Alle inzendingen over liefde

ik ben niet geboren om te luisteren naar muziek kijk naar mensen zie ze bewegen vooral hun mimiek heb geen talent om zelf te spelen maar probeer alles in zang en dans tot mij te nemen schilder stillevens met vaart omdat tijd vrijt met vorm en kleuren in een eerder gebeuren het resultaat staat als een huis maar de realiteit is…

Zou ik.. je kunnen missen. Kunnen zien, wat ik niet ken. In een glimlach, kunnen smelten, naar de man, die ik niet ben. Zal ik.. je ooit herkennen. Je ogen vinden in de nacht, naar jouw diepte kunnen kleuren, een stukje hemel kunnen scheuren, waar ik als, maar op je wacht. - Kijk.. Kijk naar mij. Laat je dromen in…

een smalle hand waarvan de lange vingers piano zouden kunnen spelen met een heel zacht touché jij was met mij mee gaf me even tijd om daarin het leven te lezen dat je leidde tot heden verbazingwekkend was de kracht van je gezondheidslijn ook liefde en emoties mochten er zijn ik voelde en genoot maar reageerde niet direct op de…

Jij wende rap aan mij Met rasse schreden wist jij mij te vinden Jouw hart vlug aan mij verpand Als de bliksem verdronk jij in mijn ogen Handen die pijlsnel de mijne wisten te vinden Je oren in no time mij horend Vlot knikten jouw knieën Hecht snel Snelhechter…

Je verjaardag staat me nog steeds helder voor de geest Het voert me terug naar hoe het vroeger is geweest Al ben je al jaren geleden overleden Die verjaardag doet me denken aan ons verleden De dagen uit lang vervlogen tijden Vol geluk en liefde tussen ons beiden Op zo’n dag, nu ik eenzaam aan je denk Was die tijd toch een godsgeschenk Jouw geboorte…

De kunst van het geven bestaat zo vaak in ons leven uit een geschenk dat niets heeft gekost liefde uitgezonderd iets wat jij in je hart al zo lang had begeerd zij die het gaf heeft jou verwonderd en jij hebt het vanaf dat eerste tranen moment zo gewaardeerd…

Met jou in mijn hart Slenter ik langs de Rozengracht Door de wind mijn haar verward Elke minuut aan jou gedacht Met jou in mijn bloed Spel ik langzaam het Parool Steek een veer in mijn hoed Terwijl ik door het parkie dool Met jou aan mijn hand Sta ik op de pont Samen op ’t IJ geland Zoen ik je zachtjes op je mond Met jou op mijn schouder…

beroer ik jou net zoals jij mij met pennenstreken van zover woorden komen binnen echt binnen tranen wellen op een glimlach ontvouwt blijkbaar mengen we identieke kleuren en schilderen we dezelfde taal het raakt me dichter…

Ik denk vaak aan het ontstaan van dit alles en natuurlijk probeer je dan terug te denken maar al terugdenkende besef je dat het je ontglipt een warme geliefde die je in je armen hield maar hoe het begon zal je nooit vergeten omdat je het niet wist…

nog altijd was ik mijn handen in onschuld of het ongewisse waarin ik achterbleef ongewild, ongewenst ontdaan van de waarheid waarvan ik dacht die altijd in mijn kielzog te hebben…

ik wist jou er altijd feilloos uit te pikken in het schitterend korenbloemenblauw bloeiend als een mooie vrouw gazon en borders waren jou wereldvreemd in hun saaie ordening en burgerlijke schikking zij zijn een plaag voor je geweest jij zocht je eigen weg in de hang naar koestering en zon met vrijheid in het hete bloed waardoor jij…

Zij wist zoals moeders weten Zij wist het zonder uit te leggen Mijn kind is anders Bijzonder getalenteerd En sommigen onwetenden Noemen dat verkeerd. Zij wist zoals moeders weten…

De zaterdagochtendwip wordt meest met liefde gemaakt. Heel anders dan de maandagochtendwip, maandagochtendschommel of paperclip…

Onze beste vriend, is gestorven. Mijn oude wijze kater, leeft niet meer. Hij heeft me geleerd, wat aandachtig leven is. Hij heeft me getoond, hoe ik moet mediteren. Jij voelde feilloos aan, hoe eenzaam ik me voel. Nooit meer zullen we samen, gedichten schrijven. Diep in de nacht, bij het eeuwig brandend vuur. Jij keek dan aandachtig…

ik kan jouw gedachten dromen maar af en toe lijkt het alsof zij een vreemde wending hebben genomen ongrijpbaar in redelijke logica nauwelijks te volgen verdwalen wij dan in emotionele golven een rollercoaster vol kleur sleurt ons onstuitbaar mee in woeste stromen ver van het gewone toch blijf je lachen grote ogen in nog meer…

jij was nog schichtiger dan een hinde kon heel snel de bescherming van wat schaduw vinden heb je nooit op de voorgrond zien treden in bescheidenheid maakte een lach jou al tevreden tot er gejaagd ging worden en jij als prooi werd uitverkoren herboren zette jij nonchalant alle jagers voor schut wond drijvers om je vingers…

in de mist van tijd zoekt hij naar woorden wel vindt hij onbegrepen zinnen die voor het oprapen liggen onbeduidend zijn samen geraapte letters van weleer, die niet binnenkomen immer zal hij blind blijven voor dat wat liefde is…

