496 resultaten.
Lente 2006
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
647 kinderen spelen
met jong verworven
idealen nog niet klaar
delen groeien tot meer wezen
blozen zonlicht in elkaar
een accordeon weerklinkt
laat de buren
muren breken
tot een tuin die voelen zingt
stemmig
zonder dat er
echt iets spreekt
of het moet de lente wezen
die de zomer in zich leegt
rustig zit ik in mezelf
te wachten…
Volmaakt geluk
hartenkreet
4.0 met 12 stemmen
1.516 Ze zijn blind verliefd op elkaar,
samen zullen ze de liefde ontdekken,
dromen van en met elkaar,
Het geluk lijkt niet kapot te kunnen.
Maar hun dromen knappen als een zeepbel
de twijfels kwamen
De wegen scheiden hier.
Ze loopt weg
Hij blijft even verslagen staan, kijkt haar na
en ziet haar gaan op zoek naar het volmaakte geluk
wat…
Verlangen
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
594 als de wind die speels
haar adem op de zomer legt
bewegend, zoekend naar plezier
als de zon die
hoopvol door de wolken schiet
en in alles toch weer warmte ziet
daar
en hier
verlangen
een woord
zo voelbaar in mijn hart
als dauw zo breekbaar
zacht, en teer
en als de dag
haar licht verliest in zwart
leg ik mij
in haar mantel neer…
Alleen
hartenkreet
1.7 met 3 stemmen
1.553 met alles
wat jou in mij draagt
met alle liefde
die om ons vraagt
alleen
in hier
in mij
vrij
om hart
en ziel
te voelen
zonder doelen
zonder jou
alleen
als een roos
verloren in haar groei
in krachteloze bloei
zonder zonlicht
zonder jou
is alles
als een morgen
weggeborgen
zonder jou
-…
en zo
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
1.731 verglijdt het leven
achter stappen
die weer klinken
in de stilte van mijn geest
dromen die
illusies waren
die intens vergeefs
in al ons voelen spaarden
weg
in pijn
en smart verstorven
en zo
verglijdt het leven
als een leegte die niet kiest
die alleen in houden
van zichzelf verliest
zomaar, ongemerkt
weg
en al wat dan…
verstilde tranen
hartenkreet
2.4 met 7 stemmen
2.108 het zijn de tranen die verstillen
in de echo van jouw zin
die een dak van wanhoop maakte
met een eindeloos begin
hoe kan ik jou ooit zeggen
dat mijn liefde in jou bloeit
dat het voelbaar door blijft stromen
en verloren weder vloeit
geen woord zal jou nu raken
geen zin zal blijvend zijn
slechts de echo zal nog resten
als een steeds hernieuwde…
Stilte
hartenkreet
4.7 met 9 stemmen
1.574 Ik wil schreeuwen,
wil roepen naar diegene
die boven over ons waakt.
Waarom moet ik dit allemaal nog geloven?
Misschien is het wat wij hebben verdiend.
Waarom moest het leven van een kind
als een kaars langzaam doven?
Ziet U het verdriet niet
dat er nu is.
