Hartenkreten over liefde

Als een bloem die zich in ‘t licht ontvouwt met duizend druppels wordt bedauwd Zo krijgt een hart dat op Zijn liefde bouwt Zijn rijke vruchten menigvoud.…

Je spookt door mijn hoofd, hebt een grip op mijn hart. Als ik niet beter wist, zou ik zeggen dat ik vervloekt was. Beter weet ik dus wel, daarmee dat ik ook zie .. Alles wat je doet met mij, is een act van magie.. Betoverd door de gedachte aan jouw ogen, de verbeelding van je lach.. Ik denk dat als wij nu samen zouden zijn, ik ONOVERKOMELIJK…

Geleefd op vruchtbare grond op de veranda met uitzicht naar de ondergaande zon woont de verenigde hartstocht gevierd bij de open haard waar de eerste vonk ontstond. Daar gedetailleerde zinnen verborgen in haar dagboek wilt het verleden verbinden om te blijven samenwonen met een vergulde glimlach door intiem te dagdromen.…

Al wekenlang dromend over jou over hoe het zal zijn als ik eens zeggen zou; mijn hartje is klein maar teder zeer zeker die gevoelens van mij maken mij elke dag weker al gaat het snel voorbij niet alles zal verdwijnen al helemaal niet jouw stralende lach die alles laat schijnen niet elke week, maar elke dag!…

ik voel het groen in jouw zonnig lied ik ruik de klanken van je nieuw verdriet je wilt wel spreken maar je durft niet goed iets houd je tegen je ontbreekt wat moed om het mij te zeggen: ik hou van jou…alleen het groen ging leven en het verdriet… verdween!…

Zij wilde een schijfje van zijn geheugen, hij wilde best een oog van haar. In hun slijtage waren ze complementair. In de liefde, mekaars spiegelbeeld. Zij bleven in leven voor elkaar. Zij werd ziek en zei tegen haar schat: “Man wat word ik hier verwend”. Haar glimlach nog zo mooi, haar wang zo zacht als bij die eerste kus. Een paar uur…

De grijze wolken zijn hetzelfde als toen ik je voor het eerst zag en we zoenden, alsof er niets natuurlijker was dan vrijen, op een grijze miezerige dag de liefde bloeide. Met ritmische tussenpozen aangetrokken het verlangen van je verwarmende lichaam aanraken zoenen likken strelen in rust liggend bij elkaar de dag de liefde bloeide. Steeds…

Iemand vroeg mij het leven te beschrijven opdracht: moest wel dicht bij de mensen blijven wat kan het leven je allemaal geven om je eigen leven te doorleven ergens is een leven in jouw leven lukt het niet wendt dan de steven is het accoord, dan zeg je een woord daarna: het samenleven gaat voort een situatie van nemen en geven veel geluk…

Vroeg in de herfst kwam hij weder in ‘t schemerlicht zag ze zijn schaduw staan zij liet juist de stores neder zag hem over ‘t grindpad gaan. een zware deur ging open… traag trad ze hem tegemoet en nu was ‘t voor beiden hopen dat alles weer kwam goed. ‘t leek of hij nooit was weggeweest zijn aanwezigheid was lief en teder of liefde alles…

In de volheid van mijn dromen hoop ik jou ooit weer eens tegen te komen. Hoop ik met jou weer geluk te delen; met iets van dat speelse glimlachende gezicht. Die onuitgesproken zoete beelden. Die sierkrullend letterlijk mijn gevoelens nimmer verveelden. Toen dat gevoel nog bij die dagen leefden als een tevreden leeshonger opwekkend gedicht…

De oude dame is zenuwachtig Stel haar op haar gemak een korte vraag omschrijf uw leven in een woord VERTROUWEN, klinkt het resoluut altijd heb ik vertrouwen gehad eigenlijk is dat nooit beschaamd door liefde te schenken werd ik vertrouwd het vreemde was, dat ik liefde terugkreeg van andere mensen dan ik verwachtte zelfs uit onverwachte…

Onderweg naar jou buigt de weide voor de wind, golft het groen als van zijde een van wilde bloemen verweven tint van de lente, van de zomer, van de geur van bloesem, van de kleur van bloei, van de lach van een kind. Onderweg naar jou blijven goden eensgezind, breekt de zon de wolken, stroomt het water naar de zee, stralen sterren aan…

De meditatie verbreekt ijzige stilte met een kloppend hart.…

Stormschade, weersgesteldheid van een teneergeslagen gemoed. Er lijkt iets te zijn verbroken. Vleugellam voelt het leven minder goed. De handicap om het minder liefhebben verbergt zich in een diepe winterkraag. Van minder liefhebben rollen grote golven zeeziek op een nuchtere maag. De liefde gaf veel liefs maar sneed zich uiteindelijk aan…

Doe dat nu niet waar ben je mee bezig? Wat doet het er toe geef gewoon toestemming onthoud je van commentaar deel geluk met die ander hij geeft je de waarden en normen die je tot een fantastische vrouw vormen…

