Netgedichten over lightverse

het deinen van de zee is Kloos’ taal voor de kwal hij raakt aan lager wal de kwal wil weer naar zee de golven van de zee beheersen Kloos én kwal zee speelt als met een bal neemt soms de kwal weer mee de deining van de zee Kloos roept en juicht: hoezee neem jij de kwal weer mee? jawel, zij neemt hem mee: Kloos: ja! nog steeds deint…

Natuurlijk oogde het perfect: brochures zijn altijd gelikt. Dus ik naar Duckstad afgezakt. Ik neem het er eends even van. Bij Kwik die vlees op ’t rooster kwakt en Kwak die met oom Donald kwekt. En Kwek? Die wordt door bier verkwikt. Of ik ook wil? Nou, eendje dan...…

Corona heeft geen liefdespijn co breekt met vid, wie vindt sars fijn en hongerhuid sentimenteel geen boulevardtroep in de mail Eet meer freud, groene komkommer bederft uw ogen niet te veel uw hond en kat zijn zonder zonden wij gaan ook driemaal daags van bail Anno Coronae…

Komkommerschuim uit oesters op een naakte kamermuur van een vereenzaamde adolescent of oude vent gevangen in verlangen naar een wimperavontuur in contouren van amour latex imitatieleer marionettensilhouetten schuilend onder paraplu douche onder lantarenpaal staat zij, een ordinaire h...…

De blouse in warme wind gevuld als bollend zeil, contouren bezeilen zon, en maan, lijkt er niets mooiers te bestaan, tussen huid en hemel, in de wisselwerking, de eclips van het bestaan ontstaat vuurwerk uit een omhelzing, een beloning uit de armen van een windekind onder een transparante deken van naakte wolken voert tot een…

De haan, de potsenmaker, vergulde vogel met zichzelf begaan, leunend op een been van z’n draaiende imago, litanie in het eerste licht met krasse stem, geen poot meer heeft om op te staan waarmee hij mijn droom in de ochtendstond betreurt, omlijst de zon zijn narrenkap door spiedend hanenoog belicht, bedrijft de spot in de winden van…

Mijn koe, Marietje Dertien, heeft een ongewoon talent, Doet dingen die je van een koe geheel niet bent gewend. In plaats van te gaan slapen, tijdens donk're nacht, Verkiest zij - ongelooflijk - vaak de wilde hazenjacht. Ze trippelt door het donker, trippelt sluipend door het gras Naar waar de hazenlegers zijn, wat is ze in haar sas. Ze gaat…

Sidonia Apollinaris Die voor haar leeftijd veel te zwaar is Spuit altijd rond wat klip en klaar is En ziet niet in wat daaraan raar is " 't Is formuliris, formularis, Ik voel me 'n halve dromedaris Ja, 'k ben een boon als dat niet waar is"... Vandaag is zij de jubilaris En haar collega, Matthijs Maris, Die struisvogel, die secretaris…

Mijn naam is Bonno Bunzing, Wampie is mijn wijf. Je hoort wel zeggen dat wij, bunzings, altijd meuren, Ik acht dat ongepast en vind ons beter geuren Dan dat verderfelijk parfum Chanel no. 5? Laatst zei ik tegen Wampie: ‘wat heb je ‘n lekker lijf.’ Ik trachtte haar een beetje op te beuren Omdat ze depressief was door al die lui die zeuren…

In het woud van twijfel rijgt onzekerheid zich aaneen in het collectieve zwijgen, brengt stilte onder twijgen die zich nederig buigen in het lover, zilveren nerven die de werkelijkheid kleuren waarin de wereld zich herkent, synthese als een levende bewijs dat het weefsel slechts materie is, een handvol gedachten maskeert de wereld…

Ik was met mijn vrouw in de stad aan het winkelen, Toen werd ik bezocht door de drang om te pinkelen. Ik keek naar een bordje met opschrift ‘toilet’, Helaas was die plek populair en bezet. Mijn vrouw was heel happy, ze past’ nog een truitje, Het was zonneklaar, ze genoot van het uitje. Toen dan toch tenslotte de kassa ging rinkelen, Dacht ik…

Er is aan mijn tafel een dame gaan zitten, Zij draagt een japon, met aan twee zijden splitten. Ik voel me geweldig, ik word ook steeds heter, Mijn vrouw is de deur uit, dus ’t kan niet veel beter. Ik vraag, ‘Wil je sherry, of wil je een wijntje?’ Ze zegt: ‘Nou ik lust wel een glaasje, een kleintje.’ Ik roep de bediening en plaats de bestelling…

Met al die pest, zei Pericles, tussen de muren, Socrates, schiet het nooit op. Thucydides, waar blijft die Alcibiades? 'Bij Plato.' Geeft-ie hem ook les? Ik heb geen vloot! zei Pericles, twee muren maar, o Socrates. Daar is hij, die tiran Xerxes En dichtbij ook! We gaan d'r aan! O Heracles, Empedocles!…

In Dronten woont een huisstofmijt Die ernstig onder huisstof lijdt ’t Is daarom dat hij huisstof mijdt En groen ziet van de huisstofnijd Het liefst was onze huisstofmijt Al die beroerde huisstof kwijt Maar ja, het is een huisstoffeit Dat ‘n mijt altijd in huisstof leit Maar toen, het was weer huisstoftijd Kreeg hij een echte huisstofmeid…

