Netgedichten over haiku

de guldenroede herinnert sterk aan vroeger weemoed geel van kleur…

de insectenzee golft omhoog verstart even en strijkt massaal neer…

's Avonds bij het licht van de maan en de sterren zie je geen bliksem…

De zon ging onder en aan het koele stille meer in zilver maanlicht drijft vermoeidheid weg op kabbelende golven het maanlicht verkwikt neemt gedachten mee voor een toekomst veel later over het water.…

De eerste stapjes in de sneeuwwitte toekomst nog niet rood gekleurd…

Wederzijds begrip op basis van vertrouwen is onbetaalbaar…

Als ik naar haar kijk tracht zij iets te verbergen. Haar stof is te kort.…

Broodnodig snoof hij zinlozer dan ooit de lucht voor zijn langste vlucht…

de kamperfoelie slingert, de helft al bijna van het imkerwerk…

Hij was niet zo'n held maar zijn schild beschermde hem als hij op pad ging.…

tussen de oren zaten zijn twijfels muurvast en een schroefje los…

Seringen bloeien in de roes door hun geuren is het genieten.…

Een plotse windvlaag door Japanse kerselaars: sneeuwbui van bloesems.…

Frisse dauwdruppels stralende diamantjes in de ochtendzon.…

Een broze schil van steen, aarde, en wateren rond vuur gegoten.…

In de kikkerpoel wordt de liefde bedreven op een groen blaadje…

fietsmaker's lente de hoop op herstelbetaling zeg maar vlagjes dag hongerwinter en gerepareerde fiets nooit gerepatriëerd de waterlinie met doorgestoken kaarten lente in het zuiden we gaan op en neer zoals rood op gaat in blauw wolk in oranje…

snelheid bereiken op zilverwitte vleugels, topsport in de lucht…

Kabbelende beek, haar verval door zon gestreeld: ultiem klatergoud.…

Tedere lichtstraal doorschijnt het broze vaatwerk dat mijn lichaam vormt.…

Tere voorjaarsbloem op haar fragiele stengel laat beton wijken.…

groen nog klom ze op de muur bladstil was het toen ze erover viel…

kijk, in de wolken is ze niet, maar wat straalt ze en schijnt gelukkig…

malse grassprietjes zwaaiende boterbloemen in gele jasjes…

de zon gaat onder in ademloze stilte van roze snaren…

Madeliefje lief al vele malen vertrapt steeds weer opgestaan.…

net nog scheen de zon even door de brievenbus schaduw op de mat…

Stil geleden leed fluisterstemmen dragen het over grafheuvels.…

'T goudgeel lokt de wind die de korenaren streelt zij schenken voedsel.…

Bij een zeeslag is de zee een geopend graf Altijd groot genoeg!…