Alle inzendingen over haiku

de zonnestralen hebben me teder geraakt ik kleurde ervan…

De oude man loopt Over het brugje en ze Kraken allebei…

De mystieke roos Symbool voor 't mysterie Gods een troost voor velen.…

tóch een mooi begin op eerste lentemorgen als vorst heen te gaan…

De wind ruist door een reusachtig bloesemboeket van roze wolkjes.…

In 't oude bos, als duisternis wint van de zon ontstaat nachtleven Oehoe klinkt troosteloos door gebladerte loert de uil Een veldmuisje wordt prooi!…

Het vogelnestje verliefde vogels bouwen blij aan hun toekomst.…

Hij sluit zijn ogen en laat gedachten zweven die zinnen vormen Soms willen woorden hele zeeën omarmen maar ook vaak de lucht Ook wel een vogel wordt in woorden gevangen in zijn haiku kooi maar hij laat haar gaan in ruil voor lettergrepen die inkt doen vloeien. De inspiratie zij komt als een golf bij vloed die dwang overspoeld…

Een stille vlakte die al velen liet sterven Door gezichtsbedrog…

de witte sneeuwbal met haar blozende wangen laat een hart smelten…

eenzame schilder tovert met lentekleuren een mooi stilleven…

een zwarte vlinder cirkelt rond de kachelpijp nog niet afgekoeld een koppel kraaien nestelt in de kachelpijp lente breekt door zie hem daar hangen die toverbal in de lucht het is een april…

een zwarte vlinder cirkelt om een schoorsteenpijp nog niet afgekoeld…

lentebloesem geurt vol verlangen en in kleur naar de zomerzon…

Golven bewenen gezonken tranen met een melancholisch lied.…

verlegenheid kleurt wangen in diepe tint rood, verborgen charme…

rode klaprozen een bloeiende explosie vurig verlangen…

de stinkende roos verwelkt bij de geliefden, passie onhoudbaar…

blik, glas en papier, de natuur wordt weer vervuild door mensenhanden…

schuimende golven windstoten beuken de zee onder de gordel…

in het koor dampen op de graven kookpotten de schoorsteen rookt weer…

in het oog springend het geel van de forsythia de kou is uit de lucht cp 210304 zondag laetare…

zing maar nachtegaal laat het bos meegenieten van je repertoire…

de petunia’s genieten in hun mandje van de voorjaarszon…

Volwassen staat hij nu in mijn tuin te pronken, mijn kleine kerstboom.…

een lenig meesje hangt snoepend aan een vetbol ondersteboven…

tere krokusjes aan de voet van de plataan kleurig gezelschap…

hij vervloekt de inkt die zijn verdriet niet verdrinkt slechts weet te vloeien…

voor het verkeersplan voor de singel een terras en meer wachttorens…

een gesponnen web doorzichtig als Brussels kant, klassieke bouwstijl…