Alle inzendingen over liefde

ik rust in de hoeken van mijn geest heb me teruggetrokken van het feest dat leven heet geraaskal en geroezemoes ego’s zijn weer troef in het eenzijdig woordenspel waar luisteraars ontbreken prietpraat overheerst is morgen al vergeten ik ben het zat wacht in de hoeken van mijn geest op het feest dat stilte heet…

Op een koude decembernacht vloeide er warmte uit mijn hart Naar die van ’t andere geslacht en om ons zag de wereld zwart In de duisternis scheen ’t licht van een flets, gele wintermaan Het viel ineens op haar gezicht zodat ik haar hart kon verstaan We praatten fluisterend zacht in verliefdheid van ons beiden Van de liefde, van haar kracht…

(St-herf/St-orm) Daar [sta] jij weer Teruggekaatst beeld Als afbeelding in Omgekeerde vorm Daar [zit] j' opnieuw Vol liefd' en verdriet Als een weggezet' Gespiegelde vrouw Daar [lig] jij dan Jouw mooie borsten Pront. Pontificaal Klaar voor d' eerste Herfststorm…

jij kuste mij vanmorgen daar jouw zilveren omlijning niet ontbrak onmiskenbaar genoot ik van de tederheid zoals jij was voelt de leegte dieper doch hou ik me vast aan jouw ochtendgroet…

u bent mij een toren van lust en luim verdiepingen van verrassing woedend teder banaal schoon ik zie u gaarne weder…

Mijn ego is lief voor mij en ieder ander, wil ieder volmaakt. Volmaakt gelukkig en in de hoogste hemel zonder leed en dood. Voor mij is ieder ego van nature goed voor zich en ieder. Zoals mijn vader boerderij beheerde en ons geheel vrij liet. Daarom geniet ik van het boerderijmodel: het samen bouwen. Samen verbouwen…

Ik heb je bij de levensbron gezien, duizendschoon in het gras, oceanen vol klaprozen en ontluikend groen, fragiel misschien, maar transparant als glas,daarin verdronken zoveel dat kon in haar satijnen spiegelplas, nog zonder kleur, verdroogd, verzonken in woestijnen en in het kristal van licht verloren. Totdat je die weg verlaten…

in je ogen las ik het verlangen naar de reis heb je een hand gegeven en wij zijn gegaan samen op ontdekkingstocht of liefde wel bestaat na de bekende pleisterplaatsen kwamen snel de echte vragen of je samen nog jezelf bent en dat een ander eigenlijk nooit went wat heb je opgegeven om met elkaar op weg te gaan wij…

zou ik als de els aan het water mogen wonen de stroming zien de zon dichtbij beleven elke lichtstraal pakken dat wat er drukt in de kleine golven laten zakken zou ik na een roerige herfst de rust van de winter de stilte van de sneeuw rustend op mijn handen verder dragen naar de wachtende wereld verscholen achter de rietkragen zou…

een stem niet van jou noch van mij fluistert stil als de maan kijkt terwijl wij zijn in licht dat schemert door het wit van het gordijn zeg het maar niemand die hoort hoe waar onze woorden zijn…

Het is hier stil. Ik hoor al jaren niks meer van je; wil je je nader verklaren over je afwezigheid want het wordt zo langzamerhand wel tijd vind je zelf ook niet? Dat je eigenlijk een slappeling bent? Want als je 't zo beziet Welke echte vent Zou zich zo verschuilen Omdat ie bang is Dat hij mij misschien weer aan het huilen Maakt en dat…

Weet je nog die avond Bij het licht van de maan? Weet je nog die avond, Zie je ons nog gaan? Een romance als nooit tevoren. We fluisterden door geluk overmand. De stilte deed zich niet storen, We vertoefden in sprookjesland. Wij samen, we bouwden een home. Geen kasteel, nee eenvoudig en knus. Jij bezegelde toen onze droom Van de toekomst…

ik loop mee met jou en de tijd samen in een pas die ongelijkmatig oogt maar ons zeker leidt zo het diepste dat beoogt onderweg naar daar waar ‘samen’ ons roept met wuivende hand, haast onzichtbaar ver, waar wellicht geluk ruimhartig teder baadt langs een paradijselijk strand voel de loop van mijn rimpels van links naar rechts andersom…

De verlichting is de liefde zonder eisen, puur mededogen. Het puur genieten van helpen te genezen en te bevrijden. De zalige dood van alle egoïsme: zalig die minnen.…

tijd vervliegt tot het tijd is en me kust kust zo diep vergeten woorden waarom wel of niet herinneren aan wie we waren kus me nog een keer kus me zo diep voordat we voorgoed vergeten en tijd ons niet meer ziet…

het orkest speelt zacht de bloemenwei waarbij hobo’s de klaprozen doen wiegen het gras nog groener lijkt in speels vioolgestrijk de paukenslag ons geuren duidt van een exotisch kruid als de dag het doek laat vallen van de nacht schijnen sterren hun applaus en geeft de maan vol staand ovatie…