De ochtend smachtend omsloten, weent grijze tranen op verlaten straten, zomerend blauw volledig afgesloten. Bevangen wil ik vertrekken, zonder doel, zonder waarheen maar blijf als een zwerfsteen en kan me van het droeve niet onttrekken. Ik wacht naast mijn geliefde waar ik hopen mag, op blauw azuren vrijheidsliefde. Zonder spijt, noch…

jij was introduce ik nam je mee naar het bal der onbekenden je oogde naturel maar je verschijning oogstte wel een licht applaus waar we passeerden probeerden mensen een glimp van je op te vangen keken verrukt omdat in hun nabeeld een stukje magie bleef hangen het gezelschap ging totaal aan ons voorbij de avond was van jou en mij…

Zacht en zwoel jouw lippen, een sensueel mooie mond kussen die je aan geliefden zond daaraan kan geen ander tippen. In volle rijpheid mag je bloeien, fris mint geurig jouw adem vermengd met tedere woorden die je mij influistert... bij jou mogen ze groeien. Kom dichter bij de dichter geef je gevoelens prijs zo intens en puur je…

en dan opeens wordt ze overmand overmand door tranen zomaar uit het niets grijpen ze haar bij de keel waardoor ogen het niet meer droog houden als even te voren tot scherpe kanten langzaam zullen versterven en ze zich kan laven aan het heden…

ik wilde vliegen maar wist dat ik geen vleugels had strooide mijn gedachten uit in de straling van jouw lach voelde me opgenomen door de warmte in je ogen jij stuurde lichtjes bij en samen keken wij naar boven ja ik kan vliegen op de thermiek van liefde verbonden en toch vogelvrij…

Hoe ouder ik word hoe minder ik er om geef wat anderen van mij vinden. Ik ben ik, ik ben mezelf, neem me zoals ik ben of blijf uit mijn leven. Hoe ouder ik word hoe meer ik wil genieten van mijn leven. Wat een ander er van vindt kan mij niets schelen. Ik ben ik, ik ben mezelf, neem me zo als ik ben of blijf uit mijn leven. Hoe ouder ik word…

zelfs al regent het vandaag staar ik naar deemster dat schaduwen draagt toch verwacht ik als het kleine kind indertijd de hemel terug blauw het groeiende verheven groen waartussen ik mijn eigen werkelijkheid weer speels open bloei…

Hartje winter, we waren op elkaar lagen vaak dubbel enkel en alleen over de twijfelaar die bodemloos een latrelatie in de weg stond was het ik of jij of jij en ik we hadden in een gat kunnen vallen ons verbonden voelen met dons op dons een warm nest vol kippenvel maar we zijn geen rendieren dus gaf ik jou een springveer je kwam er…

het wil nog maar niet vlinderen toch zijn ze er wel nog altijd op de vlucht al weet niemand waarvoor dartelend in grote getale door het vers ontloken groen waar ze schitteren in het welkome zonlicht laten zij zich niet vangen al is het maar voor even een meester in het ontwijken van een vlindernet vliegen zij hun dromen achterna…

Iemand zingt Ich kenn mich selbst nicht mehr en ik denk zeg dat niet waarom die wreedheid uit een mond en een harmonica had ik nooit gedacht ich bin ganz schön orientiert und sonst nichts war sonnenklar, verder niks afwisselend koud en heet das es nur ein kitschfilm ist het is iets anders waarom ik je altijd mis…

dag lief zeegezicht en nee ik kom geen afscheid nemen maar praten met jou talloze keren mocht ik met woorden alles tegen je zeggen zonder dat jij iets kon weerleggen het was mijn monoloog in moeilijke tijden ook al bulderden je golven ik liet me door jouw rust leiden jij wist feilloos mijn stemming te kleuren met vrienden als wind…

De engel sloot de ijzeren poort Ik kon nog net naar binnen glippen Mijn vrije geest, vormden mijn lippen Geluidloos, maar hij keek verstoord Eenmaal terug in ’t paradijs Zat ik nog even na te hijgen De slang begon mij dood te zwijgen Hij was het waard geweest de prijs Toch zou ik voortaan binnen blijven Het was echt voor de laatste keer…

ik dacht de appels rood in het samen plukken waar lente was gezien moest ons dat toch in lange zomeravonden gaan lukken een oogst vol zonnewarmte van onze koesterende handen hij verloor heel langzaam al zijn fruitigheid bleef in hoge kronen hangen het rode rimpelde verfletste ver voor tijd in kleur en herfstige vitaliteit…