richtpunt
het zicht wordt
al minder en
tegen een stroom
van vernieuwing
en snelheid verlaat
ons de kracht van
het kiezen in vrijheid
we landen en
stranden alleen
praten verstandig
maar huilen inpandig
ik vlieg met je mee
naar het licht
zonder zicht
ik ga nu terug
spin me weer in
zonder naam
zonder woning
wordt weer mezelf…
Ik zie mezelf nog lopen langs het spoor.
Zonder wroeging of twijfel van wil ik er echt vandoor?
Liep al op de rails en de trein kwam eraan.
Toen ik ernaast lag dacht ik dat is snel gegaan.
Ik merkte scheldwoorden op en wist ik ben nog wie ik was.
Wilde me snijden met rondslingerend glas.
Nog bozer werd degene die me had gered.…
Als dat komt door dit gedicht dan sla ik mezelf nu voor mijn kop.
Ik heb er hoe dan ook mijn uiterste best op gedaan,
en ik hoop dat Nadine dit dan ook goed genoeg vindt...
Ik verwacht ook niet dat ze er applaudisserend voor gaat staan,
want dit gedicht is niet te vergelijken met een wedstrijd die ze wint.…
Ik vind mezelf niet eerlijk, ik vertel m'n dochter
sprookjes. Met een ruk trek ik de gordijnen dicht.
Om het oud woonhuis hoor ik populieren nog uren lispelen. Vox populi. Een
eindeloze litanie van namen uit de grote volkerenslag. Ik weet niet waar die
indachtig makende wind vandaan komt. Een vreemdeling en bijwoner ben ik hier.…
Onze relatie begon als een sprookje zo mooi
Aan ongekende verliefdheid viel ik ten prooi
Nooit eerder had ik me ze gelukkig gevoeld
Ik wist zeker: dit is de liefde speciaal voor mij bedoeld
Maar hoe meer ik je leerde kennen
Steeds vaker moest ik mezelf bekennen
Dat je moeilijke eigenschappen bezat
En waarmee ik steeds meer moeite had
Je…
Het is een soort kastanje,
echt een groter dan drie voet hoog
boom en meteen een soort poëet,
een heuse manlijke draagpilaar
vol houten ringen mooi vertakt,
de zijtakken, zijn stam
twee containerbreed
met name het royaal positivisme
goed in de aarde geworteld
gewoon ergens tussen straatstenen
natuurlijk vaderlandslievend.
Hij oogt zo…
Al heb ik ook mezelf ~STOP~ toegebeten,
het lukt ten ene male niet bij mij
en voor ‘k weet heb ik me overvreten.
VII
En voor ‘k het weet heb ik me overvreten.
Ik geef het toe: te kort aan prosodie
zoals ’t genoemd wordt in de poëzie;
ik zou verdorie beter moeten weten.…