Alle inzendingen over emoties

Ik leef met je mee. Het zit je niet mee. Je wil vrij zijn En toch ben je gevangen, in je eigen ketenen geslagen. Je eigen authentieke ik opgesloten in een diepe, donkere en kille kelder. Toch blijft ook God jou toespreken om in het echte leven te stappen. Ook al verlang je al zolang en zo vurig naar die bevrijding en wil je eindelijk…

Lopend Met het zand Tussen je tenen kriebelend De zee Brengt schelpen die ik Bibberend in mijn emmertje stop De wind Blaast zijn laaste adem uit Die mijn haren Willekeurige kanten op laat dansen Met een zucht Terug lopend naar de realiteit…

Ik huilde toen ik mijn jeugd verliet en de grote mensenwereld binnenstapte een wereld die zo gemeen kon zijn en waar ik niets van het volwassenzijn snapte Die wereld was zo wreed en medogenloos en opeens stond ik daar middenin als het kon zou ik terug zijn gegaan want ik had het hier niet naar mijn zin Maar ik groeide mee en werd volwassen…

Laat het los, Maak een nieuw begin, Als een koele wind door je hart. Zet je zorgen opzij, Maak jezelf vrij, Alleen of met mij. Wees niet boos op het verleden, Geniet van het heden. En maak jezelf vrij.…

al die grootspraak moed gevonden uitgegroeid tot reuzenmens blijkt zomaar in het niets verdwenen zichtbaar is geen ene grens er is slechts klein voldoende lafheid stil als een muis en veel verdriet er is geen kracht om jou te dragen het spijt me maar ik kan het niet…

Uit de hand gelopen, uit de maat naast de schoenen lopen of juist erin hoofd omhoog, zeg maar arrogant dan ben je tegen alle invloeden het meest bestand.…

Ik wil het schreeuwen van de daken, Tegen ieder die het horen wil, Maar mijn mond die zit vergrendeld, Angst weerhoudt me, maakt me stil. De ene minuut dolblij, De andere minuut stervensbang, Als angst en hoop strijden Duurt wachten soms zo lang……

soms, als ik in de dood verblijf en het schimmenspel zie om mij heen gonzen eentonige geluiden zij hebben het sterven gemeen geen woord of gebaar kan mij dan raken ik ben, zonder iemand te zijn voel, zonder kreten te slaken…

Degene die niet jouw antwoorden heeft Maar je de weg wijst om deze in jezelf te vinden... Degene die je laat ontwaken Je ziel blootlegt om te veranderen in een beter mens, en je leert kijken ... Met je hart.…

Mensen zijn slechts passanten in je leven, de één blijft lang, de ander maar even! De blijvers zijn en blijven belangrijk, de gene die gingen werden herinneringen! Leuke gezellige lieve en verdrietige momenten, het heeft je gemaakt tot wie je nu bent! Een mens met een rugzak en levenswijsheid, je gaat weer verder...maar de herinnering blijft!…

Here ik ben wel groot geworden. Maar als mijn hand in Uw hand ligt Voel ik mij weer klein als een kind Die niet omhoog durft te kijken. Elke stap die ik zet in het leven Wordt moeilijker als ik verder ga. Ik weet dat U altijd bij mij bent Toch is het lopen naar U toe zwaar. Mijn hart staat wijd open voor U Soms besef ik dat niet goed genoeg…

ALS EEN MUUR VAN WATER ONSTOPBAAR BULDEREND AFSTEVENEND OP HET VASTELAND ALSMAAR HOGER GEVAARLIJK OVERHELLEND UITEINDELIJK OMROLLEND ONVERMIJDELIJK KAPOTGESLAGEN OP DE KUST VAN ONS DROOMEILAND... (voor m'n ventje)…

Een hobo blaast de ochtend open de lucht trilt het eerste licht valt dralend op mijn handen de eerste schaduw vouw ik weetgraag open de eerste aarzeling uit zich in verwondering een hobo blaast de ochtend open een vogel zingt…

Al is de waarheid nog zo hard Het Blijft altijd de waarheid Al doet de waarheid zo veel pijn De waarheid zal geen leugen zijn De waarheid zal de waarheid zijn Zo als een leugen een leugen blijft Al is de waarheid niet zo fijn Een leugen doet later pijn Voor een gelukkig leven Moet een mens de waarheid spreken…

