38847 resultaten.
Bea culpa
hartenkreet
0.0 met 1 stemmen
751 In Rome hoorde ik een gezang, heel sereen,
mea culpa, mea culpa, mea maxima culpa,
maar soms klonk er ook, Bea culpa,
Bea culpa, Bea Maxima culpa doorheen.
Trix zei, jammer, ik had daar graag willen zijn,
de paus was groots, maar het Vaticaan is me te klein.…
Overleden schuldeisers
poëzie
3.9 met 11 stemmen
3.428 Hier liggen mijn crediteuren die mij zo godvergeten konden plagen,
En -liggen zij er niet- och God! dan wou ik dat ze er lagen!…
Mini-sonnet voor Melkert
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
780 Ter bestrijding van mijn rechts gedachtegoed,
onderging ik een cosmetische operatie,
mijn neus haalde men op, mijn mondhoeken naar beneden,
daarna kreeg ik een azijninfuus, voor lachen is geen reden,
aldus kreeg ik de meest effectieve combinatie, tegen mijn rechtse aberratie.
Thans ben ik politiekcorrect, want als ik in de spiegel kijk,…
Taalpolitie
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
787 Vanuit de redactie schreef men tot mijn verdriet,
bij controle door de TIOD is gebleken,
dat u qua vorm teveel bent afgeweken,
kortom, uw taalvermogen klopt dus niet.
Wat moet ik met een keurslijf van jambe, versvoet en kwatrijn,
laat maar, ik wil een vrije schrijver zijn.…
Dan, langzamerhand dronken wordend
gedicht
3.5 met 18 stemmen
27.041 Dan, langzamerhand dronken wordend
van pop, powezie en pils
staat hij uit zijn stoel op
zijn tikmasjiene duvelt op
de grond;
hij weet de rand van de taal bereikt
voorzichtig naar een oude
boekenkast schuifelend
(soms wordt hij eeuwen stof)
negeert hij het dode grijze oog
bij een aantal tijdschriften en bundels
blijft hij staan en probeert…
Bezoek aan Den Haag
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
696 wat mij verontrust
is niet dat het regent
maar wel dat de regen
verzuipt in de putten
het water terechtkomt
de beek bij de bioscoop
onder de grond duikt
en niet meer te volgen
is enkel weer bovenkomt
bij het noordeinde
de hofvijver voedt
en langzaam verdampt
en over de stad kruipt
mismaakt wordt
wat mij uitermate
verontrust is de regen…
Moriturio
netgedicht
1.5 met 2 stemmen
1.331 Jan Arends, Jan Emmens:
leven te donker, gedichten te over,
de dood opgebiecht het leven
gewikt en gewogen.
Ga dan maar vallen,
het laatste gedicht is het lichtste,
het zwaarste, het nekt uit een soort
mededogen van overgewicht.
Lieve dood , o zo helder,
wat ben je toch licht.…
Na afloop
hartenkreet
3.7 met 3 stemmen
1.052 Wij waren een voorbij
aan het herhalen.
Het was te mooi
om waar te zijn.
Blijft de herinnering
aan waar je woonde:
de achterkant,
de huizenrij.…
Haverakker Zoetermeer
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
842 Er waren kinderen
tot toen.
Er was een vrouw,
er was fatsoen
tot toen.
Er bleek een dood,
daarna
Er is geen nu
Er is geen na…
Leiders
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
862 Zij luiden elkaars ego uit:
met bordkartonnen klokken,
en wat ze zeggen, gedempt,
is dunner dan rijstpapier,
maar geeft de grootste brokken.…
Wanneer ik sterven zal, vol dagen en vol lasten
poëzie
4.2 met 16 stemmen
5.380 Wanneer ik sterven zal, vol dagen en vol lasten,
met, aan mijn tafel, de twee-broederlijke gasten:
Liefde die glimme-lacht en Troost die woordloos treurt,
- zij zien mij beiden aan bij lange wissel-beurt
aan 't laatste levens-maal dat wij gezaêm genieten
en laten, uit de kelk van hunne handen, vlieten
het welkom-water, dat het stof der reize…
De grootmoeder (variant)
netgedicht
4.4 met 8 stemmen
3.573 Haar hoofd, van ouderdom te vol
om er weer kind te kunnen zijn,
verviel tot labyrint.
