In 't blij eind stonden ze, aaneengeklonken
zoeter bewust van eenheids toverkracht:
menig oog ziet naar de dagen die zonken
als naar een berggezicht vol hoge pracht.
Maar de vrouwen hoe vulden zij de dagen?…
Waar waren wij gebleven,
o kallígraphos van Brugge
twee zonder bindmiddel als onafscheidelijke eenheid
veel langer in het zuiden reeds beneden de rivieren
met de in sepiagetinte inkt gedoopte veren
van in de kloostertuinen kaalgeplukte grote ganzen
als taakbewuste kopiisten aan het illustreren
en buiten kloostergangen in de cel…
je deed
dat was voor mij
Voor jou is nu de strijd gestreden
maar in mijn hart
bewaar ik het verleden
Waarom al dat vechten
waarom al die pijn
Je wilde hier niet weg
je wilde bij ons zijn
De strijd was oneerlijk
en geheel niet terecht
Je wilde nog graag verder
maar verloor dit gevecht
Samen plezier, samen op reis
samen een éénheid…
nauw bestond
als wat ze als laatste in zich vond,
het enige onbetwijfelbare,
het voelen van het eigen ik,
het innige, dit ogenblik
zich zelve overdenkend, zich
beziend: de heen en wedergang
van de gedachten, elk verloren
in zich, en hun bijeenbehoren
in een geheime samenhang,
en dan haar lijf, haar lichaamsdelen,
de stillere eenheid…
Op de Campo de’ Fiori
een geheiligde glorie
voor de beul en zijn Kerk:
brandende Bruno hun werk.
Volgens jou is alles één
en is daarbuiten niets.
Dat gegeven duurt eeuwig lang;
je beulen waren terecht heel bang
dat hun dogma’s zouden kwijnen,
hun dwaze leer verdwijnen.
Kennis bestrijdt het duister
en brengt ons licht en luister.
Kijkend…