Het woord getekend door jaren in een handschrift gebonden te zijn in de stilte van de nacht breekt hart bij verbaal contact. Het gesproken woord zonder de conversatie leeft de expressie ingetogen op de dag fantaseert het hart contact…

Niets is doodgewoon. Alles is bijzonder. Een dak boven je hoofd. Steeds doen wat je belooft. Niets gaat zomaar vanzelf. Alles hangt met alles samen. Wat op een toeval lijkt, krijgt een bedoeling. Niemand is doodgewoon. De moeder van je kinderen, die van je houdt, en doodgewoon bij je blijft.…

Een halve dag verlangd voelt week verliefd voor een maand doordrenkt als ik je vandaag weer zie. De vloeiende hartstocht op de route naar jou omarmt jouw emoties verwarmt mij bij winterkou. Mijn vacht compleet doordrenkt omringd door een vetlaag wat absorbeert voorspoed in jouw tissue vandaag. Mijn Valentijn verdoofd…

Waar ben je heen op weg? naar een zonnige toekomst? maar volgens mij staat er een muur in de weg deze tegenstand ga je zeker overwinnen je zindert van diepe emotie nu ineens drijf je op ontroering een vogel klapwiekt naar de horizon zo ken ik je weer, zo ben je jij bent echt smart, wel en wee steeds balancerend op de liefde…

Soms vliegt de tijd voorbij ben ik maar heel even blij omdat ik druk in de weer ben met mijn papier en een pen om mijn gevoelens te beschrijven hoe ik liefde zou omschrijven niet alleen door één enkel woord want door mij wordt het anders verwoord dan slechts gevoelens alleen de liefde is meer dan één omschrijving over je gevoel het heeft…

Liefde was vaak te hooi en te gras al wist ik al ras dat ze net als de kat op zomerse dagen in velden noch wegen te vinden was. We liepen door bossen maar draaiden verkeerd verloren elkaar uit het oog, doch,het waarlijke minnen raakt niemand verleerd en al doolden we ooit rond als kattegespuis we kwamen voor 't schemeren thuis…

Ieder heeft een hart de één groot, de ander klein hoe je leven ook start op een dag wil je samenzijn met de man of vrouw van je leven waar je stapeldol op bent alles wil je voor hem of haar geven jouw liefde is ongekend het kent geen of weinig grenzen de keus die je maakt is bewust al heb je weleens wensen er komt een dag waarop je die ene…

Te liggen in jouw schoot. Ik luister hoe mijn gejaagde ademen zich langzaam vermengt met jouw verzonken harteklop. Eén hand woelt door mijn haar terwijl de andere me lieflijk bezweert me niets in het hoofd te halen. Wat zou ik , je buik is mals, je stem is zacht en je hals geurt vaag naar seringen. Fluisterend zing je mee met David Bowie…

Jouw hart is als een bloem, aIs je het goed verzorgt, zal het bloeien. Met mijn liefde voor jou zal ik er alles aan doen om het verder te laten groeien. Jouw lichaam is de hof waarin het staat, de mooiste tuin die ik ooit mocht zien. Ongerept, met een hek dat je voor mij open laat, liet je mij jouw bloemen zien. Lieve Lida wat hou ik…

Het was al lente in je ogen de eerste kusjes bloeiden, na een lach je zachte hand die mij als eerste raakte het kleine compliment dat vleugels gaf gevleugeld gingen onze harten mee en leerden hoe geluk door tweeën was te delen beiden genietend van het grootste deel dat is, waarover vogels in de zomer zingen woorden heb je nooit verkwist…

Met een liefdevol gebaar gaat zijn hand door haar grijzend haar Haar olijke blik streelt zijn warme lach met die altijd verrassende oogopslag Gearmd en zwijgend gaan zij voort want hun pure liefde behoeft geen woord…

ijzers krassen het ijs de beide benen slaan mijn gebonden geest diep in het denken glazig water en mist spiegelen de omgeving als heldere beelden in mijn gedachten luchtbellen kijken doordringend strak genadeloos zuiver in mijn ziel op die plaats ontmoet ik jou met rijpe rillingen in winterse woorden…

Soms word ik na een nacht lang stoeien met woorden en opgerakelde emoties zo rond vier uur 's middags wakker en moet ik mij haasten om nog wat daglicht te vergaren. Je wilt niet weten wat voor handelingen er allemaal nodig zijn voordat ik mijn voordeur op slot kan draaien. Bovendien pieker ik nadien nog lang over de handelingen die ik…

Het is toch wat de kamer van mijn hart zo open en warm Dat is toch wat geen klep meer gesloten Iedereen kan binnen in mijn hart Soms is de kamer vol, benauwd dan weer ruim Leeg, eenzaam zelfs stil Het is toch wat zo open mijn huis met kieren en gaten Pompend hard, bruisend open Warm…

Zo soms twijfel ik en denk dat het niet kan, dat het niet bestaat, die onzichtbare gouden draad die liefde noemt en een mens zoveel sterker maakt. Maar ja, toch wel het klopt het klopt zoals het hart van oma dat nog altijd over slaat wanneer ze met een glimlach kijkt naar opa, ook al is hij oud en ziek te bed en hij misschien…