Netgedichten over haiku

de frisse morgen kust met tederheid mijn huid ik ben weer buiten…

De dag breekt al aan kleurige binnenkomers vullen de ramen.…

Ons oude leven zou zich niet gaan herhalen als cijfermatig…

Grensoverschrijdend liep men vol vertrouwen door langs de douane. Het was begin mei de korte broek kon al aan ter provocatie.…

Onuitputtelijk die onafgebroken stroom uit ons stopcontact.…

Op het podium ietwat bleek van verhoging maar toch gewonnen in afzondering overwon de mens zichzelf met knakworst en koek.…

Vertakkende boom ik heb je zien bladeren ontluikende stof.…

handjes achter glas ogen zoeken meer contact dichtbij op afstand…

Hij wil ons niet zien vanwege quarantaine kans op besmetting…

Fel vliegt de gans op, volgt en slaat de aalscholver, die steeds onderduikt.…

Te hard van stapel bleek de pannenkoek al koud onder het vriespunt.…

In de kruipruimte kroop hij gewichtloos verder buiten ons stelsel.…

Beluchten brommers als doorgedraaide diesels de verdoemenis.…

Haar neerbuigendheid kromde door handzaam gedrag in juiste richting.…

Het ego is me als een raadselachtigheid binnengeslopen.…

coronagedrocht jaagt allen in een harnas - spinnen in mijn schoen…

Desalniettemin werd het bijwoord toegestaan afgezien twijfel.…

De trapleuningen ontsmet ze met de frisheid van jonge lentes. Doe jij de dakgoot roept ze vanaf het balkon stralend van schoonheid.…

Hoe prachtvol pieken bewegen de poetslappen properheid pusht ons, onstoffelijk blinkt het cleane Utopia hoe zalig het sop.…

Voorhanden ligt het onherroepelijk en waar in beslotenheid.…

In angst geboren tijd herverdeelt geschiedenis, op dichter's ezel. Penselen met verf, ontkenning van z’n streken laat de schilder koud. Nooit die daad gedaan, nooit ontvreemd mans eigendom, gevaar kleeft aan handen. Aarde wacht heel stil reactie uit haar lichaam terug wat we haar gaven.…

Roze guirlandes ruiken naar het aanstaande dat zich niet vergist.…

nestkastje gekocht speciaal voor de koolmezen - nu nog verhuren…

Verkleed als konijn zie je de wereld anders dan Casanova.…

In de vensterbank tuitte ze heel uitdagend er heerste droogte…

spechten roffelen de tjif tjaf is aan de zang - trekvogels landen…

Op het weilandje staan wat dorre bomen; één is vol bloesem: een schilderachtig aanzien van de vergane boomgaard.…

Er niet om liegen dat ik ze soms zag vliegen meisjes van weleer.…

Bij het inschenken werd ik me ineens bewust dat het thee moest zijn.…

Dat doet de deur dicht dacht hij toen de tijd daar was dit is het einde.…