het goede pad te kiezen
attendeerde je, je voorsprak
iets waar niets loos
zo liep ik gekweld tegen Flora aan
op goed geluk
visionaire roos
mij een doorn in het oog…
jij keek langs me heen
doorzag ik, je legde
geen gevoel in samenspel
van lichamen die nooit in het kielzog
kwamen van stand
geen zonnestel
het zonnestelsel leeft geen beleving…
ze staart me aan
en vraagt om woorden
zij die alles kan verklaren
of de verwarring vergroten
ik staar terug
en zoek het antwoord
op de niet gestelde vraag
zij kent het al
en weet
dat ik haar zal belasten
dat mijn antwoord
haar verandert
zij niet langer kan zijn
wat ze is
een onbeschreven blad…
Vlugger als de wind die vliegt,
en de losse bomen wiegt,
gaan, mijn kind, gedachten;
dieper als onze oge ‘n kan
peilen, in ‘t wijde uitgespan,
peilen, kind, gedachten;
hoger als de sterren staan,
in de glimmende hemelbaan,
staan, mijn kind, gedachten;
wijder als dat wijde en wak
uitgestrekte watervlak,
strekken, kind, gedachten!…