Alle inzendingen over actualiteit

jij hield niet zo van het onverwachte plotselinge geluiden en krachten die tevoorschijn kwamen op een niet bekend moment vaak vooraf gegaan door flitsend licht in alle kleuren glinsterend en sierlijk dansend op de wind in de ogen van ieder kind in versnellend tempo op naar de finale die met een grote klap alle schoonheden…

ik wist dat jij nog altijd contact had met boven door wat restanten van hoop en geloven als je soms afwezig in het kaarsvlammetje zat weg te dromen voor jezelf even de wereld vergat en een paar woorden wijdde aan een engel waarvan je geen duidelijk antwoord kreeg ik wist dat jij in het spirituele geen spelletjes aan het spelen…

ik wist dat ik even onder je vleugels mocht schuilen tot rust komen in loslatend huilen me in warmte aan je kon koesteren jij die zoveel kon geven aan hen die dat net tekort kwamen in hun leven jij stimuleerde de stukjes geluk die vaak ongebruikt lagen te wachten tot liefde ze eindelijk in glinsters deed ontluiken overal waar…

Ik zet alvast, voor jij het jaar uitluidt De nieuw bedachte woorden op een rij De jaarneologismenrijstebrij Met onbetwist op 1: 'wappiegeluid' Die 'knaldrang' kwam wel even bij je binnen - Een sterk verlangen uit de bol te gaan - Dat heeft in Vlaanderland op 1 gestaan Raymond van 't Groenewoud scheen 't te verzinnen... Naast zelftest…

zacht draagt licht zijn kleuren over mijn gezicht in een heerlijk zonnegloren wordt warmte geboren waar jij en licht jullie eeuwige passe de deux dansen raap ik schaduwen die warm van de zon roder kleuren om en om ik leg de avonduren in een ronde mozaïek bekleedt zo de aarde tot wij aangeland zijn bij de nacht waar alles in zwart…

nog gloort in het blauw van je ogen de witte wereld die zwart omkranst door tegenlicht intens helder brandt ze blinken onder plukjes gemêleerd grijs dat met alle kleuren herfst spaanders de komende egaliteit van sneeuw en ijs snel zal breken waar ook je lach de snerpende kou zal doen gloeien in een opbloeiend contact dat een magische…

jij hebt mij verteld hoe het boek van je leven geschreven is uit ieder groeten en ontmoeten heb jij het belangrijkste woord op het maagdelijk papier gezet daaraan gehecht de fleurigste stukjes leven vol sfeer die snel herkenbaar lijken uit de meest nabije werkelijkheid omdat woorden ziel geven aan de taal die we gebruiken…

Een variantje hier en eentje daar. Die gasten blijven ons constant belagen. Kort na Jaaps uitleg waren er veel vragen. Men vond dat “camouflagepak” maar raar. “Soms schreeuwen ze me na”, zegt Jaap van Dissel. “Dan wordt het tijd dat ik van jasje wissel”.…

ik wil geen stenen meer op het pad waar het licht van boven valt ik ben het zat niet meer van die grote keien waarvan je in een moment van onbalans zo naar beneden kunt glijden we hebben nu een nieuwe vloer waarbij je puntig piekt op licht van de bron dat contrasterend langs je vliegt in samen cirkelen ronden wij ons plekje…

Recentelijk las ik de PZC, De provinciale krant van 't Zeeuwse land In Scharendijke is iets aan de hand Geen koekje bij de thee mevrouw, o nee! Hier staat het, allemachtig, huiver mee: Een onlangs aangespoelde pluimveerover, Wellicht dezelfde als die fokveestroper Waart rond als moordenaar zonder ID! Wie is dit personage, antiheld Op…

Een aanloop en een huppel en dan: schiet! En ja hoor: Lieke kan er weer een zetten in ’t rijtje van de schoonste goals. Vedetten als zij die laten van zich horen. Ziet hoe mooi het voetbalspel kan zijn, gelijk in ’t wild zijn de leeuwinnen hier de baas. Alweer een mooie actie en een pass, gevoetbal, -dribbel, -zwoeg en geen gezeik. En dan…

ik wist je nog in het huis van gisteren waar je voetstappen raapte en maakte dat je verschijnen binnen de lijnen van jouw regie zou blijven niemand gaat je tranen zien als de deur weer is gesloten alles opgekropt zit achter ogen en in koele voorhoofden zal de hartslagpijn vaak heel lang blijven kloppen nog hangen de onuitgesproken…

Al vroeg versierd dit jaar de huizen Rond Sinterklaasfeest al met licht De mens is moe van nieuwsbericht Grafiek en ruis, ‘t elkaar verguizen Bewoners hebben zo hun zorgen Zo klein was hun planeet nog nooit Servetten worden mooi geplooid De vrees voor ziekte weggeborgen Kristal en Wedgwood op damast De stalletjes bij dennenbomen Een zweem…

