64955 resultaten.
zacht pulseert de dood
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
644 druppels kleuren
licht het regent
duizend rozen
harten scheuren
warmrood en zacht
pulseert de dood
handen breken
in verleden tijd
vrijen weer vandaag
kom ook morgen
want de uren
gaan zo traag
keer het leven om
neem een andere horizon
verlaat de dromen
ontwaak toch
uit de slaap en laat
de dag maar komen…
Onbegonnen liefde
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
717 als we dan
samen even zaten op de bank
onder de oude perenboom
dan bleven de dromen over liefde
over de liefde bestaan…
een hals die zachtheid toont
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
691 je gezicht wordt mijn gedicht
nog slapend in ontspanning
de glimlach van een mooie
droom zweeft rond je mond
ogen zijn gesloten open
je trekken licht innemend
en je armen nodigen de
wereld tot een warm omhelzen
ik zie het kloppen van je hart
in een hals die zachtheid toont
de lijn omhoog naar kaken
die toch vastberaden zijn…
weet donders goed
netgedicht
3.8 met 6 stemmen
761 eindeloos eerlijk bent
het eigen van de ander
steeds erkent begrip hebt
voor hun reden en hun
toekomst ziet in heden
toch is de nasmaak wrang
bang dat anderen hun angsten
manipuleren en hun gevoel gaan
uitproberen voor de eigen baat
jij kent magie
dus gebeurt dat niet
wie jou verlaat weet donders
goed hoe hij nu in het leven…
je steelde al te lang
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
960 ik kon niet
wachten tot de zon je
openvouwde als een bloem
je steelde al
te lang in groen
en loze knoppen
mijn lichte lente
zal de klokken vroeger
stellen op ontluiken
dan kun jij eindelijk
je hart in eigen kleur
volledig weer ontsluiten
samen voor het eerst
naar buiten proberen om
het zachte zomeren te leren…
liefde in triptiek
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
727 ik zie zachtheid
in een sterk profiel
schaduw duidt de
randen van je ziel
je ogen glanzen
en de bloemenkransen
dansen op muziek
liefde in triptiek
mijn paletten klaar
de kleuren gescheiden
nog zijn vormen en
beelden bescheiden
ik schilder magie
met tijd die verdwijnt
jij verschijnt op het doek
in het rood van de morgen…
vleugels gedrapeerd in wit
netgedicht
4.0 met 6 stemmen
677 ik zag een vogel
vallen in de vlucht
geen lucht kon
haar meer dragen
de lange pennen
ontoereikend nu
waren gespreid in
hopeloos vertragen
de landing was fataal
handen niet aanwezig
je leek niet terminaal
ze waren elders bezig
ogen braken in moment
vleugels gedrapeerd in wit
zo heb ik jou helaas
mijn levenlang nog niet…
woont nu in je dromen
netgedicht
4.5 met 6 stemmen
707 het nest was vol
met leven en zo druk
door herrie ben je
naar de rand gevlucht
in stilte gaf je
je niet bloot je hechtte
moeilijk miste warmte
uit de moederschoot
je woont nu in je dromen
met de wereld in je hand
het leven is je overkomen
ervaring scherpt je verstand
vliegt al zonder vleugels
wortels ben je kwijt
eens zul…
takken ieder eigen lente
netgedicht
4.0 met 7 stemmen
766 wij twijgen samen
aan een boom
maar takken ieder
eigen lente
jij bloemt
terwijl ik groen
als jij je vruchten geeft
bloei ik hoogzomer
we drinken uit
dezelfde stam omdat
die ons bekend voorkwam
wortelen in zwarte aarde
dat wat wij vergaarden
gaan we oogsten in de
mooiste herfst van ons leven
in buigzaamheid zijn wij…
vlammen vertellen uit vuur zijn verhalen
netgedicht
2.2 met 4 stemmen
740 zijn verhalen
zijn armen zwaaien en
draaien de wereld wijder
hij is de bevrijder van de wind
blaast met wangen vol
de wolken weer het hoofd
op hol tot een orkaan ontstaat
en hij zich in de stilte van
het oog omgeven door een
regenboog hervindt als wind
