Ons verstand, het golft in volle vloed
maalt niet om de verloren seconden
de informatie van de psyche,
een flakkerende kaars met kern, met pit..
die nooit lijkt op te branden.
De grijze zware stenen cementen blokken verlies
dat niemand zag, noch ziet...onvoorwaardelijk
vullen ze hun dagen, nu de voorraad..…
Uit een tijd dat mijn horloge
nog opgewonden werd net als
mijn biologische klok die
analoog wat achter liep en
na iedere kus, waar een hele
klus aan vooraf ging, discrepantie
van beide weder helften, innerlijke
psyche van man en vrouw, verbonden
animus als buiten-categorie in vaardigheid
van fysiek en tederheid, met of zonder
deelbaarheid…
Losgekomen van
bedilzieke krankzinnigen is er ruim baan
voor zijn psyche, maar overal loert de
ziekte die - zo moet hij toegeven - nu
in hem zit. Paranoia strompelt voort,
maar walging heerst.…
je kan lachen, je kan huilen
het is de ziel achter de ogen die emotie toont
lichaamstaal is schijn als de ogen niet opgaan in de vertoning
alleen een tevreden hart is niet te breken
een eenling openbaart zich in een ongelijkwaardige duel
een verbitterde psyché herkent geen engel omdat het niet voelt
en de kern daardoor blokkeert…
Soms laat ik me meeslepen naar agressie
Vergeet hoe doelloos en zo destructief
De leden vormen al een collectief
Ruinerend elke spoor van progressie
Hierin schuilt de grond van mijn omarming
Een daad van liefde doodt het onbegrip
Maakt hartstocht levendig op aller lip
Hoge wisselwerking wordt ervaring
Machteloos bezie ik onbegrepen psychen…
Dit is een eeuwenoud verhaal, al duizend maal verteld:
Eros en Psyche die elkaar vonden in hun donker bed van lust.
O, had mijn lamp jou in mijn purperen droom beschenen,
dan wist ik eind’lijk wie je was; dan was je niet verdwenen.
Je had mijn zinnenbrand met heel jouw lijf geblust.
Maar het wordt licht, de dag breekt aan.…