23350 resultaten.
spinnenwebben van moeheid
poëzie
4.0 met 4 stemmen
2.887 spinnenwebben van
moeheid dragen over
grandioze zeeën zijn
ellendig hart. en toch
zal alles zo blijven…
Tijdloos spelen.
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
585 Dat tijd illusie is.
Dat al wat leeft beweegt,
rondom dit ene, heilige moment.
Dat al dat leven ritme kent.
Dat gevoel ken ik al zo lang,
zonder dat ik dat wist of weet.
Dat mijn verzet is aangeleerd.
Mijn behoefte aan beheersing.
Mijn streven naar veiligheid.…
Haast
hartenkreet
3.0 met 3 stemmen
576 niet gezet
Moet vlug dit en nog dat
Heb nooit tijd, geen ene spat
Te vroeg vaak wordt onrust geblust
Vers gedolven graven smachten
naar lui die altijd jachten…
Levensdagen rijgen nieuwe doelen aaneen
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
482 De dagen die nimmer worden vergeten;
waarop de angst zich verplaatst naar het
andere doel; waarop een scoringskans
zich opnieuw voordoet aan de betere zijde
van je gevoel.
De dagen waarop men het zich kan permitteren
eens lekker uit het dak te gaan, omdat de beoogde
doelen goed marcheren, die hun eigen goede richtingen
zijn uitgegaan. Niet…
Onvervulde wensen
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
485 Morgen als je wakker wordt zul je misschien
weten, voor welke wensen je de tijd nog niet
hebt gehad.…
Later
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
584 Verliefd keken we
naar het verglijden van de tijd in de spiegel van
elkaars ogen van lang geleden.…
Herkenningspunten
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
639 Twee bomen, aan het stille water
spiegelen zich alle dagen zacht,
pronken met gekregen bladeren
tot in schijnbaar dieper water.
Beiden ook nog snel verstoord,
als watervogels, zelfs een vis
't water doet bewegen
spiegelbeelden, eventjes gewist.
Het eerste blad dat valt
één enkel blaadje
ja, dat kan gemist.
Tot de herfst hen roept,…
Matineuze wonderen
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
415 Een morgen die onuitsprekelijk
iets van een ochtendgezicht
aan mij vertoont. Zijn duidelijke
grenzen aangeeft dat door de haast
nimmer in evenwichtige levens kan
worden gewoond. Levens die zich
verplaatsen over de grauwe routineuze
wegen van ons vluchtige bestaan.
Zonder goede gronden bij het omzien
reeds de treurigen tot zoutpilaren
doen…
Op de prachtige tonen van de ochtendstond
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
547 Op de prachtige tonen van
de ochtendstond.
Die zich in vele aarden
laat gronden. Verlies ik
nimmer de grote lijnen van
het spel; in de kwartsmaten
die ik al verplaatsend tel;
vertolk ik met de optimistische
halfslachtigheid van een spreken
met twee monden; iets van een vrolijke
levenslustigheid nog niet door de werkelijke
treurigheid verslonden…
Ons einde
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
518 Denken
aan dat ene moment
dat ooit zal komen
een ieder bestemd
Pijn
het einde is daar
de laatste adem
het leven is klaar
Somber
zijn de gedachten
voor het moment
wat je kan verwachten
Donker
is de duisternis
pikdonker
als het doek gevallen is
Dan komt hét licht
dat gaat schijnen
aan de horizon
en alle problemen zullen verdwijnen…
Niet voor eeuwig
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
545 Lijkt het genieten geen tijd te nemen.
Plooit de zelfverzekerdheid onze ego
immer groot.
Rimpelloosheid lijkt niet aan de twijfel
te lijden om wat eens een keer neemt in
ons bestaan; zolang de bladeren nog niet
doorren opent de mogelijkheid met onze
fleurigheid naar buiten te gaan.…
Nooit genoeg van het leven
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
525 Dagelijks is het een lijden
van een strijder tegen de tijd.
