Maar gij en zult geen woorden zoeken, die vergeven;
geen zoenens-tranen zelfs ter zoete tuigenis
dat deze slechte dode uit uw vernietigd leven
in eeuwigheid verscheiden is;
gij zult uw hand niet meer aan 't zwijgend hart me leggen:
gij weet hoe 't aan uw schrik zijn laatste bonzen sloeg;
want reeds, o vrouwe, hoort ge uw hart de woorden zeggen…
Ontvang van mij, die ook in ’t zwijgend graf
U minne en ere en uw volmaakt heen huldig.
Dees laatste plicht!....Ik leg die wenende af.
’k Ben dit uw trouw en mijner liefde schuldig.
Ook gij, lief Wicht! dat moeders schoot verliet,
Om in de schoot des grafs met haar te slapen,
Gij eist geween, geen vrolijk welkomlied!…
Bedenkelijk had bij zoveel zwijgend wee
De goede dokter ‘t grijze hoofd geschud
En Bertha zacht getild op moeders schoot.
Dan hoe de kleine de armen om haar hals
Tezamen vlocht en ‘t marmerkil gelaat -
Geen woord - geen kus had moeder meer
Voor ‘t eenzaam enig kind...…