Tussen de regels door: aandacht
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
496 Alles begint ermee, taal
(mama's gezicht en lieve woorden)
draaien, kruipen, lopen
(mama's hand en aanmoediging)
eten, spelen, willen
(mama's voorbeeld en commentaar)
zand, water, wind, hout en vuur
(hemel en aarde)
dieren, auto's, bouwkranen
(de wereld)
school, luisteren, oefenen
(leraren en lezen)
oefenen en oefenen
(vakmanschap)
tot…
[ De wekelijkse ]
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
391 De wekelijkse
rustdag is zo heilig saai!
Ik wil gaan werken!…
onverlichte tijd
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
360 iemand gooit
stenen naar de leegte
tussen de sterren
omsingelt stille
woorden verscholen
onder een stolp van glas
iemand blaft met
schorre keel naar geesten
achter koude muren
botst in schommelend
licht tegen het verlies
van wie hij was
iemand dicht met
haperende pen op de
mestvaalt van het
tekort betast de taal
met vingertoppen…
Rimpelingen [2]
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
449 Kinderen trekken mij aan
ik wil geraakt worden
hun energie voelen
botsen op mij
en ik wil terugkaatsen
mijn ziel tegen hen aan
duwen als een streling
De bejaarden op de soos raken mij
hun aanwezigheid en hun lach
verwarmen mij, de verstandhouding
de knipoog van een raak woord
de wijsheid van hun rimpels
Ik heb vriendinnen
ik maak…
Vermoeden
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
477 Jouw aangezegd scheiden,
genadeloos en plompverloren
Heenvliedende weken, traagzaam,
tergend treuzelend razendsnel
Gestadig slaapgebrek
Spaarzaam sluimerend verpozen
Gradueel schrikbeelden verdragen,
loochenen als non-existent
Door het krijten is mijn zicht beloken
Langzaam vervagend schimmig bestaan
Gedachtenflarden…
Onmacht
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
442 Kom ik mijn schaamte voorbij
om over mijzelf te vertellen?
Over mijn angst
anders te zijn
mijn angst voor de reacties
die alles kunnen veranderen
Ik wil lachen, feestelijk
leven, kom, zet muziek op
we wagen er een dansje aan
en misschien vertrouwen
we elkaar dan genoeg
om open te zijn
Het is geen examen
we hoeven niet te vechten…
Kikkerprinses
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
464 Ik zit lekker in de zon
te wachten, begeerlijk
denk ik, hoop ik
voor jou te zijn
Om me heen gaan mensen
zoals altijd hun gang
De zon schuift verder
en de schaduw volgt
Vissen houden zich stil
boten varen voorbij
de geur van houtskool
Leven is eten…
laat me niet wachten
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
467 laat me niet wachten
in de ijskoude nacht
als aangeschoten wild
in het zicht van de jager
niet wachten in het blakerend
licht van de smeulende
brand waarvan ik de
hitte niet verdragen kan
laat me niet wachten
met verloren woorden
die nog altijd weten
wie we vroeger waren…
[ Je beklimt een berg ]
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
400 Je beklimt een berg
terwijl je denkt aan de top –
dus je bent nergens.…
Uitgedacht en uitgedicht
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
453 Nooit meer denken, nooit meer dichten
Nooit heb ik iets groots verricht
Een laatste vers als doodsbericht
Nooit meer lachen, nooit meer huilen
Niets wordt meer van mij verwacht
Geen argument door mij ontkracht
Teloorgegane teerbeminden
Hartenpijn niet langer vrezen
Mijn afscheidsbrief mogen zij lezen
Vrouwen heb…
Gedachten Zijn Vogels
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
483 mensen gaan kletsen
als hun geest
geen rust vindt
in gedachten
als een eenzaam hart
hun losgeslagen lippen
doet ratelen enkel
uit puur tijdverdrijf
door te veel te praten
mag u verwachten
dat er weinig zuiverheid
van denken overblijft
gedachten willen vliegen
als vogels zijn zo vrij
vang ze niet te snel in woorden
die te vaak…
[ Een hoekige dans ]
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
444 Een hoekige dans:
een doos springt over de weg –
radslag na radslag.…
Waar is het leger?