Een dagelijks verlies van vreugde
dat zich niet met een kennis van
nieuwe toekomstmogelijkheden bevrijd.
Toekomstmogelijkheden die niettemin
iedere nieuwe dag iets geven met een
beminnelijke glans, die ongeacht het
aantal levensjaren zich voordoen als
een nieuwe kans.…
Mijn dag begint verlegen
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
486 Mijn dag begint verlegen
in argeloosheid sta ik op.
Niet wetend van welke wegen
er een ochtendstond gloort
met nieuwe plannen in mijn kop.
Plannen die dan een deel van
mijn middag beheersen; een vorm
krijgen bij een daglicht overdenking;
met spijkers en koppen, voor een
volgende morgen, of voor de lange
termijn worden opgeslagen voor
een…
Voor al
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
588 Zonder pen
of papier
zal ik blijven
schrijven
woordeloos verloren
herboren
woorden
in gebaren te geven
gebleven
leven
geeft mij
nieuwe woorden
nog dagen niet voorbij
de bladeren
van mijn herfsttooi pracht
bij vlagen op de grond
rondgestrooid
weer al een seizoen voltooid
om paden te verzachten
in duistere nachten…
De val van Rome.
poëzie
4.0 met 1 stemmen
1.919 Ik ben geen dichter, die zich voelt versmeten
Uit vreemde wereld, die hij rijzen ziet,
Haar herfstig-droeve aanblik wil vergeten
En in gedroom naar d' oude tijden vliedt,
Wie 't lijkt, als of geen schakel uit de keten
Der Evolutie hem verbinding biedt
Van Hede' en Toekomst en die toch, verbeten,
Vloekt al wat d'Eeuw van 't Eertijds leven…
1890
poëzie
4.0 met 1 stemmen
1.688 Laat d' ouderwetse dichter nog zijn lier
Besnaren om het zonlicht te bezingen;
Ons, jongren, wenken hoger, beter dingen
Dan 't eeuwen reeds banale hemelvier.
D' elektro-lampen, met de kracht van vier-
Miljoenen kaarsen kunnen mededingen,
Zou 'k menen, naar de lof der stervelingen,
Die bidden uit 't elektrisch-kerkbrevier.
Hebt dank,…
Wakker worden zoals iedere morgen
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
510 Een vanzelfsprekendheid van de ego
in een worsteling met zijn gedroomde
tijd, die de ego in zijn slaap geborgen
soms met een onzekere verrassing langs
de vaak wat angstige afgronden van de
weggestopte emoties leidt.…
C & A
hartenkreet
5.0 met 3 stemmen
500 Enorm verdwaald draalde ik wat door Gouda,
ik sjokte van de Hema naar de Blokker en
van de Blokker naar het Kruidvat.
Met holle ogen als van een heroïnejunk
staarde ik naar het afgeprijsde snoepgoed
en naar de zinloze troep plastic rommel.
Bij C & A streelde ik het Palomino-paardje
over zijn hardplasticcen ruggegraat en
dacht ik terug…
Touwtje uit de brievenbus
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
572 Nog niet zo lang geleden
Of in een ver verleden
Gemoedelijk en vertrouwen
Op elkaar kunnen bouwen
Heimwee naar die tijd
En toch dat gevoel al een beetje kwijt
In gedachten ben ik weer klein
Dankbaar,het was zo fijn
Ik ga naar school mam
Dikke kus
Laat je het touwtje uit de brievenbus…
De weemoed van december
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
541 dagen die moede ontwaken
in lage witte nevels
die lang blijven hangen
over de winterse akkers
over de middag glipt soms de zon
even door de wolken
om plots weer te schuilen
achter een regenbui
alles in de natuur
wordt stervensmoe
en neemt afscheid
van de laatste herfstdagen
de bomen lijken
op naakte skeletten
in de schemerende avond…
Leven trekt
hartenkreet
2.5 met 2 stemmen
694 Leven trekt
sleurt
en kleurt
maar uiteindelijk
kleurt
het mijn leven…
Zondagse rustpunten
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
505 Die dictaten van het
immer moeten en het nimmer
tijd hebben om over die leukere
dingen van het leven te praten.
