een laatste vuurpijl
vonkenregen spat uiteen
inktzwart fluweel omfloerst het oude jaar
dat daag'lijks lied en luim alsmede
beleden zeer vergruisd tot stof en
mijmering vergaarde
een gouden ster
geheime gelofte in een flits naar de maan
kust in haar stervensuur beland uitgeblust
en moegestreden zwarte aarde die gewillig
gelijk een geduldig…
bij mijn dood
ik zwoer dat ik nooit meer zou schrijven
starend naar een leeg vel
dat vroeg wat ik deed
een donkere geteerde brief
om 's nachts te posten
in een regenbui
liep alles uit tot
inktpatronen
letters
vloeiden samen
tot een verwarde
inktzwarte brij
lettergrepen vielen uiteen
woorden stierven zonder rede
hoofdletters verdronken…
boog
De ijzeren stem van de man met de zeis
Vroeg hem hoe hij heette en sprak hem toen aan
'Matthijs,' zei hij, 'k was hier eerder geweest
Please, allow me to introduce
myself
Ik ben niemand minder dan
't copycatbeest
Heb sympathie met mij,
gij evenknie
In u en in mij zit het beest met drie zessen
De duistere machten der inktzwarte…
ons land
in volle glorie en facetten weer opgebouwd
de zestiger jaren met protest en vrije geest
veranderden de samenleving en heb bestel
geleidelijk komen koelkast en wasmachine
naast telefoon, televisie en auto in zwang
de zeventiger jaren zijn vrolijk optimistisch
een kleurrijk decennium met veel gezichten
hoopvol links naast soms inktzwart…
stormend water
hem er toch uitglijden laat
wanhopig klauwen vingers
in het zand nagels brekend
waar de wormen kronkelen
die zijn bestaan betwisten
zijn voeten dieper zinkend
in de bodem van de put
stinkend als modderplas
kondigt zich daar de dood
de laatste adem happend
huilt wanhoop in tranen
die regen verwateren laat
in deze inktzwarte…
extremen
liefde en liefdeloosheid, geluk dat hij bij anderen ziet
ongeluk dat hij zelf ervaart, droom en werkelijkheid
vroeger en nu, hoop en wanhoop
hij vangt een vlieg, symbolisch
voor dood en herinnering, brengt haar
op gruw’lijke wijze aan een einde
de veerman daalt opnieuw met hem af
waar zij opgebaard ligt, alsof hij zich
in ‘inktzwart…
richting van de vrijheid kwijt
mijn grijze pels verkleurt
Ik jank luid, ik grom
van pure angst en haat
weet instinctief precies waarom
het vluchten niet meer gaat
De lucht lijkt haast bevroren
een wolk trekt voor de maan
mijn macht als wolf verloren
jij neemt mijn sterven aan
Geprikkeld
Kleine prikkels vallen als regen
uit een inktzwarte…