hij heerst en onderwerpt
de natuur met vlagen die in
zijn druppels eeuwig leven…
wordt nooit een zomerkind
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
690 weer sterft een ochtendblad
in kou van winterwind
het voorjaar al besproken
wordt nooit een zomerkind
in pril ontluiken
groende het door ochtendzon
maar'savond vroor het
juist streng buiten
we nevelden en
koesterden haar blad dat ook
een gouden herfst voor zich had
maar niets mocht baten
zij heeft alleen
haar knop…
violen strijken lichte kleuren
netgedicht
1.8 met 4 stemmen
702 ik dronk muziek
weemoed nam me mee
naar oorden waar
tranen en verdriet
geboren worden
ik liet me drijven
op golven nostalgie
met spijt van dingen
die verloren gingen
in een vergeten melodie
in cirkels donker
drijven zilveren tonen
trompetten schetteren
het koper rood, ritme
baart zijn eigen klonen
violen strijken lichte kleuren…
stengelde iets hoger
netgedicht
2.9 met 7 stemmen
683 ik bloeide
in het groen
naast jou mijn
kleine korenbloem
stengelde
iets hoger
maar ontnam je
nooit het licht
in samen wiegen
op een warme wind
hadden wij
voldoende zicht
wij plukten zon
uit sombere dagen
waarin de uren
leken te vertragen
kom groei met mij
in blauw en groen
jij weet in bloei
wat er samen is te…
vrijde met je schaduw
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
636 keek je na
je blik verdween
in vele ogen
ik riep je naam
ruggen bleven blind
hoofden stil gebogen
ik mocht je schimmig
kussen tot de wellust kwam
dan ging je weer je eigen gang
ik vrijde met je schaduw
tot licht onze naaktheid
bedekte en zon liefde scheen
ik zocht je en wachtte
verloren jaren, ongezien
ben je er altijd…
uit de mist van je hoofd
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
610 je handen
speelden met wolken
uit de mist van je hoofd
boetseerden de kop
met ogen waarin jij
ooit hebt geloofd
vormden lippen
met woorden dat jou
zijn trouw toebehoorde
maar in zijn gezicht
vond de mist geen herkenning
wolken hadden zijn bui als bestemming
hij onweerde slechts
jouw zon mocht niet schijnen
omdat…
in witte ongereptheid
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
612 ik zag je
bij de kersenboom
een fiere meid
met in je hart
een bloesemdroom
het roze is zo schoon
in witte ongereptheid
het prille groen heeft er
een half leven over moeten
doen om eindelijk te ontluiken
nu straalt de zon
in je ogen en komt
het geluk uit de bron
met warmte naar boven in
de vruchten die je zal dragen
we…
waar vogels spinnen eten
netgedicht
4.2 met 5 stemmen
654 geven en als kind
je vrijheid weer beleven is een feest
mee naar zee het strand
ja hand in hand
elkaar weer blikken gunnen
die je voelt diep in je hart
suizen horen in je oren
van de liefde in je bloed
het stuwen van emoties
door het vrijen met elkaar
het strelen van je haar
de kusjes in je hals
kom bij me
en vertrouw me maar…
deelt leven met de dood
netgedicht
5.0 met 5 stemmen
793 man die lacht
het mes dat wacht
en zonder spreken snijdt
de huid tot helften splijt
vrouwen zuigen het verboden
vocht stromen dat niet mocht
vaten worden afgeklemd
stilte is al overstemd
door het ruisen van de pompen
bloed wordt levend opgedronken
machines zijn aan het ontwaken
terwijl de patiënt nog ligt te slapen
wie deelt leven…
wacht een wolkje af
netgedicht
4.4 met 7 stemmen
758 laat het licht
van morgen je bevrijden
de donkerte bestrijden
die spoken oproept in je geest
je hebt het vroeger al beleefd
en bent eraan kapot gegaan
dat leven is geweest…
het decor van je lijf
netgedicht
5.0 met 5 stemmen
674 de middag reed mee
in vallende sneeuw
je stem in het wegdek
vertelde uren van sturen
je lach bracht me thuis
je sms'te plezier
schreef files naar hier
ik wilde je horen maar