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
413 Ik weet het nog
ik heb het vaak gezien
aan hun gezichten, hun eis
een grote meid te zijn
niet tomeloos te komen zeuren
om aandacht
.....Ontplof maar, je bent sterk
.....het woedende bewijs
.....van ons gelijk
niet te hoeven zorgen
voor mij, ze hadden recht
op hun eigen leven
dus deed ik onoverwinnelijk
mijn mond open, krachtig…
[ Ik kap de wildgroei ]
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
456 Ik kap de wildgroei
van mijn dromen, zo hak ik –
me weer een uitzicht.…
[ Ik hield me maar vast ]
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
428 Ik hield me maar vast
aan mijn ochtendkrant, op straat –
bij het uitglijden.…
[ Windvlagen vagen ]
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
392 Windvlagen vagen
mijn herinneringen weg –
Ik val uit elkaar.…
Isis ontsluierd
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
448 Isis ontsluierd, niet haar masker
van goud, maar echt, haar ziel
in mijn naakte lichaam
de energie van de wereld
kleedt mij van binnen uit
trekt knopen los, strijkt
inwendige bulten glad
vult deuken en scheuren
en draait de deksels los
van mijn wonden, likt ze
langzaam met liefde
weg tot dunne littekens
van verloren eenheid
met…
[ Het leven is iets ]
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
409 Het leven is iets
zieligs, doe iets, dan vind je –
jouw motivatie.…
Wu wei
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
493 Weer de nacht, weer de ochtend
van een nieuwe dag voor dansers
en de andere mensen
te voorschijn kruipend
uit het ogenschijnlijk eendere
verrassingsei, tijd is water
in een rivier die zich verdrinkt
in de wereldzee en ik stroom
mee, ik kan me laten drijven…
[ Naar de maan gegaan ]
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
413 Naar de maan gegaan
voor de maan, zagen we iets –
anders: de aarde!…
[ De sterrenhemel ]
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
497 De sterrenhemel:
een koninklijke mantel –
om moeder aarde.…
Paradijskinderen
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
439 Jonge mensen zijn slechte denkers
Je moet hen eerst te eten geven
van de vruchten van die ene
speciale boom van de kennis
wat nuttig en nadelig is
voor ze iets weten
en zodra ze dat snappen
begrijpen ze
dat het zo moet zijn
als je geen paradijskind wilt blijven
voor wie alles klaar moet staan
in een wereld zonder gevaren
Wat nadelig…
[ De kat zit muisstil ]
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
407 De kat zit muisstil
de maan te observeren –
de hypnosebal.…
valavond
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
415 de wandeling
tussen licht en donker
wordt trager en langer
voetstappen kruipen
in het zand
een waarschuwende
goede geest kondigt
in de verte sonoor
de dood aan als we
langs de greppels lopen
de valavond is voltooid…
Kafkas
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
473 Met ziedende hand sloeg de hemel
de nieuwe stad en de enorme toren
uiteen, de Hangende Tuinen vlogen
Vertrekken werden vliegtuigen
en tapijten met gedekte tafels
landden ver weg in de lange zee
Een zware regen
van kamers vormde met een plons
een hemelhoge bergrug
De mensen uit de Toren
verspreiden zich in vijftig talen
en vochten om…
[ New York, de mensen ]
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
417 New York, de mensen
zijn druk, het tij slaapt en draagt –
de vrije meeuwen.…
Hangend in de wind
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
374 Op het strand duwen we ons
door de wind naar het licht toe
Er is geen tunnel of heilige poort
Om op adem te komen draaien we
ons om en rusten uit, de wind gaat
heel de wereld over, en wij waaien
even mee met de meeuwen en
stromen even samen met de golven
uit over het blinkende zand
Het luchtruim is ons te groot
schuin voorover hangen…