6044 resultaten.
Mantra in Babylon
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
505 In nachten van de lange twijfel
waar elk uur weer zwaarder telt
fluisteren dromen vreemde woorden
die elkaar maar niet verstaan
in de drukte van een overvol hoofd
is echte stilte verder weg dan ooit
Tot een woord komt boven drijven
een tweeklank die in kalmte ontwaakt
steeds meer de boventoon gaat voeren
uiteindelijk de rust bewaakt
zodat…
na regen
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
500 nu de waslijn druppels draagt, op rij
gezet door niets meer dan
de lengte van het koord
schiet een woord door omgebogen licht,
het zicht
schiet mee
een luchtruim ver
schenkt flonkeringen door het raam
in naamloos kleine buigingen
slechts monogaam
met elke bleke zee…
Uitvaart van het uitzicht
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
535 Het droombeeld waar ik
Zo lang naar verlangd heb,
Dat mij nachtenlang
In haar fluwelen greep hield
Zonder ooit dichterbij
Te komen, is langzaam
Uit het zicht verdwenen -
Uitvaart zonder bloemen,
Zonder sprekers, alleen
Een ik dat zielloos achterblijft…
Op zoek naar riet
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
477 Geen kerstboom te zien,
En toch lopen hier allemaal
Mensen voorbij met een kluit
In hun handen geklemd -
Langs de scheuren in
De aarde - hun aarde -
Zijn ze op zoek naar
Het riet dat hier onder
Ergens moet groeien,
Zo hadden de beleidsbepalers
Hen in vertrouwen gezegd;
Maar net zo min als de huizen
In hun luxe wijk verkoopbaar…
De bergen achter Sotsji
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
531 Licht en donker
Dag en nacht
Liefde en haat
Een grauw en een kus -
Leven en dood naadloos
In elkaar over gaand
Zijn niet meer
Dan broer en zus…
evenveel betekenis
netgedicht
4.1 met 14 stemmen
799 het was de nacht
dat winterlucht zwaar zou wegen
zijn schreeuw
naar buiten sloeg, gedwongen om de tijd
te verlaten
het was de nacht
dat zijn bast brak, neergehaald
net toen hij dacht dat alles goed was
jij hebt mij je hart getoond, zei ik
-er hangt nog sneeuw in-
het was die nacht
dat een vogel zijn nest niet meer vond…
Luchtstroom, adem, wind
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
569 In een tijd waarin
De tijd nog niet bestond
En alleen het tij
Nog ritme gaf aan
Wat er zoal op een dag
Gebeurde, zon en maan
Dag en nacht markeerden,
Kon ik nog ongehinderd
Ademhalen, prikkelden wind
En lucht mijn geest,
Leefde ik mijn leven
Zoals het bedoeld was,
En viel ik alleen maar stil
Als de wind het af liet weten…
Het gedicht schrijft zichzelf
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
548 In de overtuiging van een verhaal,
De zeggingskracht van een gedicht,
Is de verbeelding meester
Over haar eigen werkelijkheid -
De fantasie gaat er met
De maker vandoor, gedicht
Dat niet door hem, maar
Door de poëzie zelf geschreven
Wordt, en de schrijver de
Hoogste toppen laat bereiken,
En daarna laat vallen in bodemloze
Diepten…
Zeespiegel of matglas
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
613 Die daalt en stijgt
Bij de gratie van
Het tij dat goddank
Niet door mensenbrein
Werd uitgevonden,
Maar ons wel de
Ultieme vrijheid verleent
Om zorgeloos te ademen -
Geen plaats op aarde
Waar groter vrijheid
Ervaren wordt en de
Mens zichzelf ten volle
Kennen laat - zo veel meer,
Zo veel scherper, zo veel
Helderder dan het…
Geen punt
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
469 Regels die als vanzelf
Opborrelen uit een onderbewustzijn
Dat zich soms zo maar kennen laat,
Zich aan de openbaarheid prijs geeft
In woorden die zuinig gekozen zijn,
Een witregel die soms meer doet
Dan duizend woorden kunnen zeggen -
De oerkracht van de poëzie
Die hersens resetten kan als
Was ze pure psychofarmaca -
Een punt heeft…
