Alle inzendingen over liefde

Een lach was voldoende, of een schouderklopje dat uiteindelijk doorstraalde naar mijn middel. Een glimlach tussen heuvelland, met nepvlees nog tussen de tanden en een kater in de lucht. Stap-voor-stap en haar benen die in hetzelfde ritme gaan, zich voorttrekkend van steen naar steen, door slijk en nat gras de liefde niet ontvlucht maar juist…

je hand heeft de onafgemaakte vingers van talent dat zoekend is je speelt en schildert wel maar het touché wordt niet herkend musiceert kleuren voor een zaal zonder publiek componeert doeken in verkeerde melodie tonen zijn je woorden vormgeven de muziek jouw talent zit nog van binnen je vingers raken het net niet…

jou lieve woorden doen mij denken. voor jou wil ik mijn liefde schenken. voor jou wil ik mijn armen open slaan. voor jou wil ik een traantje laten gaan. voor jou wil ik me leven openslaan. met jou in het leven wil ik veder gaan.…

jij en jou lach, dat is mijn doel voor de hele dag. jij en jou doen, dan verlang ik zo naar jou zoen. jij en je mooie ogen,dat is meer dan duizend regenbogen. jij bent het dus voor mij, samen zij aan zij worden wij blij.…

het was niet de droefrode maan die langzaam boven de bergen verscheen niet het zachte ruisen van oude platanen die rust en stilte van schemer beaamden het waren jouw ogen die glansden van zomer op het dorpse terras waar onze lach de spanning verbrak we dansten en lachten in een nacht zonder einde vrijden ludiek de muziek langs…

Miss geld-wolf, in haar schapenkleding, ontdoet zich van haar zachte aaibare vacht en gaat nog maar voor 1 ding. Hoe kan zij zijn verdere weg verhinderen. Hoe kan zij zijn geluk stoppen want zijn geluk verkroppen, zonder haar; kan zij niet. Zijn geluk, zo pijnlijk..is zoals zij het ziet. Haar enige macht; is plukken van een kale kip zonder…

Jouw warme mannenhanden laten mijn huid tintelen van verlangen en hunkering onze blote voeten raken elkaar in ’t tedere van de schemernacht jouw mannelijkheid verraad het trouwe schijnen van maanlicht de aanraking van mijn wulpse borsten doet mij huiveren van intens genot je dringt langzaam, sappig, in me als een lenige slang, kronkelend…

Zo dicht aan jou gesloten zijn als mijn hart zich slaat tegen jou aan Zo laat mij die momenten gaan Van wat bestaat zal niet voor ogen zijn, de innigheid niet zichtbaar…

een ledenpop en harlekijn nog kraakt de speeldoos het refrein uit vroeger jaren dagen op de zolder van de tijd gedroogde appels verse melk bij het ontbijt een moestuin waar de struiken afgedekt met net hun vruchten toonden aan de zon wij de rechte regels opgebonden bonen zagen en niet snapten wie dat kon het paard en koeien in de…

Een warm gevoel wat soms overvalt Een onbewaakt moment terug naar weleer Spanning in het lichaam, blijdschap Hoe mooi de eerste echte liefde Onbereikbaar tot het bereikbaar werd Weg de onschuld, hier realiteit Het moment waarop ik volwassen werd Door een tunnel van echtheid Niet door de daad, maar door de redding Kwam liefde op mijn pad…

Ik lig te huilen in bed negen en zestig ben ik en ik lig te huilen alsof ik een kind ben maar ik ben geen kind toch? Ik de kalme, de rots op wie je kan bouwen maar die ten ene male ongeschikt is om mee te vrijen. onbeholpen als of ik een kind ben maar ik ben geen kind toch?…

als lippen raken smoren gesproken woorden warm in lichaamstaal…

ze heffen armen kijken omhoog in hun verdriet om het gemis maar langzaam sluit de kring familie die er dan nog over is rond de tafel van herinnering langs de vaste route die zij ging alleen die ene stoel blijft leeg pas later wordt het vierkant echt gebroken aan een ronde tafel is er nooit een plaatsje over…

vreemde gezichten achtergelaten in de straten van mijn stad zielen vergeten op de uitgesleten wegen van mijn hart wie ik lief had zo lief zijn achtergelaten op het pad van mijn leven bewaken mijn geluk mijn verdriet mijn tranen om even soms kust kust hij mij waait voorbij als een herinnering aan mijn vergeten zielen en rust…

je ging voorbij langs rode rozen je vrienden op een rij onder het wit boeket met liefde door je naasten op de kist gelegd de bloementuin waarin je bent ontslapen geeft jou de laatste wake wij delen in herinnering het mooiste waar het jou om ging van mens tot mens te kunnen praten…