Bron: Jouw stilte 'k Tast de lijn van jouw heup Streel de ziel van jouw binnen Tintel in de ruimte Met geschuimbekte mond 'k Zweef 't heelal van jouw lijf Straal de lach op jouw benen Vleugel boven wolken Gaaf zwierend in het rond 'k Loop de vorm van jouw hart Ren de schakels van sloten Zingend geheel voorbij tot 'k Eindelijk…

Dit is de dag die er nog nooit eerder bestond en er nooit meer is. Wel heel bijzonder om er iets leuks mee te doen en te genieten. Een stapje naar de eeuwige verrukking en zalige rust. En vrede, vrede, en vreugde, vreugde, vreugde, en liefde voor jou.…

de stilte om me heen zit vol geluiden die mij geruisloos naar ervaren leiden nooit ben ik alleen in mijn omgeving waar groeien het ongehoorde reiken naar de hemel is zwaartekracht mij zonder decibellen aan de aarde plakt zonnestralen hun bombardementen zonder herrie steeds herhalen de echte stilte treedt pas in als…

In stilte wordt de golf van zwijgzame liefde door draagbare stromingen verweven in het geweven net van het leven. De wereld verdwijnt in verzonken wetende dromen en gulzig drinkend van de nectar die wordt aangeboden kan elk gebroken deeltje zich helen. In de tijdelijke tijdloze ruimte van het onmetelijke zijn kan het wiegende…

stil... mijn liefde verscholen achter mijn blonde lokken mijn vragende ogen als je langs mij loopt. jouw fel blauwe ogen die mij ontmoeten en mij iets geven van nieuwe hoop. er zijn zoveel verschillen dat ik het me ga verwijten dat ik zo ben. waarom ben ik niet zo'n sportief, knap en sociaal meisje, zoals al jouw vriendinnen die…

Dit is het moment van absolute vrede: ik hou van ieder. Niet van hun misdaad maar van hun weldaad geniet ik dit ogenblik. Dit geeft mij hoop, dat het nog goed zal komen met mij en jou dus. Gelukkig kun je weer lachen in het leven en soms ook naar mij.…

jij bent anders groter in ogen liever in je lach de wereld gaat aan jou voorbij maar jij blijft blij aan kleine dingen vind jij kanten die ons vaak ontgaan in steeds herhalen probeer jij uren in leven te vertalen geluk zit als een vlinder op je handen je koestert vleugels die je nooit zal vangen…

O, zo vele tedere kusjes dalen op gans je mooie lichaam neer Komen liefde geven..en halen en ze willen zelfs almaar meer O zo zachte kusjes dwarrelen rondom jouw ogen plus je oor Willen ons nu laten scharrelen en ‘t allerliefst zelfs uren door O zo heerlijke kusjes dartelen op je twee benen en op je voet In schijn even tegenspartelen…

waar we samen krasten in oude notulen van voorbije nachten en vergeten passie nogmaals de dubbele oxer namen foutloos zwegen…

Laatbloeier. Je donkerrode bloemblad brandend in de zon. Dauw als druppels aan je lippen. Wortels die elkaar al raken. Net voordat jij zeggen kunt: 'Het is al laat.'…

Als water en zee zijn wij onlosmakelijk verbonden. Als water en vuur zijn wij in staat elkaar te verwonden. Als weer en wind zijn wij afhankelijk van elkaar. Als zuurstof in de Iucht zijn wij altijd voor elkaar beschikbaar. Als Iucht en warmte zijn wij supplementair aan elkaar. Als jij en ik staan wij altijd voor elkaar klaar.…

Nog even en dan is alle leed geleden, is alles geluk. Geen centje pijn meer, geen duizelende schuifel, alles koek en ei. Geen oorlog, geen ramp, alleen heldere hemel, en jij natuurlijk. Een brede glimlach naar goeden en naar kwaden maakt alles weer goed.…

jij bloeide naast me in het gras het gele hart omkranst met witte blaadjes een wilde bloem vlak naast het pad waar toeval jou ontkiemend wortels gaf ik streelde je pas later heeft je zachte geur me naar je naam verwezen voor mij ben jij uniek gebleven nog kom ik graag jouw bloem is nu een weelderige haag…

je fluistert en toch rimpelen je woorden de meren van gevoel geen duik in het diepe met opspattende emoties maar kabbelende golfjes weerstand van binnenuit met lichte tegenwind hernemen spiegels hun egale glans je woorden drijven zonder lading nu langzaam naar de overkant…