Dit aquarel in alle tonen grijs
Lijkt wel allegorisch voor deze laatste eeuw
Vooraleer ’t millennium zich sluit,
Berouwvol om ’t vele leed
Dat deze laatste honderd jaar
De mensen drukte.
Toch verzacht het grijs der lage wolken
De rimpeling op ’t water laat op ’t strand
een grillig zandspoor na, dat oplicht in een vage avondzon.…
In het museum worden brieven bij deze aquarel
ontwerpers en oudere schilderskist wel bewaard.
Herinneringen voelen bij vlagen als uil of speer
'n overgenomen gewond hert, een woekerprijs.…
mooi, in haar eenvoud
symbool van troost, mij liefkoost
kijk ik minzaam naar haar zwarte kelk
omzoomd door flinterdunne rode blaadjes
wordt straks een bol met zaadjes
ze groeit hier, ze bloeit hier
fluistert dat ook ik verwelk
ik weet het, voel het
vervolg dan stil mijn wandelgangen
zal haar vast niet plukken
heb thuis ’n heel veld in aquarel…
Kamer, leeg salon. Twee zetels staan er.
Aan de haak: een harnas, een nachtjapon.
De keuze die zij waren vergaat er.
Non Si Non La: het motto was een bron.
Het schilderijtje is een liaison,
hechter dan zij waren, vals voor elkaar.
Het ziet zichzelf, herhaalt een oud gebaar.
De haard smeult nog, dat is maar beter zo:
je mag de hoop niet doven…
Weet je, nog nooit was ik zo gelukkig
gelukkig geweest als die ochtend
toen wij op een strand liepen,
een strand zoals hier
Het was herfst, toen het mooi weer was
een seizoen dat alleen in noord-amerika bestaat
men noemt het daar indian summer
maar eigenlijk was het ònze zomer
Je leek in je lange jurk op een aquarel van Marie Laurencin…
wanneer ik mijn mond open
spreekt de tong een andere taal
letters zijn als een nomade
een eigen weg gaan leidden
woorden brokkelen af
als een zandkasteel dat langzaam wordt meegenomen door de zee
dan is het zwart
zwarter dan de nacht
zonder haar sterren,en de maneschijn
de realiteit maakt me wakker
afgelopen nacht is nu alleen nog maar een aquarel…