Netgedichten over humor

ik was aan ’t rommelen zocht en zocht plots lag het daar naakt of was het een zij met een glimlach van een breedsmoelkikker gewoon op de grond ik vroeg humor wat lig je daar op de grond te doen grijnzen natuurlijk zei hij ik moest er wel om lachen het was een hij…

Het Presidium van de Hoeksche Taalkamer houdt kantoor op het hoogste niveau de lift zwiept aldoor naar de elfde verdieping je stapt meteen op de galerij transparante railing zesenzestig centimeter hoog Stormt er altijd gelukkig buig je met flat en luchtaanvallen soepel mee Zonder of misschien ook met zeebenen moet men er zich dan…

de gouvernante is ontslagen de werkster al vijf jaar ziek de kok is van de kook geraakt de tuinman gevallen over zijn riek de chauffeur een blokje om gereden de secretaresse verliefd op een blind typje de accountants onzichtbare inkt omstreden de klusjesman lijdt aan een roestig piepje het huis heeft gelukkig stand gehouden de witte tornado…

vandaag zaag ik niet door heb er de fut niet voor niet dat ik me er aan stoor als ik enige onvrede hoor er ging ook niets teloor brak geen boor of heb een dichtgeslibd oor nee, mijn gedachten zijn goor en dan moet men zwijgen geen ellenlange rijmpjes rijgen over zuchten, laat staan hijgen daar ga ik uw ziel niet mee bedreigen mijn…

Zo zat ik laatst geboeid te lezen, Over anti-, pro- en hypothese, En over a- en hypotheek en -chonder. De Nederlandse taal is toch een wonder. Het is een eu- om kippenvel van te krijgen, Om met eerbied dan nog maar te zwijgen, Van winterharde pro- en homofielen, En wat een mens kan be- op Allerzielen. Zo komt men van de regen in de drup…

Hij bedankte weer voor de bloemen uit Nederland maar een lieve Madelief en een mooie Margriet samen in één potje mag van hem niet. Die onthoudt hij de zegen van zijn hand. Ofschoon hun liefde echt de echt verdiende zegt hij nee, deze Benedictus de XVI-de…

alles op z'n tijd zo ook de dood jonger dan dat kan men niet sterven…

vrijende slakken trekken zilver glinsterspoor langs rode tuinmuur…

Wat lawaai en boze dromen ongevraagd gekomen vragen om wat rust onder hoge bomen. Dus dit weekend wandelweer, graag wat stilte, meer niet meer.…

Mijn wereld is vol woorden ze zijn rommelig opgeslagen in lades en dozen: overal steekt wel een woord uit, dat daar niet hoort. Ze dansen pirouetjes draaiend over mijn kaptafel; Zij steken de draak met iedereen en trekken lange neuzen naar voorbijgangers. Sommigen belanden samen geplakt in een gedicht; dat zijn de ergste, omdat ze…

dichter in de lage landen wat dweilt gij met inkt op het edele pad naar werkelijk schone poezie zo weinigen hebben weet van uw talrijke woorden slechts enkelen vinden de weg naar het fenomeen De Slechte daar ligt nog voor een euro al uw uitgebraakt lief en leed dat u met passie hebt zitten knechten ach, u hebt nog geen bundel…

zelf had ik destijds een schooltandarts die met zijn been trok...…

als je nou eens durfde spreken in de taal van je hart zou je dan niet moeten toegeven dat je een vertaalboekje nodig hebt zo ergens tussen 8 uur 's ochtends en pakweg gewoon 6 uur 's avonds met je rationele uitleg over de liefde, je rake woorden om een ander helemaal te verdoven en te doen verdwalen in jouw woud van gepassioneerde logica…

Ik had na 10 minuten sexfilm Al lang genoeg inspiratie Toch mocht ik nog nergens aanzitten Ze keek de film liever af Je weet maar nooit Of het wel goed afloopt…

regen een hemels degen houdt mensen van de straat ik voel me veilig onder de plu maar stap in een plas nonderdju was al verlaat en na een uur van verdwalen neem ik lijn veertien naar Zeeburg om toch nog op tijd ergens het begin te halen vraag me af of hij wel gaat veel trams passeren maar de zondag kent een ander ritme mijn lijn rijdt…

