Netgedichten over liefde

Kom maar dan vouw ik jouw angst dubbel scheur het doormidden en deel leven wanneer jij het dan in dat donkere jack stopt en jouw handen gestoken in de zakken het duister zoeken misschien, ja heel misschien vind je daar dan diep verborgen nieuwe hoop zonder dat de rits pijn buitensluit ik wandel even met je mee en geef je…

buiten zie ik de prunus gevallen, verkreukt en gebleekt door een zon die de lente vergeet en schuilt achter wolken het naderend groen vraagt om de zomer een warme wind maakt me in donkergroen ruisen steeds lomer daar aan de voet van die boom wil ik rusten samen met jou terwijl onze handen elkaar verontrusten maar ik ben een dromer…

uit zand en vuur heb ik je beeld geblazen in rondingen je lijf gezet je ogen glanzen transparant verbazen je ziel als bodem ingelegd de zon licht zacht je trekken uit en schittert je beweging je huid grenst aan de wind en fluistert zijn gevoelige beleving je bent gestold in het moment van reageren je wilde zoveel uitproberen…

ik beloof geen galjoenen geen vloot met duizend zoenen maar laveer op je zee en in tegenwind neem ik je mee in blauwgroene golven zie ik de koers die je schuimkoppen volgen maar mijn kiel is verbolgen snijdt door het water met het diepste gevoel strandt een horizon later in de chaos die ik voorvoel niet met geweld je bent niet geveld…

lees me in de sprankeling van rode wijn je mag er zijn mooie vrouw je kussen spreken lippen vol afwezig zijn ik ben je man…

ik duwde de wolken opzij maakte de hemel weer vrij zo dat je zon weer kon schijnen je ploegde me om na de oogst gaf me stilte en troost liet me in winter verdwijnen maar de wind droeg het zaad van de prins van geen kwaad naar een vruchtbare bodem we kiemden in licht en warmden ons nieuwe gezicht in een zonnig lentegebeuren we bloeien…

zo welkom ben jij in mijn leven zo open ben ik voor jouw zijn zo graag wil jij mij alles geven zo een-saam zijn ons mijn en dijn…

Aarzelend accepteert zij het geschenk draait het om en om blaast zachte wolkjes langs een prachtige lila strik een glimlach verheldert haar getekend gezicht dansend gaan gekrulde lintjes over haar blauw geaderde handen nogmaals kijkt zij hem aan en vraagt heel zacht of het wel echt voor haar bestemd is terwijl zij bijna de verpakking…

de grond is omgewoeld de keien zijn gebleven de aarde lijkt weer vruchtbaar voor het zaad van eens geweten het onkruid van herrinnering schiet op in onbewerkte bodem zij kent geen onderhoud, haar wildgroei is het niet vergeten ik heb mijn bloem de zon en maan gegeven haar kleur verbijstert het heelal ze neemt de tijd voor eeuwig leven…

de zon schijnt regenbogen en de bui druppelt wat na het hoosde maar de wind zocht zijn verpozing in wat vlagen en dan gaan de zon schijnt randjes aan de grijze wolken streept banen met zijn licht ze geeft de dagen overzicht en doet op tijd de horizonnen dicht de zon schijnt haar verhaal tekent voor het leven als zij haar warmte heeft…

ik zag je laveren tegen de wind het kind in je speelde met water je ging overstag het tuig draaide om de boom kwam pas later de klap was te hard en maakte een eind aan je dromen het zeil is gereefd de storm gaan liggen je kind leeft zich uit in het kijken naar vissen lacht naar de zon weerkaatst in de golven draait zich uiteindelijk…

oren dansen op muziek uit duizenden violen in geelblauw ze wuiven ogen mee naar volle tafels opgedist in verzen parels in de stem in zinnen en toch onzin woorden breken hun betekenis versnipperen tot letters die ze zijn violen wuiven geel en blauw…

er dwarrelt bloesem in je ogen voorbij het blauw en groen in rood en wit buigen de takken door de rijpe oogst van toen in vlagen wind proef ik de kersen en wil het kind wel uit je persen laat het toch vrij in zonnestralen, ze kan nog steeds haar jeugd inhalen een generatiefeest maakt blij want zie ze eens ravotten jouw kind…

ze keken allemaal monden vielen open iemand kreeg de hik het doelgerichte stappen de echo van de hakken de zelfbewuste tik een nonchalante lok de iets te korte rok ogen met wat schrik ik zag het neusje en de blik in die blik was ik…

je voelde me met eerst een teen en toen je been ik warmde zacht je huid je gleed in mij het schuim bedekte even wat zich later voor mij strekte ik sluit je in en kom op plaatsen die te klein voor vingers zijn ik kietel je gewoon uit gein omdat ik zo dichtbij mag zijn soms stroom ik even in je en verlaat je weer met pijn…