Op zoek naar ruimte vrij vliegend als een arend in de lucht vindt zij meewiegend behoefte aan beperking zij vlucht het luchtruim voelt kil en stil zij wil een veldmuis zijn veilig in de schoot van de aarde zoekt zij het geheim en geborgenheid als waarde.…

Een droom laat je dingen zien Soms fijn en soms weer niet Heeft je droom een betekenis Of betekent die helemaal niets Een droom is een beeld van het verleden Of een beeld dat de toekomst kan geven Of is gewoon fantasie Soms kunnen dromen uitkomen En soms kunnen die dat niet Soms moet je een droom naleven En een andere juist niet Soms zal…

vingertoppen voelen zandkorrels aan steen, hoe leven kleeft voelen ribbels aan een stof die warmte geeft vingertoppen die langs muren in het duister tasten licht ontdekken het maakt handomdraaiend leven zichtbaar in een flits dat even hecht…

Mensen kunnen je maken of breken zo is het altijd al geweest lieve woorden influisteren of je de grond inboren en dat laatste nog wel het meest Nu sta ik meestal daar wel boven er zijn al zoveel dingen over mij gezegd maar als ik dan eens opheldering vraag ben ik het die het verkeerd heb uitgelegd Mij maakt het al jaren niet meer uit jaloezie…

Het gaat beter ieder uur. Het is niet snel maar toch en elke dag een beetje. En weet je? Ik doe alles zelf! Voor mij haalt niet iemand anders de kastanjes uit het vuur.…

Hou een gedicht tegen het licht lees een traan en een lach,'t zal altijd over emotie gaan.…

er zij licht denk ik even en word zonder zicht voortgedreven als passief verwijlen in de draaimolen van oneindig ijlen ik zwaai naar omstanders in de mist zie slechts schimmen waarvan de armen zijn uitgewist er zij licht vaak door schaduw ontwricht…

samen zijn we één maar hoe moet het dan met ons als ik mij niet ben…

diep zinken is naar leegte dalen treden overslaan blindelings dralen op één been hinken nog minder dan dat zal verdwalen zijn in wat al verborgen is roepen naar gesloten oren met minstens een dikke laag vernis de zwarte echo bekoren geluiden die weerkaatsen tegen gedeukte dromen in de adem haasten dat een bonkend hart moet…

De ouderdom overkomt ons allen Je hoeft er niets voor te doen Tenzij een malloot je overhoop zou knallen En je er dood bij neer zou vallen, Komt de ouderdom vanzelf Met een snelheid waarvan ik denk Als ik iemand een geschenk zou mogen geven, was het een pakketje uitstel want allemachtig wat gaat dat ouder worden Snel…

nee, ik schep niets ook geen afstand schik mijn veren slechts wat warmer onafhankelijk van toevallig beschikbare schouders onder plooigezichten van meelevend marmer deze zomer is te verbleekt om de ondergaande zon nog onder zijn vleugels te nemen nee, ik schep geen afstand maar een volle wintertooi om weer aaibaar te zijn…

Ineens die tranen om zoveel dat kwetst, dat onbegrepen toch de dagen kleurt, dat plots naar pijn en naar november geurt en dat zoveel weer losmaakt dat allang vergeten leek. Maar even plots komt weer het licht en schijnt de zon; ik weet dat geen seizoen het eeuwig leven heeft en dat de eb en vloed dit leven tekent.…

wat rest van de zomer is een rechte lijn oranje rood verlicht waarop je kunt schrijven in gedachten verzeild liefst een gedicht met vulpen ultra marijn van gevoelens piekend in golven bij spetters blinkende lijven speels onder spatten bedolven waar je soms nachten mee deelt…

hoe het kind wiegt en gloeit dag na dag verschuift het koper in kristal stolt mijn adem lomer en lomer dieper doorzichtig diep…

Wat is er toch onnoemelijk veel pijn waar de zomer alweer voorbij is en de herfst zijn draden spant over het land dat nog slaapdronken de papavers moet begraven; wat kan die laatste dorst laven naar de liefde die nooit tot voltooiing kwam, maar het kleed dat haar ooit in wit drapeerde verscheurde nog eer de dag ten einde liep. Wie is het…

Hemeltergend vuur mens en dier verjagend jankend in de as pijn in mijn hart Alweer een kermende moeder tussen de puinhopen van een oorlog gevoerd uit winstbejag pijn in mijn hart De medische misgreep die meer vernietigd dan heelt ongestraft weer een leven verminkt pijn in mijn hart de angstige ogen van het kind waar het smerige…