En de tranen van verdriet
en onzekerheid blijven komen,
omdat het enige wat van…
liefde is
hartenkreet
3.6 met 17 stemmen
2.715 je ogen die mij spreken
door het donker van de nacht
als de schaduw laat verbleken
wat jij als een stilte dacht
liefde
een storm die blijft razen
rond de naaktheid van jouw ziel
waar mijn wezen als een glazen
bel van puurheid in jou viel
alleen
de dag zal ons ontwaken
als het licht dat zich verlegt
mij de stilte laat verzaken
in…
ik zag je woorden naar me kijken
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
590 zinnen makend tot een nieuw bestaan
de dag en nacht in ons verrijken
elke weg als nieuw te gaan
geen ogen die al in me dwaalden
geen lippen nog naar eerst gevoel
slechts woorden die in ons verhaalden
wevend, ragfijn tot een kloppend doel
liefde was een vreemd gegeven
voelbaar blauw tot zon gewelfd
blind verloren in jouw leven
was jij al…
Dementie
netgedicht
1.3 met 3 stemmen
1.071 je kijkt
ontwijkt
de dag die er nog is
vergeten
in de tijd
met een sluier van niet weten
draag je stiltes in me op
kijk je blind naar ons verleden
alsof de dag is afgegleden
tot een wereld
die je mijdt
maar soms
verlicht de helderheid je ogen
schittert kleur tot regenbogen
zie je wat ons samen maakt
dan ben jij opnieuw de moeder…
Vrienden
netgedicht
3.7 met 10 stemmen
1.622 ze zijn er voor elkaar
staan op elk van de uren
altijd voor je klaar
ze weten als geen ander
hoe moeilijk het kan zijn
om tranen te verbergen
herkenning
van de pijn
ze willen je graag steunen
als baken in de zee
en drijf je daar verloren
dan drijven ze ook mee
ze helpen op te bouwen
ze zijn de basissteen
ja een echte vriend te…
SONNET
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
624 John Masefield (1878-1967), 'Sonnet'.
vert. Coenraedt van Meerenburgh, november 2006.…
De dood rijdt mee
hartenkreet
3.4 met 5 stemmen
1.016 Angst verpakt in de dood
de kogels van zinloos lood
paniek jaagt op de tranen
een man schiet op wanen
Een eiland wordt een val
podium voor een laffe aanval
Mensen vallen bloedend neer
niet een maar telkens weer.
Waanzin drijft op het water
angst slaat een diepe krater.
Nachten vallen over ogen heen
en rijt het tere leven uiteen…
Morgen ben je jarig
hartenkreet
5.0 met 5 stemmen
1.964 Morgen vier ik jouw 22ste jaarfeest
alsof je er altijd bij ben geweest.
Al mocht je hier maar even op aarde zijn
je woont in mijn hart al mijn hele leven
dat te voelen verzacht de intense pijn
creeërt tussen jou en mij een speciale lijn.
Morgen zal de zon door jou schijnen
en zullen de tranen om jou verdwijnen
als de engelen je zieltje…
dromen mag steeds weer
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
530 laat me wezen
wat ik ben
gesloten in een pen
geborgen in de schoot
van nachtelijk gevoelen
laat de warmte in me wellen
de zon mijn jeugd vervellen
en alles zoveel mooier
minder zijn
simpel veelheid zijn
in alles wat ik ben
en ooit had willen zijn
de nacht verzacht de randen
raakt mijn dromen keer op keer
slapen doe je in het donker…
Thuis
gedicht
2.7 met 3 stemmen
3.220 Ik ben een Deen
In een oud café.
Boven een glas bier
Hou ik de boel in de gaten.
Ik word gezocht, een etmaal lang,
In en rond de dampkring.
De mist trekt op,
En de deur van het café gaat open.
Ik trek de kraag van mijn leren jas omhoog,
En zie de vlag wapperen.
Nog even en een harige folkie zingt
Over huizen, haringen en hakmessen…
Deel tijd
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
915 Als een schaduw
draag ik het met me mee
herinneringen
vlagen van mezelf
delen uit de tijden die met het strijken,
het meer wijken van de jaren
minder deelbaar voor mij zijn
Opgelost
vervlogen uit mijn jeugd
de buurt als vesting van mijn idealen
mijn hoop, de eenvoud die zo kostbaar is,
alles wat van toen tot later maakt
als troonzalen…
De nacht valt in
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
525 de nacht valt in
het leven trekt zich langzaam terug
en vlucht
in opgetrokken muren
geen klank, geen toon
verliest zich in de straten
het woord valt stil
wat zeggen wil
er valt niets meer te praten
een lamp gaat aan
zo'n schamper licht
het heeft geen kleur
geen geur
het zal natuurlijk
nooit echt duren
de nacht valt…
Speel
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
619 speel en klim
klim in bomen
laat de zon maar naar je komen
gooi je voeten in de lucht
volg je sproeten tot een zucht
van jeugdig blij beleven
