door de nacht
regen kegelt uit de hemel
langs mijn wangen
omlaag
langs mijn zenuwen
gevoelige snaren
strak aangespannen
ik krijg je niet weg
Je dwingt me
te varen in rondjes
om jou heen
ontsteek duizenden lontjes
een wagonlading dynamiet
in jouw bikkelharde hart
maar het blijkt
ondoordringbaar steen
ergens op de bodem
van dit troebele…
fakkels
misschien toch de galm
de siddering van de schicht
door het hart van de enig ware
ook in vreemde bedden
uiteraard weer alleen gelaten
na de schijn van een momentum
een deeltje van jouw schaduw
in de grot van een onbekende
misschien jouw schepper
de niet te herroepen woorden
ener gewassen gewaarwording
temidden van onkruiden
troebele…
Even het zwarte klavier
nog rap het laatste verboden bier
spoelt troebel en verwijdert
neemt het leven in schreden mee
pauze valt bitter zonder praten
in het midden van de nacht
leven gewaagd,
wat emotie had kunnen zijn
voldeed niet meer dan verwacht.…
Nog in schemernevel hult
Achter gesloten deuren
Van hoge gebouwen
Beweegt zij zwijgzaam
In de schaduw van licht
Waar bruggen wortel schieten
Waar staal geen antwoord is
Opdat kinderen in vrijheid
Kunnen rennen
En nog vrede zullen kennen
Toekomst schuurt
Langs afgeronde treden
Van een vergankelijk verleden
Waar oude klanken
In troebel…
massaal
op het lijk van een rottende grauwe gans
Het nemen van grondmonsters is nu klaar
bevindingen staan op het net
teflon, acryl en polystyreen
hormoonverstoorders en heel veel PET
afwijking sturende ftalaten
methyleenchloride, salpeterzuur
thermohardende polymeren
met een driedimensionale netwerkstructuur
De meren zijn uitermate troebel…
We liepen, maakten foto's soms
kwamen in een hut,
bekeken 't water troebel.
Slingerende steigers leidden naar een strand waar klifjes door de storm
('k vertelde over 't Zoutpad)
Alleen wij hier.…
schragen
de zwijgende waarheid kwam opdagen en hakte vragen door
de zeven plagen die uiteindelijk verslagen moesten worden
die toebehoorden aan ‘t schaduwrijk van ’t onoorbare leven (40)
alle mythen kunnen in de heksenpot gemieterd worden
samen met de afwisselend hemelse en helse betoveringen
de rampen werden veroveringen van ’t helder denken
troebele…
de nacht veeleer dan troebel schemerlicht!
II
We gingen stil door langverloren landen,
met jonge steern, en in de kelk der handen
als kindren 't water drinkend van de bron.
Wat plukten we eens in zwartbeschaâuwde dreven
de bittre druif van 't Weten? Toen begon
ons oog te schrikken vóór 't onvatbaar leven.…