Hoe 't stadje ging door berg en dal,
Verhaalt van opkomst en verval.
Hoe 't water diepe wonden sloeg
En hoe men tegenslagen droeg.
Ziet eens die bonte huizenrij,
Bekijk de gevels van nabij.
Ze hebben eeuwen getrotseerd.
De geschiedenis heeft ons dat geleerd.
Wandel eens door 't Centrum heen:
Daar staat het oude Gravensteen.…
het decor waarin wij sinterklaas vieren is als het zwart
in een platgeslagen traditie raakten velen verward
volwassenen die al jaren zuchten omdat men
het kinderfeest met zwarte piet van
de Nederlander stal
traditie wordt onze zekerheid
een geest die zeker is
verkeert in verval
met ontsteltenis zie ik het beeld van de demonstranten voorbijflitsen…
verschijnt op wrang bijtende lippen
Op klippen van trots
Met stug gebogen rug gebroken gelopen op rots
Met verwijtende woorden gesproken
Een gebroken wenen op de baren gevaren
In eenzaamheid gedragen zocht ik mijn schaduw
Die zich verlijmde aan flarden van het grage
Toen ik mezelf nog kende en herkende
Voordat vergetelheid mij stal
Mijn verval…
indien een dierbaar kroost
Mocht herbloeien uit mijne aderen,
Tot de glorie van zijn Vaderen,
't Droevige verval ten troost!
En in dit herbergzaam Noorden
Als aan Taag- en Tiberboorden
Costa's oud en eerlijk bloed
Weder blonk van riddelgloed!
O indien … doch zwijg, mijn mond!…