Stom van het geweld en de klank van holle vaten lopen wij door de besmette straten Maar wie hoort in het hedendaags maatschappelijk gerommel de fluit de citer en de trommel?…

je zit nog akelig rechtop met een strakke ongedurigheid die kou uitstraalt gebeeldhouwd vinden ze jouw gezicht waarin de lijnen door de tijd zijn gegrift je bewegen volgt de metronomische tik van je leeftijd waardoor alles op protocol wordt verricht je lach klinkt hoog en wat verdroogd waar ooit zachtheid schaduwde spant…

ze hebben je bijna alles afgenomen waarmee je dacht ooit jezelf te kunnen zijn jij kende van kind af aan de kleine onvolkomenheden die soms speelden en je pijn deden gewoon omdat jij anders was op kleine onderdelen niet helemaal volmaakt zoals wij zouden willen zijn waar wetenschap en industrie bezig zijn met verbetering…

Wij bieden u met trots iets fraais, iets helders Voorzichtig, breekbaar! Houdt maar een paar uur Voor Kaag wat zoets, voor Segers te veel zuur Voor Rutte op den duur een functie elders Kaag blijft, drijft Segers af dankzij Mees Kool Alleen haar kuikens moeten nog naar school…

ik zag je zwarte vingerschrift op het maagdelijk wit papier geen kalligrafisch hoogstandje maar duidelijk heden zonder enige zwier ik kende de lay-out van jouw leven de attributen waren al bekend alleen de boodschap mocht zich openbaren de diepere emoties bleven ongekend jij structureerde vanuit een donker perspectief de zonnige…

Mijn krant verliest een van zijn trouwste klanten, En dat vanwege hun verdienmodel: Ik krijg hem niet maar ik betaal hem wel, Want de bezorging daar klopt van geen kanten. Het lukt ook niemand om ze te bereiken: “Te druk met niet-bezorgen in de wijken.”…

ik vond jouw boek op de open plek in het bos waar de maan en het mos elkaar raakten feeën rustten nadat zij hun dansjes maakten sloeg het boek open en voelde hoe warmte en magie tussen de pagina’s lagen als bladwijzer om verder te gaan op het pad dat jij volgde want ik weet me anders zo alleen ze zijn allen bij ons gekomen…

in rood en groen staan daar de in glinsters verpakte attributen die horen bij een zalig kerstfeest de jaren van rust tussen versieren en opruimen hebben geen afbreuk gedaan aan de magische gloed van weleer de uitgepakte zaak heeft zo te zien wel veel stuk gemaakt maar de tijd voor nieuw is voorbij deze outfit hoort erbij…

Wanneer je als ongevaccineerde iemand, die na twee vaccinaties covid krijgt, helpt en bijstaat, aan durft te raken word je beboet met tien dagen quarantaine.…

ik zag je in terloopsheid opvlammen door een zonnestraal waarin jij een helderheid aannam die de werkelijkheid extreem overtroefde ik heb wel vaker van die deja vu’s gehad maar deze keer was het duidelijk veel meer en intenser omdat ik vlagen van verse verf rook uit frisse kleuren ik ben je achterna gegaan heb in vele lichtstralen…

Hoe oranje is weer ons Nederlands leger langs de baan, onder de zon toen het ooit voor onze Max begon droomden we al van zijn wereldzegen nu is hij daar dichterbij dan ooit als hij zand in de ogen van Hamilton strooit…

je beweegt gracieus en frivool op de langzame warme strijk van een onbekende viool in het orkest gegrepen door de muziek dans jij een schoonheid vrij die zelden zo fraai met voeten betreden is jij en de melodie trekken het publiek uit een hysterische extase voor het wonder dat hier zomaar op de dansvloer geschiedt zacht…

Is het wachten op een teken of weet ik het eigenlijk wel, maar kom ik pas in actie als ik het teken ervaar als bevel. Hoe lang kan ik het nog negeren en hou ik mijzelf voor de gek, ik strompel door tot aan de eindstreep met de strop stevig om mijn nek. Uitstellen, niet willen kiezen is dat wat ik echt wil, liever het ongemak voelen…

En als dan straks In het uur tussen hond en wolf De stad Haar aangezicht verbergt Weer dat je ne sais quoi gevoel Dat me verder drijft Doorheen het labyrint van tijd Tastend n het ongewisse Verlangend naar het licht Dat na de nacht Verzacht Als een pleister Op een slepende wonde.…

jij was het gezicht in de wolken gaaf gemodelleerd door de wind van volwassen tot kind hij speelde met jou kende je ups en downs wist welke ruimte jij nodig had om te groeien zonder te verdwalen in het strakblauwe bloeien ik proefde jou toen het donkere van de bui mij kuste en je vriend het nat van de regen van mijn…

jij had in liefde ooit hel gebrand het hete vuur uit de ondergang getrokken om vlagen passie vlammend los te krijgen die zich nog niet konden bewijzen zwart donkerde de schaduw tot jouw hitte het opensneed met de scherpte van licht dat meteen toetrad en warmte het opgesloten zijn direct vergat ik zag hoe jouw handen zich…

En nu de stad Haar gelaat weer verbergt Onder avondnevel In het labyrint van een tijd Die ons verder drijft In dat ongewisse En veel zonder Verlang ik Naar het licht Dat verzacht Na de nacht Als een pleister Op een wonde.…