Netgedichten over haiku

ijzeren vogels staan aan de grond genageld vleugellam in rij…

Bloesem van bomen dwarrelt neer als confetti het is weer lente.…

Bomen in het bos de vallende bladeren bedekken het mos. De vogels fluiten in de verte klinkt hun lied wat mooi in het bos.…

de avond valt zacht een koekoek in de verte dooft langzaam het licht…

ondergaande zon op het hoofd van de meermin een eenzame meeuw…

Ik heb een kleurloze metgezel. Meestal houdt hij op zijn schouwplaats het kopje in de wind. Vanaf de hoge boog van walvisbeen kan hij het wad zien en soms twittert hij iets onverstaanbaars. Hij zoekt mij om den brode als ik wat ga eten en verrast mij van nabij met die grijze kap, wat vleugjes wit en veren die mahonie glanzen. sober met het…

Vliegende bomen Stammen vol mos handen los Fietsend door het bos…

kietel je even tussen neus en lippen door het zit nog wel snor…

Een bloedrode roos stuk getrapt en gebroken een hart vol van strijd.…

walvissen tranen zeehondenbaby’s huilen een zee vol verdriet…

geen veer zit verkeerd maar alleen de gedachte doet de pauw rillen…

vrolijke keeltjes zingen de lente open swingend kleurt het bos…

stormvogels vliegen geruisloos voorlangs de zon de wind trekt al aan…

laat me je kussen in de wind van de sterren ik droom tot die tijd…

met open armen ligt de bokser uitgeteld terneergeslagen…

Een stille bloeier en niet één blad dat zich roert aprilse sleedoorn…

vlijmscherpe leugens verminken het vertrouwen en nog zoveel meer…

werd vermoeid wakker in een uitputtende droom en viel weer in slaap…

zon glinstert vrolijk kabbelend geniet ik mee al pootje badend…

met vogelogen keek je de afgrond in en toen verdween de angst…

dromen van papier vouwen witte nachten tot een sierlijke zwaan…

het schelpenpad trekt me dwars door zand en duinen vredig ruist de zee…

door de eeuwen heen hollen verkapte tranen iedere steen uit…

dumpende afval dendert menselijke trein ontspoort door natuur…

sta nog wel rechtop maar brokkel al wel gestaag naar horizontaal…

de dag en de nacht kussen elkaar gedag zegt de nacht ga lekker rusten ik hou vannacht de wacht…

de schildpad spartelt driftig en in levensnood ondersteboven…

stille zaterdag kil en koud en grommerig ook de zee…

koeten speeddaten hard lopend over water eenden vliegen op…

de rij schrijdt met de doodsklok in de rug pratend naar het graf vertrapt op het pad één populierenkatje bloedig als een worm…