In 't pandemonium klinkt steeds een echo Een die zich uitput in reïteratie Van slogans voor zijn eigen imitatie En aldoor zingt 'komkom tuutuut hoho' Het is geen wouw die je hoort dongedingen Maar 'n wouwelaar, die enkel na kan zingen…

Als ik mij ogen opensla, badend in het licht zie ik mijn helderste ster, de hemel heeft haar ingericht, de Venus met een eigen gezicht, tapt haar liefde uit de waterput van duizend zinnen elk woord een wolk om te beminnen ongeremd, om nooit te vergeten zo niet, dan wordt de hemelse put alsnog gedempt, tussen de dag en nacht…

In een treurwilg Zit een dodo Uitgestorven en wel Met een knagend geweten En een alles-behalve 9-tot-5-mentaliteit Te spelen met een jojo En een toto-formulier Want geluk Kent zijn up and downs Gloria in excelsis dodo…

Gekluisterd aan de buis, het oor op de premier, het oog op Irma Sluis: geen metertje of twee, geen imposante vol- leyster, maar op een tree. Wat een gebarentol- k, is dan heldin Nicole K.…

Kijk tegen me aan je ziet een mannetje staan oud, slonzig en vol aarzeling geen dynamiek, geen vaart erin niet markant, nogal versleten om direct weer te vergeten Kijk daar doorheen en zie gedachten, dromen, fantasie vlieg mee met mijn gedachtenvlucht achter de verste blauwe lucht voorbij de landen die bestaan het vlamt en knettert en…

Wie de leegte heeft gehoord En heeft gekeken naar het bleke Vlees van vele levenloos, Gelijkend zich voor 't leeuwendeel In dagen van lamlendigheid Voornamelijk vervelende In lethargie verkerende, In lendenen en in hun leden Bijkans uitgeteerde zombies Van savanne's wiede leegte Ooit ontheemde en verweesde Door de mensen gedresseerde…

je ziel te grabbel voor de hele stoet zelf ben je ogenschijnlijk in gepeins verzonken je geeft je bloot als in een openhartig boek en ziet de dames naar je lonken je waant je in een roes doch weet maar al te goed je hebt gewoon teveel gedronken…

een onorthodox gedicht schrijven is een beroep doen op je fantasie alles wat oubollig is overboord gooien je te buiten gaan aan alles wat je voorheen zó vreemd leek mag er dan iets geks ontstaan dat jeukt en schrijnt dan kom je in de buurt raadpleeg bij twijfel een sentimentele gek één hij geeft je inspiratie of twee hij slaat…

Quil u van hart tot hart hier welkom heten tis beter zogezeid dan één op één u moest verdorie anders toch us weten hoe vaak mij voor de mond komp wattik meen Durris al zo veel ongein in de zin en daarenbovendien nog per gezin ook tienmaal zoveel onzin in de gein dat Son en ik u graag ten dienste zijn We maken zo met alle Nederlanders…

~ Woningnoodblues ~ Hélipous Helípoda mijn zus, vernoemd naar Ursula, sleept zich sloffend op pantoffels voort naar Noord-Amerika Haar neef, die fan is van Tom poes, trekt stoute schoenen uit een la en pakt een laken uit een hoes in kabinet en kastenla Hij woont nog in een mobil 'hoes' alwaar zijn woonverlangen dra ontaardt…

Wie knaagt er aan mijn vroegere idool Oude liefde roest toch niet, dat staat er, Wat woelt er in het drab van troebel water Wat houdt zich schuil in 't slijk van het riool Het leeft van pulp en nutteloze zaden Het borrelt in het gif van roddelbladen…

Ach die liefde, opwindend zo dichtbij, soms onbereikbaar, ver als de sterren staan, vaak niet met het blote oog te zien, maar als levend stof van licht voorzien, daarin zit de werkelijke zuurstof die ik dagelijks ademhaal, verdrink ik in de lust van de aangekondigde lentetijd, in zijn erotische armen wordt de zon langzaam warmer, het…

Morgen is misschien de beste tijd gisteren en vandaag is te vroeg met dromen vergroeid te raken in de zachte kussens in de geurigste contouren weg te duiken, gedachten-vleugels, horizon van twijfels zichzelf te moeten onderscheiden, pijn in de wiekslag van hoop te verdwijnen, groen in een malse ademteug laten ontluiken, mens te worden…

Soms is het schrijven een geluidloos janken Je doet echt alles voor de slanke lijn Maar ach, wat doet het vreselijke pijn Om voor een slagroomtaartje te bedanken Soms is het schrijven een geluidloos huilen Je volgt een streng dieet en dat is fijn Je zou een ballerina willen zijn Maar valt je telkens weer dezelfde builen Soms is het schrijven…

Mijn naam spreekt van de nonsens in de boeken het is daar waar de zombie toe behoort hij is, net zoals ik, van eendere soort alsmede het gehalte van de braakvis die ongewerveld, kieuwloos, zonder smaak is Nog onontdekt, volgens de evolutie, in dubio omtrent zijn constitutie drijft hij al minstens tien miljoen jaar mee anoniem, incognito…

Ontken het maar, geen zee gaat ons te hoog Wie kent hem niet, de topklimaatontkenner in peiling stijgt de forumsocioloog de eloquente valse pianostemmer thierry twitter windbuilfilosoof Ontkent de spiegelstijging van de zee in alle toonaarden van n.a.p.... het circus jeroen bosch en ruttemans en timmerfrans, die oliedomme gans,…