Alle dimensies werden in haar wit,
getallen cijferden zich weg uit reeksen
en elke volzin weigerde te zijn.
Haar ogen, eindelijk in staar gebleven,
zochten nog lang naar een gestorven vader
achter een ontbrekend raam.
Toen werd zij interlinie
tussen…
Soldaat
netgedicht
3.4 met 7 stemmen
1.493 Een zerk is een lief
mensenschrijn.
De tijd graveert daarin
soldaten, bot voor bot,
alsof ze er nog zijn.
Men pleistert in het steen
verleden plat:
gewit gemis,
known unto God.…
Digitaal protest
hartenkreet
2.8 met 14 stemmen
1.843 W8ff: euh veel dus
W817 en leuk
whahaha hahahah
wij liggen in een deuk
een scheur misschien.
Herken waar het tekort
aan taal geworden is
en wij aanvaren op
een in- en outbox,
scheep en schipbreuk
van de woorden.
Laten wij weigeren
onwelsprekend te willen zijn,
en onwelschreven.
Laten we taal opeisen.…
Terwijl
netgedicht
2.0 met 5 stemmen
1.789 Terwijl het levenswerk in een ijl
tempo voortjaagt langs gesprekken van de dag
spelen op straat de kinderen een glimlach
elkaar toe tot later en nog later heel erg
moe de moeder binnenwijst.
Met de verdieping onder zich vandaan
geruimd spelen zij binnen verder uur
hun schaduw is een vogel op de muur
hun leven wordt een langzaam stil gaan staan…
haiku
netgedicht
2.0 met 3 stemmen
840 avondval wimpert.
oogharen sluiten het licht.
ook ‘s nachts groeit de boom.…
Onverschillige Jochem
poëzie
3.8 met 14 stemmen
3.071 Hier ligt Jochem de Edammer in het graf,
Die, toen hij leefde, niets om de dood gaf;
En hij is zijn eigen gelijk gebleven
want nou geeft hij niets om het leven.…
Blokkendoos
hartenkreet
4.1 met 8 stemmen
1.589 Taal is de blokkendoos
waar ik mijn huis van bouw.
Ik richt het in met mijn muziek.
Als je een keertje
wilt komen logeren,
luister dan naar dit lied.
Wees voorzichtig als je binnenkomt,
gooi niet met de deuren,
pak een stoel en sluit aan in de kring.
’t Is hier knus en gezellig
dus laat je verwarmen
door de zon door het raam dat ik zing…
Blijdschap
hartenkreet
4.2 met 17 stemmen
1.755 Als een deur
die opent
naar een nieuwe morgen
Als een ochtendzon
die geel
de dag beschijnt
Als een hond
die kwispelstaartend
toeloopt zonder zorgen
zijn lip optrekt
en glimlacht
ja, het is net of hij grijnst
Als een luide lach
die beide longen ledigt
en ruimte geeft
en vrijheid…
op weg
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
1.107 Haiku I
De spiegel lijkt kalm
ik vertrouw op het water
daar moet ik varen
Haiku II
Het water rimpelt
een tsunami gaat dreigen
maar ik roei mijn boot…
Gelijk een arme, blinde hond
poëzie
3.3 met 10 stemmen
2.672 Geljk een arme, blinde hond
van alle troost verstoken,
dwaal 'k door de zoele avond rond
en ruik de lente-roken.
Er waart - lijk om een vrouwe-kleed
waar oude driften in hangen -
er waart een geur van schamper leed
en van huilend-moe verlangen.
