Het gebeente in haar handen was zo stijf geworden dat ze dat niet meer kon.
Uiteindelijk wist ze alleen nog maar op bed te liggen.
Alleen dan voelde ze God in haar hart.
en alleen maar als ze zoetjes aan sliep.
Zonder nog een wil te hebben.…
Fluks hoopte Munster* hem t’ ontvangen;
Nu delft heel Delft met lijkgezangen
Zijn ingeboren* in het graf;
Daar d’ Afgunst, endlijk afgeronnen*,
Zijn dood gebeente rust moet gonnen*,
Die zij de levende nooit gaf.
Och, kranke* troost in zulk een jammer!…
Wat zou, met afgeknaagde spieren,
Uw levend uitgeput gebeent'
Van woede, en pijn, en onmacht tieren,
In brullende angsten dorgeweend?
Wat zou ge u nog op 't stro beklagen,
En jammer roepen over 't licht,
Dat foltrend voor uw oog zou dagen,
En 't hart terug wees naar de plicht?…
Ik zal op ’t graf, dat uw gebeent’ bevat,
Nog menig traan in stille stonden plengen:
en; win ik ooit een duurzaam lauwerblad,
Die lauwren zelfs aan u ten offer brengen.…