Alle inzendingen over haiku

Alles is vlinder ook al zijn er van een soort niet al te veel meer…

In de ruigte op de grond een doffer - uitgekoerd…

Een dag in juli. Zo stralend is jouw gezicht in het witte Thorn!…

verwaaide merel fluit tegen een noorderwind vol regendruppels…

we weven samen in verschillende tijden er vallen steken een mist voor ogen meeuwen zwart in de verte - een dag zonder doel bij de lantaarnpaal esdoorn en wilde kastagne delen het licht - twee kapmeeuwen drijven op grijze golfjes kop in de wind zonnige morgen een schaakbordzeemeeuw zeilt voorbij zij vult de hemel…

De hemel is blauw ik doe niets zit in de zon er is blauw genoeg…

Een aardhommel zat op een lila distelbloem wat was hij schattig…

Ik hoor haar haarlak daar ik ervan moet hoesten heb ik lak aan haar…

mijn hete penne korreltjes gerookte zalm koelen snel af ze bakte voor mij het genot van scharretjes om in te schuilen over rougette lopen de lijnen samen - frans in duitsland een deense strik toe met aardbei ik mis de kers miste garnalen van vroeger op school een dorische kroon op dak bijna flessenhals…

Mooie bloem scherpe stekels o akkerdistel ik raak je niet aan…

Weven van letters naar indringende woorden vol vurig elan De ziel beroeren voor de heling van pijnen zo lang ik het kan.…

verdwaald op het strand waar overal dezelfde zandkorrels liggen gestrest en gestoord ik hoor een stem in mijn hoofd die mijn naam roept een klemmende kaak het hoge woord moet er uit een open kerkdeur de drie engeltjes die je gevonden hebben glimlachen slechts het vlees van de roos wordt vertederd tot zijde en een stukje zeep…

Een hangend klooster hier dichter bij de hemel dezelfde graven…

een hartje van goud ze wist het niet van zichzelf het goud houdt afstand twaalf en een half jaar herinnering in het brons kleurig eikenhout onder eigen helm grote ogen gesloten wanneer vlieg je weer het rode gezicht paars van ingehouden kracht op gouden tors - de paarse vogel in de ondergaande zon kan elke wolk zijn…

Neem de goal als doel en kop dan met je verstand bal voorbij doelman!…

bloesem waaiert speels weeft slingers tegen wolken fantasiepatroon…

kunst van de wereld oefent aantrekkingskracht uit op een vrij uitzicht…

de telefoon is overgegaan in de finale het eerste deel van het eerste pianoconcert de eerste violiste op het lizt-concours in de vleugel van een vleugel wil ik jou zien - de cellist beheerst het zweet druipt uit zijn neus ik wieg mezelf - we zouden samen op zoek gaan naar een suite robuust en uitgehakt…

heilige Marco schenk ons oranje grachten vol met schuimend bier…

Th: Thomas van der Zeyde St: Abel Staring Am: Amos Kurzweil Th: Op de steiger trippelt wit een kwikstaart naar de Zwarte Zee St: Je raapt hier kromme stokken een hele troost bij het gaan Am: Buitengaats die paalzitters aalscholvers bij de vleet Wolken groeien op de kim vaag van vorm en naamloos nog Laat ze toch verschijnen…

zoete zonnedauw ontvangt het fruitig vliegje vol van levenslust…

zit en buig het hoofd in de donkere spiegel van de piano je krijgt geen kussen voor ik je het huis uitdrijf ik ben verlaten gloednieuw brengt dat ding toch maar duizend euro op en wat geeft de gek witte haren - in het duister achter het raam recht overeind - sonatine 100 ligt op de pianoklep half ingestudeerd…

de ramen open het gorgelen van de stad in de zomernacht net overleefd - een bus met zweedse toersten net iets te traag - de arm dwars leggen de arm langs het lichaam - de pijn blijft bestaan vroeg of laat genen kankerfouten hier en daar omstandigheden ondermijnd door chemo geinfiltreerd door virussen wachten op een kus…

Grijze nachttreinen razen als voortvluchtigen een uil kijkt angstig…

dag en nachtmerrie en de vermenigvuldiging eindeloos klonen het is niet mijn lichaam maar dat van een ander zonder tuit of fluit een bel etage waar is de verborgen trap naar het souterrain overmorgen is het collectieve geweten weer groter geworden een zwarte noordzee we staan vast in een file voor een diep gat -…

ode aan de mens getekend door verleden een "vergeten" held…

Tedere knuffel Verhult haar ware aard van Verwoesting en pijn…

de lente is kaal engelenhaar prikt mijn hoofdhuid als ik ga liggen op het brede strand ligt een dikke laag glacé feest der herkenning vegeteren - met een appel in eden en het vijgenblad het lauwe lichaam lava borrelt onderhuids een slaapwandelaar een grijze wants op de rand van de broodplank loopt er onder door…

oh taaie tante je shampoo verspreidt de geur van herinnering gelukkig alleen gassen onder de dekens ondertemperatuur om vier uur wakker ik steek mijn nek uit naar haar onwillekeurig ejaculatie kus van het pruimenmondje hogere chemie ze heeft altijd nog haar zacht gedroogde pruimen wachten in de koelkast…

legertje vlooien doet dierenarts de das om slachtoffers gestrikt…