Die leukere dingen van het leven
worden ons vaak als een kostbaar
cadeau gegeven. En worden aan ons
op zondag in alle zorgvuldigheid
en rust geopenbaard. Het zijn die
cadeaus die ons tot een menszijn
dwingen.…
Leven, een ontwarring
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
503 Men hoeft niets te doen
geduld en tijd
zullen het laten groeien
tot iets wat uniek
in alle schoonheid
tot rijping zal komen.…
Iedere morgen bij het ochtendgloren
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
443 Iedere morgen bij het ochtendgloren.
Bij een rood gekleurde lucht.
Zie ik nog iets van die nacht te
voren. In zijn duisternis voor het
komend daglicht op de vlucht.
Ben ik een liefhebber van de morgen?
Kies ik met eigen reden matineus?
Ben ik pas weer gelukkig, wanneer ik
onbezorgd het daglicht zie gloren?
Is de ochtendstond mijn beste keus…
TWEE lampen schijnen
poëzie
4.2 met 4 stemmen
2.014 Twee lampen schijnen,
de spiegel schemerblauwt, er schrijnen
lichten in meubels rondom,
alle dingen zijn stom.
Ik hoor adem uit een vrouw
komen, ik wou
ik wou - ik zit zwaar en stil,
't is niets wat ik wil.
Hoor de klok rikketikken,
hij telt de ogenblikken.…
Droom van de witte akelei
poëzie
4.5 met 4 stemmen
1.275 Zij kwam en wandelde met mij
En knielde aan een beek en zei
Dit is de witte akelei.
Zij streelde het licht sidder-gras,
En zeide dit is Gods gewas
Dat boven mijn hoofd zingend was.
Zij zei, onder dit gras-geruis
Ligt nog haar vergeten huis
Het wit geraamte van een muis.
Zij zei, hoe hoog hier bomen staan
Eens is het daarmee ook gedaan…
Van heel het leven
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
547 Bemin en verwonder,
Beleef en geniet,
van al dat prijkt,
Van al dat leeft,
Van de zin en de onzin,
van heel het leven
Ontwaar en bewonder,
Ervaar en beziet,
Al dat verrijkt,
Al dat ons geeft,
En beleef de beleving,
van heel het leven…
Als dat eens kon.
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
532 Er was nog niet geploegd
er was nog niet gezaaid,
het fluweel van de aarde was
nog niet geschoren, helaas de zon
ging zwetend onder in de balans
en stof van het laatste jaar
we volgen de zwerfstenen
tot aan de laatste
morgenstond, het aftellen
van de tijd is al begonnen,
het wist de tranen op het voorhoofd
glad in het spoor van…
DE VLUCHT DES TIJDS.
poëzie
4.0 met 2 stemmen
940 Dat kan mij vaak weemoedig maken,
Dat ons de tijd zo snel ontvaart,
Dat, eer zij 't Heden recht mocht smaken,
De ziel reeds in 't Verleden staart.
Het zaligst uur, sinds lange jaren
Verwacht en vurig afgebeên,
Het komt gelijk een klank van snaren:
Hij ruist, verrukt, en - vliegt daarheen!…
Vogelvrij
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
589 Vogelvrij
zijn zij, de vogels
ze vliegen, zweven
cirkelen hun leven
Vliegen op
-bij onraad-
en strijken neer
als zweefvliegtuigen
Ze zien alles
van bovenaf
en van een afstand
meer van lucht dan van land
Hun vlucht
vaak op rij
in de vorm
van een V
En nee,
ik ben
niet jaloers of afgunstig
op hun vliegen
Ik vrees
de…