En 'k dwaal, een blinde hond gelijk,
door dralige lente-roken,
mijn hart van alle liefden…
Speelgronden Zuiderpark
netgedicht
3.0 met 5 stemmen
813 Waar het baksteen hoekt
en de kabouterstraatjes
zich splitsen met bankjes,
poortjes, doorsluipgaatjes,
daar speelden wij:
bliezen een riddertijd
door de buis:19 mm
¾ creme wavin pvc
bestemd voor stroomdraden
en goedkope hoela-hoep,
Alles was goed want
El Cid en zijn makker beheersten
de steden van Spanje
en speelden eventueel bij regen…
Utrecht & het leven
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
921 Terug langs rivieren
onvermoed en nooit bevaren
zien we de oude stad
De Dom verwijst naar vroeger
vogels zijn op weg
omdat het winter wordt
Een bus bereikt
het oude centrum
de reiziger stapt uit
We gaan.
We gaan.…
Zegen deze avond, God...
poëzie
3.5 met 13 stemmen
2.553 Zegen deze' avond, God: ons handen rusten;
en, kenden onze leden 't kleed der vreemdste lusten
en ons verlangen 't pad van de' ongewoonste waan:
tháns zijn onze ogen moede als van wie sterven gaan...
- Stil-wegend staat Uw leve' op de onbewogen blaên;
om iedre boom-gaard gaat de vrede van Uwe ogen;
en wij, die elke vrucht in onze…
Gelijk het gonzend bliksemen
poëzie
3.6 met 9 stemmen
2.569 Gelijk het gonzend bliksemen van motoren,
waaraan een mensen-wil zich-zelve riemt,
het ondoorgrondlijk- ijle wil doorboren
tot waar de blik van Gods oog doorpriemt;
neen, gelijk licht in licht : gelijk een kaarse
zo karig, dat de zonne haar doorvreet
van 't vroege groenen tot het late paarsen
maar die haar kleinheid onverdoofbaar weet;…
heb ik je ooit teleurgesteld...
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
833 Heb ik je ooit teleurgesteld,
het moet geweest zijn
als een bosrand grenzend
aan weiden, een versomberen
van licht en geurend gras.
Heb ik je ooit teleurgesteld,
het moet geweest zijn
in de scherpte van een strandwal
of een waterkering,
dorstige vloek van de najaden.
Heb ik je ooit teleurgesteld?
Ik kan mij slechts herinneren
het…
ik weet van jou
netgedicht
2.8 met 4 stemmen
1.391 Ik weet:
noch van jouw leven
noch ook later van je dood
blijft er een stoffig huis
achter in de herinnering
die dan door de hemel waait.
Nee,
hoe ook de seizoenen over elkaar
uitgebuiteld zullen zijn,
en de jaren voor altijd zwijgen,
alles zal buiten zijn
van zon en liefdestuin
een nooit verdwijnen
van vlinders in struiken.…
Boekarest en de goot
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
952 ...Want in Roemenië
goddelijk apathisch
waar al meer dan tien jaar
geleden een god werd
weggezonden omdat de mens
hem niet meer moest
draaien steden langzaam
om de as van de inflatie
draaien de nek om dragen
vrouwen het hoofd in
doekjes voor het bloeden
de jaren vijftig
wederopbouw
veegt men straten
die nog vol bladeren waaien zullen…
van lente en zomer
netgedicht
0.0 met 1 stemmen
1.078 Eerst laat zij als kind
de koude moeder achter,
wrijft zich wat eerstelingslicht
uit de ogen: er komen klokjes,
er aarzelt groen.
Dan gaat zij voorzichtig lopen
met het vermoeden
van een feest verderop en
later en bloost het veld,
waar haar voeten gaan.
Maar dan bevangt haar een hals-
over-kop van levensliefde
en buitelt zij over…
van lente en zomer (revisited)
netgedicht
0.5 met 2 stemmen
823 Zij laat als kind een witte moeder achter,
wrijft zich wat eerstelingslicht uit de ogen:
er komen klokjes, er verzamelt groen
zich in eentonig groene regenbogen.
Zij gaat aarzelend lopen en vermoeden
dat er een feest broedt verderop, of later.
En heel het veld bloost waar haar voeten gaan,
want twee, drie tinten dragen haar op handen.…