Alle inzendingen over haiku

in blind vertrouwen al zijn gangen nagegaan de aarde torsend…

aanlandige wind tekent duinen met flarden opgestoven strand…

jouw berg aan woorden vormt hopen loze zinnen ik word stapelgek.…

Oker het verwaaiend blad het trage licht…

Golven in galop breken hun nek op de bank - schuim en as…

Het donkert vroeg maar bij de zee is altijd toegift van het licht…

Japanse keizer met eenenveertig stokjes test vaste handen…

geboren worden in nieuwe geborgenheid dat wenst ieder kind.…

Eén fikse storm en de stoere populier is afgetuigd In nevelen blokjes boven het strand – Den Haag…

de eerste nachtvorst: merels schaatsen op het dak van mijn garage.…

Een pas op het strand deed je sprongen maken voetjes Auw!, papa.…

Geheimen zwijgend onbewogen haar weg gaand zilveren maanlicht.…

Toetsen aanraken woorden worden er gevormd met een computer.…

tennisarm, muisarm, kontaktarm en gevoelsarm. omarm en verwarm.…

het bloedende lijf van de avondzon verdrinkt in de koude zee…

aarde is geëgd de akker effen gelegd winter voor de deur…

De tijger gromde, de zwaarden zwaaiden razend, de wolven huilden.…

Dit omgekeerde schip dit ruim dit rompgeval is ruim en licht Dit omgekeerde schip dit ruim dit rompgeval is ruim en licht en licht uit licht valt hier door alle glazen heen Licht uit licht valt hier door alle glazen heen over stenen over namen die gebroken en vergeten zijn Over stenen over namen die gebroken en vergeten zijn…

Glooiend, donzig warm, ontrolt dra voor 't vroege oog dauwheuvels' tapijt.…

kijken naar de lucht in stilte ongebonden vrij wit en grijsblauw…

Weer eens ging de zon ten onder in de nevels van een grijze dag…

knalrood de klaproos de graskant kan niet groener koolwitjes kozen…

Vol trots toont het meer drachtige donderwolken kunstig gespiegeld.…

Het paviljoen vertrekt in stukken van het strand op platte wagens – oktober is ontruiming lispelt de dame in het zwart Hij draaft maar rond in minderende kringen op minderend zand – niemand splijt nog wateren niemand schept een pad voor hem Grijs de dagen zat van regen de akkers nooit vol de zee en 's avonds waait nog van verre fijn…

Het paviljoen vertrekt in stukken van het strand op platte wagens – oktober is ontruiming lispelt de dame in het zwart ZONNELEEN De episoden van Amos 40.4…

een forel springt hoog druppels water in mijn oog ik vis op zilver…

Blaadjes vallen nu één voor één, vogels fluiten weer minder vrolijk…

Serene herfstmaan zuchtende shakuhachi thee ceremonie…

in de houding als soldaat van eigen dromen sta jij steeds op wacht…

rimpel in vijver vibreert en raakt voorzichtig mijn verwondering…