mogen elkaar lusten elkaar lusten de lust van elkaar ruiken elkaar nippen elkaar proeven de smaak van elkaar rijpen ons jong zoet op de tong plukken de oogst van elkaar schenken onszelf drinken elkaar wijnrood op dronk van elkaar…

mag ik je dromen bewonen in je herinnering komen je kussen in je slaap de liefde bedrijven en over je schouders wrijven als het even niet gaat de nacht met je delen tot morgen mag ik dit dromen vannacht…

fragmentarisch zie ik jou puzzel knoop en touw uit weinig weten, hoe kon ik jouw essentie zo vergeten ik beeldde je in glas de vormen kende ik maar pas en je verscherfde op slag ik kan gevoel niet kleuren, weet niet wat er gaat gebeuren als ik je aan de wereld toon je bent onwezenlijk schoon in mijn ogen schijnt je ster steeds…

Vergeet niet dat onze blikken En onze paden kruisen Om nooit meer af te dwalen Vergeet niet hoe sterk wij Elkaar toen vingen In de ban van beider baan Vergeet niet dat ik nooit Een andere zoete geur Zal ruiken als de jouwe En dat mijn slotwoord Mijn nachtkus Op jouw lippen Zal zijn……

ik zie soms vaag de hemel in een rode kleur in lichtroze weggedoken ben dan in staat de aarde te verlaten om met dat rood te praten er zijn geen woorden voor maar wel muziek en een meerstemmig koor ik kan het af en toe voorzichtig raken is dat het paradijs waar genen samensmelten of zet ik nu religies weer op stelten…

kom laat de wind in je haren spelen verwaai de gedachten de rook en drank de stank van vervelen de zon is net op het licht is nog jong ze schijnt al heel zacht door wat nevels en breekt de gesluierde nacht de dag is voor ons verbinding met morgen een gift van de tijd handenvol uren in gebruik zonder spijt kus me vandaag de honger…

ik zag je ogen een schuchtere blik alsof je niet wist hoe beelden te plaatsen je gaf handen een zoen, keek om je heen en leerde te doen wat anderen deden de vraag van waarom had je tot heden gemeden het ging goed want je leek op een van die velen maar in je stem hing de toon van ik speel dit gewoon zelf voelde je anders ik ken…

ik zag ze lopen naast elkaar geen hand in hand die band was al verlopen zij licht en grijs hij krom maar lang niet dom ik zag zijn drift in vage passen altijd op een tweede rij hij veerde op als hij een ander zag de ogen iets geloken maar zij beheerste het toneel dirigeerde veel te veel haar lieve lach sloot snel de luxaflexen…

de hoogste noot brak in applaus zijn echo kaatste leegte tussen sterren de dirigent sloot toen het firmament stilte kwam van verre…

ik zie je zon in een heldere hemel geniet van haar stralen jij staat daar vrij ik kom met verhalen bloei op in je raken jouw lucht is zo helder wil dat in eigen vrijheid vertalen maar er zijn angels en klemmen die vliegen tot onzin bestemmen ik land heel vertraagd want natuurlijk wordt er gejaagd op mijn pad is voorzichtigheid troef…

hoe jij en ik vier uren van elkaar gescheiden hetzelfde doen jij wast af en ik droog de vaat, even later wisselen wij elkaar af het gebeurt onafhankelijk van elkaar: wij niezen op hetzelfde ogenblik komt van het afwaswater en nog eens en nog eens morgen wordt het mooi weer hoewel de verwachtingen regen en harde wind voorspellen…

mijn haren zijn weer kort naar oud-sallands model de kapper was verbaasd, dat artistieke vond hij, stond me wel hij schoor de krullen bij mijn oor in een haal weg, ik schrok zag zonder bril een kale plek ik ben nu weer gewoon mijn kunstkop bleek een droom die illusie is geweest en wordt nu langzaam bij elkaar geveegd ik sier weer…

Heb ik jou de bloem gelaten nam ik haar om te behagen ze was in knop ze bloeit en kleurt ons ongelijk haar glimlach geurt naar drop…

...hier zoen ik je in lentebed en paardebloemen gele ogen bemin ik je in zachtheid van deze warme ster laat mijn leven in jouw handen draaien en mijn hart touwtje springen om je navel ...hier zoen ik je in geruis en sappen van ontwakende aarde als kersenbloesems die menuet dansen laat mijn ziel in jouw glimlach draaien, blootsvoets twee…

je ademt vlinders maar je handen bloeden van het glas dat brak ze was zo onbereikbaar dat je haar pas zag toen de scherven rechtop stonden in het gras je verboog de tralies van haar gouden kooi ze schitterde met vrijheid als haar tooi je ademt vlinders want ze is zo mooi…