speel maar
zie de schittering van vocht
een nat verleiden dat jou zocht
zo'n zomerspiegel van kristal
het kleurt de dag om bovenal
zijn diepte door te geven
in schaterende rimpels…
Samenspel
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
582 Het beeld vervaagt
nog in mijn spel
in grote lijnen
etst de leegte
jouw beleving wel
je afdruk die
in lachen kaatst
het flonkeren dat
de sterren in
je ogen plaatst
hoe kan ik dat
ooit uit me wissen
ik voel je adem
langs de waarheid gaan
proef je tranen in
mijn eigen waan
om je nooit
te hoeven missen
ik hou van je
berg je sterren…
Levens loop
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
460 De dag
fluistert licht
zo vreemd
ik heb mijn ogen
in het oude dicht
mensen praten
in verhalen
alles leeft
om terug te gaan
in het grut
die na ons zaten
zie ik spiegels
in mezelf staan
ik gooi een steen
het water rimpelt
in vertraging verder
het leven kabbelt
naar de oevers
van een klein respijt
aan het eind
raak ik alleen…
Vermogend
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
742 Langs de grens
van al haar kunnen
droeg ze zorgen
voor haar kind
alleen
met de weldaad
van het leven
waar reclames niet
zo houdbaar bleken
in de toonkast
van haar
ontoereikendheid
gevangen
sliep ze jaren
van haar idealen
in de kaders
van besef
dat de aanhef
van haar rijkdom
met geborgenheid
in zicht
niet langs
de…
De alcohol
hartenkreet
5.0 met 2 stemmen
1.002 De alcohol die mijn gedachten in coma legt
De alcohol die mij doet lachen om mijn verdriet
De alcohol die mijn onzekerheid doet vernevelen
De alcohol waardoor ik me voor jou kan verstoppen
De alcohol die me vaker en vaker eenzaam laat voelen…
Stilstaan
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
981 even rust
je verliezen
in bespiegelingen
van je geest
stilstaan
bij hen
die in zoveel liefde
deel van jou
zijn geweest
-
en zijn
stilstaan
bij honger
armoe
en pijn
en zacht
omfloerst
die deken van
jezelf deelbaar
laten zijn
stilstaan
bij dit feest
wat nooit
zoveel meer
of minder
dan slechts geloven
is…
Redeloos
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
503 Het regent
weer
druppels glijden stromend
langs de ruwheid
van mijn ruit
de wereld huilt
en kent
geen mededogen
-
stemmig
oordeelt
iedereen
wat voorheen
met woorden ging
is provocerend
meer een ding
van oorlog
en geweld
-
het regent
grijs
wolken striemen
ook mijn stemming
tot de diepte
van die oeverloze…
Ergens
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
514 Ergens
moet je zijn
ergens
waar de eerste stralen
van het zonlicht
door de opgetrokken nevel
van jouw ongerijmdheid
dwalen
ergens
moet je zijn
ergens
in de sterren
ergens waar je
liefde
passie
als een
zomerzoete inval
de grenzen van
mijn dromen evenaren
alsjeblieft
zeg me je naam
laat het leven
gebakerd door
je letters…
Grondzaken
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
477 Langzaam keert
de dag in mij
stram trek ik omhulsels aan
bedek essentie
als een wezenlijk aspect
hoe klein
kan deze wereld zijn
loom draait, verwaait
het licht diffuus en volgt
rond de contouren van
mijn aard
het samenraapsel van
mijn zaken
is dat nu echt
het leven waard
een nieuwe stap
het buiten lucht
vervlucht mijn geest…
Jaargetijden
netgedicht
4.7 met 3 stemmen
503 Bruin dwarrelt het ooit
zo groene leven langs me heen.
Het dekt de wortels die het in
vervlogen tijden samenbracht
en sterft er nu, alleen
Ik loop langs afgesleten paden,
enigszins verblind
door de schoonheid van het zonlicht,
dat traag door kaalgeslagen takken
een nieuw, verloren, evenwicht hervindt.
Het is de wind
die hier als bruid…
Tijd
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
531 Grijs verheft de dag zich in haar nieuwe ochtendgloren.
Het kader van mijn raam weerkaatst nog licht,
vreemd hoe helder grauw kan zijn.
Nog net uit bed, bezie ik onbedekt,
hoe mensen zich in nevels hullen.
Haastig kaatst het voetgeluid,
dof en onbedwongen.
Het is alsof de regen in hun verder huilt.
Er is geen tijd.
Of alles, om het hier…
Straattoneel
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
516 Schraal wentelt de dag zich in het flauwe zonlicht.
Door de eerst gevallen druppels van het grijze wolkendek,
bezie ik opnieuw het zo bekende tafereeltje van mijn straat.
Dezelfde mensen lopen, als een figuratie van het leven,
over hun eigen, platgebaande wegen.
Ik hoor de uren die de kerk in de verte slaat.
Dof klinkt het geluid.
Gedempt…