één kip uit mijn ren is de favoriet een hen, derhalve een griet maar dat even terzijde het beoordeelt mijn gevoelens niet ik zou, ten aanzien van een kip, het onderscheid in sekse willen vermijden alhoewel ik de haan, het moet gezegd, geenszins onder zijn schonere outfit zie lijden dat schijnt evenwel bij het menselijk soort zich ietwat…

vannacht op een bank midden in het park bedacht ik hoeveel liefde wel niet kan in zo'n park daarna dacht ik goudvissen hoeveel goudvissen kunnen daar wel niet bij hier in dit park eenmaal opgestaan dacht ik kijk daar in de plas en ja wat ik toen wel niet zag echt alleen maar liefde en goudvissen echt joh je wil niet weten…

je plempt de woorden uiteengerukt je springt uit de band maar wel erg integer zwart op wit blank versus neger oeps, dat mag toch niet toch wil je dat gat dichten zorgvuldig koos men het verkeerde been om er alleen voor te staan…

smeltende bonbon verwent tong, wang en zinnen pure chocola...!…

het is fris bij dageraad mijn voeten, nog vrij van sokken en schoenen voelen nog de warmte van gister, enigszins verlaat, dat wel, stel het is vandaag nog als voorheen was er niets nieuws onder het firmament dan teer je op herinnering zonder dat je op een verrassing wordt verwend dat wel stel het is als de dag ervoor…

pulserend blauw naar rood promoverend snakt naar zuurstof rondpompend vraagt om brandstof tot aan de laatste stuiptrekking hardnekkig leven hierbij zal ik het moeten laten…

de laatste uren van een vrijgezel als vrijgezel... op de rug van een ezel droomt hij van een toekomst met zijn lief voor een moment lijkt de zonovergoten morgen een onuitputtelijke voorraad aan geluk menige toeschouwer weet inmiddels beter Lejo van Kuijeren…

Brood? Brood is dood Nee, bloot! Sauna, naaktstrand, achtertuin darkroom, pornsite, zomerduin op de tafel en in bad overal in blote gat Vervelen? Verveeld is gekeeld Nee, spelen! jackpot, dildo, loterij bingo, bowling, standje vrij in de speeltuin of in bed overal alleen maar pret Brood is dood verveeld gekeeld en...iedereen nu blij?…

Wij vertrokken ooit heel stiekem bepakt voor wereldreis naar Istanboel per Oriënt Express naar ons gevoel De eerste trein liep via Haarlem Hadden we tot lijnrecht zuidwaarts besloten via Abcoude - helaas zullen we het nooit weten of we dan ook de trein uit zouden zijn gesmeten om in de Koepel verzekerd te worden ingesloten Die bavoflikken…

Aan de bosrand op een bank - vol ingekerfde harten, pijlen, initialen en de woorden Rietje is een hoer, bij haar kun je ‘het’ gratis halen - rust een oude vrijster uit en zucht als zij de teksten ziet: “Och lieve hemel, was mijn naam maar Riet!”…

‘Schat, ben bijna bij je in liefde gedij je ja, nu nog even brei je moet nog even rij je ben je dan niet blij je? ik wil zo graag vrij je heb je het mobieltje bij je maar, kan je dan wel brei je? schatje, ik kom zo bij je ik praat met het hands vrij je nog even om de ronde rij je dan gaan we heerlijk vrij je!’…

Toen zat ik op zíjn stoel legde zout op slakken zette kruisjes in vakken gaf volop ruimte voor persoonlijke groei Met voorbeeldige gesprekstechniek stond ik eerst serieus op zijn tenen gaf toen lachend een schouderklop Ik speelde hem de bal toe (raakte net nog zijn schenen) pakte hem terug en kopte in Hij kon er mee leven, beloofde…

ik heb een vogel in een kooi zijn veren vallen nimmer uit jaagt al jaren achter zijn prooi met een eentonig piepgeluid ik hoef slechts een knopje in te drukken en hij levert zijn werk op maat soms wil dat echter niet gelukken als de batterij haar leegte verraadt in alle jaren heeft hij er pas één verslonden al is dat wat overdreven uitgedrukt…

verborgen vogel je roept steeds je eigen naam vanuit loofrijk bos…

slaat u dit maar over het dient geen enkel nut het gaat niet over liefde of de vermaledijde dood en zeker niet over de bekende bodemloze put laat staan andermans nood kortom: het is flut…