Hartenkreten over haiku

Blauwe lucht, het groene groen kristalhelder water Bloeiende bloem, stralende zon morgen is later.…

Hoe kan het dat haat nog steeds bestaat.. terwijl we haat allemaal haten...…

lege aandacht zuivert het onzuivere van helderheid…

Elke dag voortgaan vol blije zin, gezegend door de goede God, is eveneens een dag door de duivel beloerd.…

Wat matig bevalt... Het willen bestrijden of liefdevol dulden? Een nieuwe levenskunst luidt: "Zoek strenge verdraagzaamheid!"…

Jeugd, is als een druif zo fris. Maar ouderdom.... een rozijn, die niet te pruimen is!…

Ik loop door de wei. Ervan schrijven? Het lukt niet... Toch zaaien bloemen in mijn vragende geest een gedicht _ voor veel later...…

vlinders in de wei met wat mijmerij zoemt er ook een bij voorbij…

Door het station weerklinkt slechts dof gemurmel in vale schemer; ergens branden -stekend rood- twee locomotieflampen. De schouwburgzalen zijn zonder enig leven, duister, drukkend, stil; gangen en hallen dreunen van krioelende mensen. Hangt daar helemaal achterin de winkelstraat een oranje maan? Het Antwerpse station heeft een hel…

Vrouw wispelturig en de man ongedurig Juist dan, heb hem lief…

Op een grijze dag Is het bestaan van kleuren Slechts herinnering…

Maart, de tuin weer groen, heerlijk bijna lente, ach... doodstil lag zij daar.…

Een arm om je heen is het beste medicijn, zei ze omhelzend…

voetstappen op straat zijn stiefelend en sloffend op de goede weg.…

adel hoort edel te zijn maar het edel zijn, behoeft geen adel.…

Veel kinderboeken tonen in alle eenvoud de levenswijsheid, waar volwassen mensen vaak lang naar blijven zoeken.…

Wolkenwit spelen in hoog blauwe lucht zullen dagen doen lengen.…

die verdomde zon mijn pigment kan dat niet aan was het maar winter…

Ik wou een wereld Waar niks meer kapot ging, geen Mens, geen dier, geen ding…

Stil glanst de hemel boven een zee, die wild kookt, brullend springt en schuimt: potvissen willen liefde, strijden genadeloos hard. een boomblaadje waait door takken, over vijvers, geeft zich aan het lot, gelijk de parachutist, die boven vreemde grond zweeft. Het fabrieksgrasveld is gemaaid, keurig effen. Maar - die enkele pollen vol…

Troost, een zielekus die als een zachte deken het koude hart warmt…

huis weer op adem gekomen frisse wind doet zijn heerlijke werk…

men steekt kaarsen aan en kijk weldra baden wij in een zee van licht…

Fietsend door polders gezien vanuit een auto benijd ik mezelf.…

Met tuinafval zie 'k zo'n lief lieveheersbeestje richting kliko gaan.…

Over het bospad de absolute stilte van de verwachting. Als hemel daar is, dan blijkt-ie ook hier te zijn, want hoop doet leven. Soms is de hemel voelbaar in hele wereld, als er geen wolken. Als er een handje in het voorbijgaan mij streelt en glimlacht naar ons. Apotheose, vergoddelijking voel ik in mij en ieder. Tot stof weergekeerd…

Het is waardevol Een goede vriend te hebben Waar je terecht kan.…

Avondgeluiden ergens in het bladerdak kastanjes vallen…

Ik fluister vragen om je hart te spiegelen; dat is mijn antwoord.…

Ze wiegt zo hoog op haar heupen maar nee het zijn haar hoge hakken…