Netgedichten over haiku

los van mijn gevoel grijp ik, tot ik breuken heel alles bij elkaar…

(tanka) Het hoge grasland zucht weemoedig; loom stappen we met de zefier mee, vinden al gauw opbeuring tussen Gelderse rozen.…

een glimlach in steen de mond gruwt, ogen spreken zacht binnen een hart…

(tanka) Moeder eend zwemt voort, gevolgd door één kleintje maar... Verlies geleden? Blijdschap! Uit het gras komen haar vijf andere kuikens.…

laat de wind maar gaan zonder jouw moeders vleugels krijgt scheefgroei een kans…

ton sur ton licht op een citroenvlinder verkleurt warm de lentedag…

mieren werken zich grondig onder een tegel diep in de nesten [2010]…

Zacht zijn zijn handen als van het oudste leder van zijn handschoenen…

trots langs het water een rij geknotte wilgen de vuisten gebald…

gebarsten kleuren slaan uit gladde facetten een regenboog glanst waar zon water raakt, springt licht op golven van emoties…

uit het westen waait een straffe wind en bijna val ik om maar de geur de zware geur van hyacinthen beurt mij op…

hoog opgetrokken hangen reigers volledig in hun spanwijdte…

iedere stap knarst als zand tussen mijn kiezen lange weg te gaan…

vertrouwen draagt je op weg naar een evenwicht slaat de balans door één kant gaat steevast vooruit de ander laat je achter…

ineens zijn ze er - vrolijke blauwe druifjes op groene stelen…

haiku De citroenvlinder vliegt wild rond, zuigt hier en daar aan een voorjaarsbloem. tanka Een dichte kluwen vechtende eenden wankelt; daaronder lig stil het fel begeerde vrouwtje, wacht af, is opeens weer vrij.…

wat ze zegt: we worden op de proef gesteld spant me op oeroud raamwerk wie verricht hier onderzoek?…

af en er vandoor ongehoorde tijd schrijdt voort aan koude handen vloed raakt eb in achteruit een gang naar bodemloos diep…

De tong van een hond is ruwer dan de rappe tong van z’n baas, maar voelt veel zachter aan.…

Over de bosbeek ligt een boom: klimopslingers wiegen in 't water.…

krokussen lachen die dekselse winter uit hij antwoordt met sneeuw…

Het zijn die knoppen ach die op het springen staan die koude nachten…

op het pad een katje van de populier vertreden…

hij sprak het brood een zegen brak alles deelde hij uit hij deelde zich mede…

Zingen ze dan echt vroeg ik aan de tovenaar hij schokschouderde…

Ik open de deur de straat is akelig leeg één auto bibbert…

als magere Heijn handhaaft Appie zich nog graag in volle schappen…

Gebald als een vuist gebelgd getergd doodgeverfd daar in het landschap…

de eenvoud lijkt goed blinkend wit spreekt zijn gewaad buona sera zegen de onschuldigen in opgeheven blikken…

Luid schreeuwende gedachten doelloos dwalen ze door de mist heen zoekend…