van de zilte zee wisselt met de zoete zachtheid jouwer landen
Verleumd vaar ik naar de kust waar vuren branden
Het baken der inmense lichtoren heeft mij hier geboden
Ik meer aan voor het lijkt het land der goden
Voor een tijd voel ik mij zeer gelukkig en blij
Nog nooit in mijn leven was ik zo vrolijk en vrij
Goede grappen maken schaterend gelach…
met lief en leed, gelach, geween,
in 't eeuwig duister!
o Reik me uw lippen... Toef geen stond...
Ik zoen uw ogen, wangen, mond...
Maar wilt gij spreken, - fluister, fluister!
In avonddauw en sterrenschijn,
uit voller kele,
zit nog een enkel, arm vogellijn
zoet, zoet te kwelen.…
als je luistert, kun je horen dat ik heimwee heb
naar iets wat nooit zal komen
ik heb gelachen en gehuild
gedanst en stilgestaan
ik leef m’n leven
zoals alleen ik dat kan..
m’n verdriet heb ik weggestopt onder het motto 'voorbij is voorbij'
en m’n vreugde…
m’n vreugde, dat ben jij..…
Er werd gezongen en gelachen
om allerlei vertier.
Maar in het gindse struikgewas
daar loerde het gevaar:
een oude slechtziende stroper
met zijn geweer schietklaar.
De stroper hoorde een geluid
en dacht een haas of ree,
maar schoot in plaats daarvan
een kabouter tot puree.…
Misschien wel met geheven glas,
terwijl hij proestend poogt iets uit te leggen dat wordt weggespoeld
op bulderende branding van gelach.
Dan piept opeens zijn stem, als uit het stof,
en klauwt zijn lege hand naar ’t arme hart
waar nu het mes in staat van God.
Een flits, van droevig speelgoed, droeve sneeuw
En droef lantarenlicht. Meer niet.…
Langs hem gaan met gelach
De elven meisjes dansend, dat een vlag
Hun wapperend gewaad lijtk. 't Wuifde zacht
Bij 't schuiflen om den heuvel in dien nacht.
Maar in de vert' bewoog een flauw geschreeuw
Het zijden luchtgewaad. Uit oude eeuw
Reden er heksen om den horizon.…