het geluid ging verloren
in verlangen naar jou
je proefde de sfeer
smaakte het spel met
het rood van je lippen
danste tussen mijn blikken
het decor voor je…
Als je lach
netgedicht
2.8 met 5 stemmen
898 zag je
de lamellen
langzaam sluiten
zo denk jij
de wereld buiten
maar ik ben
in je hart
voor samen uiten
geen zee
gaat ons te hoog
nooit buigen
we voor stormen
we dijken
onze normen
met stenen van
geloof en hoop
gooi je huis
weer open dan kan
ik binnenlopen als
je lach me weer ontvangt…
Hebben puin geruimd
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
743 er was geen gat
toch groef ik
in de tunnel van
verlangen naar
een opening
steeds blokkeerden
stenen uit je
leven de doorbraak
naar een nieuw
gezamenlijk begin
we hebben puin
geruimd de
paden eindelijk
verlegd gezegd wat
ons zo irriteerde
in initiëren
is onze toekomst
blootgelegd
afhankelijkheid wordt
omgezet in samen existeren…
Het koppie gebogen
netgedicht
3.0 met 7 stemmen
609 je polsde
mijn hand sprak
in het spreiden
van vingers duimde
voor dieper verband
heb je omarmd
je schouders geraakt
zag je ogen het koppie
gebogen onze liefde
heeft lippen gesmaakt
opgetogen zijn
we gegaan hebben
minuten tot uren gewogen
de klok wederom horen slaan
wij kunnen de wereld weer aan…
Knipoog
netgedicht
4.0 met 12 stemmen
1.536 Ze reed op haar fietsje
mij lachend voorbij
en ik zag in haar even
de vrouw van mijn leven
Ik trapte zo hard
als ik kon om langszij
toen zij blij naar mij keek
haar een knipoog te geven
Toen zag ik met schrik
haar lui oog waarmee zij
naar mij keek met een blik
die gepleisterd bleef kleven
Ze knipoogde terug
met dat ander - naar mij…
Als onstuimig mannetje
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
667 jij hebt
je ankers in
mijn lijf
maar ongelijnd
zwem ik als vis
in woelig water
paai en prooi niet
als onstuimig mannetje
verscholen in het riet
bewaak ons territorium
want weet een ander
wijfje komt er niet…
Zijn mozaïek
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
740 ieder legt
zijn mozaïek
de steentjes
heb je meegekregen
patronen echter niet
we voegen ze
met groeien laten
kleuren bloeien in
geluk en harmonie tot
de steentjes breken
wij het geëigende patoon
vergeten niet kunnen
volgen onder kritiek worden
bedolven door af te wijken
van wat gangbaar is
ja ook jij wist
weet dat jouw patroon…
Haar mozaïek
netgedicht
3.3 met 10 stemmen
675 zij legt
geen steen
haar mozaïek
is transparant
zij kleurt het glas
in samen kijken
danst sprankelend in
licht zonder enig vergelijken
daar waar wij zwoegen
steeds de fundamenten voegen
hecht zij haar geur en droogt
haar kleuren in een warme zon
jij bent het licht
nooit zijn jouw patronen
ooit gezwicht voor dwang
jij transparant…
Romantisch Existentialisme
hartenkreet
3.7 met 6 stemmen
1.313 of mag ik dat bepalen
waarvan ze zeggen dat het mist
Dan heb ik het gevonden
het antwoord van het leven
op de vraag van het bestaan
en hoop ik jou te krijgen
want jij hebt de zin gegeven…
Ogen in beloven
netgedicht
2.0 met 3 stemmen
773 ik hoor de hakken
het pronte lachen
voel de warmte nu nabij
ja zo ben jij ondeugend
in je oogopslag de slanke
vingers al in loven
je ogen in beloven
nog ongekend wat
ik te bieden heb
kom mee mijn griet laten
we rusten om elkaar in woord
en daad poëtisch te bevruchten…
Kleurde later pas
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
640 soms druppelt
glas in kleuren
naar beneden geven
scherven geen houvast
de spiegel
die je was is een
beeld van lang geleden
jij kleurde later pas
wij zijn nooit
gaan verhalen om
te rapen en te
lijmen wat niet was
kijk in het glas
spiegel maar het beeld
dat eindelijk bij je past
we dragen samen toch die jas…