Mens
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
596 Eens, zeg je,
Zullen ze allemaal
Jan Arends kennen -
Met gitzwarte, holle ogen
Kijk je me aan vanaf
De omslag van het boek
Dat later over jouw leven
Is geschreven - even later
Zie ik je als een bezetene
Roeren in de koffie
Die jou maar niet met rust
Wil laten - ik keer terug
Naar het kaft van je biografie
En zie je in het…
de zevende januaridag
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
585 geen vorst vandaag
de winterkoning zingt zijn lof op
vroege lente, luidkeels
stapt de morgen deze wereld in
het gras draagt speels wat tere madelieven
voorzichtig wit in breekbaar groen
er schuiven auto’s langs
ze snellen vol bravoure het donker uit
geen ruit met ijs
slechts ramengrijs met vuile strepen
volledig
in gewone doen…
Twee takken
hartenkreet
2.0 met 2 stemmen
514 Hoe van de boom
Twee takken werden
Afgebroken, ruimte
Gemaakt werd voor
Jong leven, nieuwe
Uitlopers de kans geeft
Om te groenen, ook al
Is het maar voor even,
Want al wat groent
Trekt naar elkaar toe
In weer een nieuw leven…
Elk moment van de dag
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
447 Met wanen die hem
Elk moment van de dag
Op nieuwe ideeën brengen
Reist hij in zijn hoofd
De hele wereld af, en
Verder ook nog een
Flink stuk van het heelal -
Werkelijk geen ster
Schijnt hij te missen,
Hij komt immers overal,
En toch lijkt hij zich
In zijn eigen werkelijkheid
Deerlijk te vergissen…
Het huis is er nog
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
462 In de kilte van het ogenblik,
De stilte van dit moment,
Zie ik dat het huis er nog is -
Maar de bewoner is er niet meer,
Is verhuisd naar de overkant,
Het zweet op zijn bovenlip
Dat nooit ontbrak als ik hem sprak
Verdampt in de eeuwigheid…
(s)ober
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
430 het zijn de gezichten die
je steeds weer ziet, ze kijken min of
meer voorbij
het jouwe glimlacht voordat je ’t weet
met soms een afgemeten groet die
roet in ’t eten gooit, je bent er lang
niet altijd op bedacht
iedere stoel bewaart zijn zitting voor
een welkome gast
tast toe en bedaar
bewaar de restjes voor de armoe
van het laatste…
Vertegenwoordiger in troost
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
584 Een gedicht dat raakt,
Een vers dat schuurt,
Brengt bij de lezer
Die vertroosting zoekt
Het gevoel op gang
Dat al zo lang volkomen
Op slot zat, zijn ik
Was immers sinds hij
Zich heugen kon gevoelloos,
Uitgesleten door de taaie
Werkelijkheid van de dag,
Van alle dagen die achter
Hem lagen - en de tranen
Die jaren lang niet…
Het verschil
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
441 Die sneeuw op al die kale bomen,
het licht vergrijsd en stil, zo heerlijk stil.
Het lelijke wordt mooi verborgen
onder de witte winterpracht
waarop de kinderen sleetje rijden
en al die natte sokken moeten drogen,
moppert de een,
de ander roept alleen :
“wat mooi “.…
Het schuurt en schrijnt en doet
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
473 Het schuurt en schrijnt en doet
Met mij, pakt mij bij de strot,
Doet mijn hart en nieren
Zonder genade vol op slot,
Laat mijn razende gedachten
En bloed het kookpunt bereiken -
Alleen ogen nog die het doen,
Tot mijn verwarde blik opeens
Jou ontwaart, mens die de chaos
Heeft overleefd en mij kent
En herkent zoals ik ooit
Mijzelf…
Een plek om te onthouden
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
542 Een halve middag
Had de visser
Zonder snoer, maar
Met een hele hoop
Zorgen in zijn kop
Met zijn stok zitten
Roeren in het kroos
Van dit afgelegen kanaal,
Probeerde hij orde
Aan te brengen in de chaos
Van zijn armzalige leventje -
Hier is het fijn, dacht hij,
Hier vind ik rust om mezelf
Te kunnen zijn - morgen wil