Dromerijen drijven op de tonen van een lichtend firmament Vandaag lijkt wel eeuwig Ik drijf een eindje mee in ongekreukeld zicht Op guirlande en ballade zingt het landschap diep En ik verzink in onbeschrijf’lijke heelheid Heilzaam zing ik jou mijn lippen En sterrennevels als dansende parels cirkelen minnend om ons heen...…

Kijk mij niet meewarig aan met een keurende oogopslag gun mij louter dit ogenblik even langer dan we nu bestaan tederheid grijpt me naar de keel in onuitgesproken zelfbeklag moeilijk te ademen als ik stik, je hoeft deze strijd niet te vrezen in de keuzes krijg ook ik mijn deel, het verleden heeft dat uitgewezen verwacht niet dat je mij daarin…

ben de trappen afgelopen moest de bodem zien zocht vaste grond onder mijn voeten zonder een misschien ik spiraalde tussen muren steeds dieper in de duisternis had de hoop al opgegeven omdat er daar geen einde is ben terug gegaan totdat ik weer in zon en licht kon staan heb daar het leven opgepakt nooit daal ik die trap meer…

ik ben even weinig experimenteel als een ijsschots als een veenlaag als de mist al denk je het lezer in je stoel op de grond van hout ik ben even weinig experimenteel als het warme bed en de gedekte tafel als het lachen en de vriendschap ik ben heel gewoon en ik hoop dat jij gewoon bent dat er in jouw ogen geen afkeer is ik ben een van het…

Als de Zon wil ik zijn Stralend, warm Liefdevol Een lichtpunt in jouw leven Als de Zon wil ik zijn Vrolijk, blij om jouw bestaan meer kleur te geven Als de Zon wil ik zijn Mijn zonnestralen op jouw gezicht Als de Zon wil ik zijn in jouw leven Meer liefde Meer licht Als de Zon zal ik zijn…

Ik zal wel gek zijn. Het kan ook dat ik zot ben. Maar als ik naar je kijk. Dan voel me zo blij. Want jij bent de zon in mij…

De zon zakt achter de hoge bomen duiven vangen het laatste, blinkende licht vleugels zoemen door de lucht Jij zweeft hier ergens rond woorden, die je sprak, zinnen, die jij zorgvuldig formuleerde, waarbij jij mij diep in de ogen keek, alsof daar ergens iets ontweek vanwege dagen zonder lichaam De geuren die je droeg zo vol van jou het…

mijn hart drinkt de woorden "als de liefde niet bestond" zou ik sterven het zachte fluisteren van de wind zou veranderen in een orkaan van boosheid "als de liefde niet bestond" de glans van mijn haar zou verdoffen de zon zou bomen en struiken verbranden met alle hitte in zich en alles zou verassen "als de liefde niet bestond"…

ben ik verdwaald in golven van de zee als duinen naar me wuiven mijn schaduw langer wordt en wegspoelt in het schuimen zand onder mijn voeten voel verdwijnen als strand de vloed weerstaat niemand ziet hoe ik te gronde ga iedereen ontkent dat ik besta ben gegaan heb geen banden door te snijden daaraan lijden was mijn enige bestaan…

Ik zie je kijken Ik kijk terug Jij kijkt weg Ik kijk weg Jij kijkt weer Zonder muur Open Vol liefde Alleen Jij ziet het niet Ik kijk terug Vol liefde Een spiegel Jij twijfelt Jij schrikt Muur Ik wacht Tot jij weer kijkt…

Sta mij toe te vluchten en ik blijf…

Ik leef, want ik zie de vogels in de lucht een vlinder in de zon fladderend op geuren. Ik leef, want ik zie groen gevulde velden zonnebloemen, die wuiven op golven van de wind. Ik leef, want ik zie mijn tranen en twijfel maar ik sta op, vlieg verder op vleugels van hoop. Ik leef, want ik zie de liefde van mijn leven hier altijd…

Hoe ik ook probeer, Het door jou ogen te bekijken, Van alle kanten , andersom, Het wil gewoon niet lijken. Hoe jij in het leven staat, En dingen anders ziet, Zo'n omgekeerde wereld, Wat belangrijk is, wat niet.…

ik heb de tonen op palet maar het geluid schildert geen beeld wat ijle kleuren zonder horizon verwijlen in een flard muziek er is geen melodie die in pastel nog vorm kan geven aan mijn vluchtig leven een dwaze muzikant die schilderen wil in tonen op het doek klinken beelden uit zijn hart en hand…

de liefde is reeds lang vervlogen verjaagd door heftig zwart, heeft stil de wijk genomen naar een diepe donkere kast verzegeld en op slot gedaan stil ligt het in een hoek, wat geweest is voorbij grijs kleurt het levensdoek de nachten: donker, bevreesd, wijl er geen hoop meer is, geen liefde wordt verwacht... streelt langs de oude muren…