Ik hier…
de kruisende cirkel
netgedicht
4.2 met 5 stemmen
545 ze kijkt terug
naar haar die ik ben
die ik ben, jij die ik ook ben
droom de wereld van toen
weet minder van wat ik nu ken
onze blikken vinden geen zoen
gedachten gaan naar verwachten
naar de verloren jonge nachten
en ontmoeten elkaar
niet helemaal in ons doen
terwijl wij toch harten delen
onze ogen weerkaatsen,
is het elkaar voelen…
Van goed en kwaad
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
680 Magere gedichten die
Als dunne bomen met
Kraakheldere takken
Het heelal aftasten
Op zoek naar de enige
Waarheid die hem verder
Helpen kan,
Deze bomen zijn het
Die - vroeg of laat -
Hem begeleiden op
Zijn zoektocht
Op weg naar de kennis
Van goed en kwaad…
De adem benomen
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
498 't Overvleugelt de mens
Die tegen zijn leven vecht,
Satanische vlerken delen uit,
Tegenstand wordt niet geduld -
Adem benemend, licht onttrekkend
Aan ogen nu die alleen het duister nog
Kunnen zien
En een mens die zich
Geen raad meer weet…
Halve kring
netgedicht
4.7 met 3 stemmen
416 Zit in een halve kring
En weet dat ik weggekeken word,
Mijn plaats die volkomen leeg is
Al staat mijn stoel er nog wel
En mijn stoffelijk omhulsel
Dat schijnbaar levenloos achterblijft -
Mijn geest, die mij denken
Laat en het gevoel geeft
Dat ik leef, er nog wel ben,
Heeft zich stilaan verwijderd op
Verzoek van de vileine blikken…
Tafelblad
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
621 Je scheefgetrokken smoel,
De uitgezakte kin die
Met slappe lijnen als
Vanzelf in het vooronder
Van de tijd verdwijnen,
Hoog opgetrokken wenkbrauwen
Die louter onbenul uitstralen,
Noesten die je scheve ogen
Zo levend verbeelden
Kijken mij spottend aan
Als je ziet dat ik,
Met de rug van mijn
Rechterhand het schuim
Van mijn…
Het maakt me niet uit
netgedicht
3.7 met 6 stemmen
604 Het maakt me niet uit
Of ik er alleen voor sta,
'k Laat mijn geweten spreken,
Mijn laatste steun en toeverlaat
Die bij mij blijft als alles
En iedereen mij heeft verlaten -
Elk mens, hoe rechtschapen ook,
Wordt geregeerd door het vooroordeel
Dat onmerkbaar in hem geboren is,
Dat zijn denken buigt en stuurt -
Ieder mens heeft zijn…
Veeg voorteken
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
610 De reden daargelaten, blijven vragen
-als rupsen- knagen aan mijn binnentuin.
Wanneer begon het mij verdomd te dagen
dat overwoekerd beeld verviel tot puin.
Er chaos heerst wanneer de koorts in vlagen
mijn lijf bestookt en brandt tot in de kruin.
Ik weet niet hoe de angsten te verjagen.
Zij kleuren mijn gemoed zo donkerbruin.
Vergroeide…
Angst voor grenzen
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
477 Ieder mens is bang voor grenzen,
kent de angst om er overheen te gaan,
en daar dan voor te moeten boeten.
Daarnaast is hij beducht
voor de vileine, venijnige reacties
van hen aan wie hij ze voor
't eerst in zijn leven
heeft durven stellen.
(Met dank aan Marjon van der Vegt.)…
Meeuw zonder prooi
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
449 Een meeuw zonder prooi
Wil ik zijn, zwevend, levend
Van schoonheid alleen,
In de gratie van het moment,
Gewichtloos gedragen
Door de wind, om even,
Heel even maar, weer
Het kind te kunnen zijn
Dat nog niet ten prooi viel
Aan de trage tanden van de tijd,
Aan die onvermijdelijke volwassenheid…
De schoonheid van verval
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
588 Wind die meedogenloos
Heeft huis gehouden,
Luiken los geschuurd,
Hengsels hangen er maar bij;
Kletterende hagel,
Razende stormen teisterden
Het houtwerk -
Verf die allang haar eigen
Kleur verloren is,
Ze is door en door verschoten,
En toch is wat nog rest
Van ongekende schoonheid -
Het leven is er zichtbaar
Doorheen getrokken…