Netgedichten over haiku

inktzwarte dagen schrijven deze lente tot een griezelverhaal…

ik viel uit mijn rol en was weer voor even mezelf confronterend wel…

vreemde gewelven ademen bewegingloos de kille waarheid…

brandganzen vliegen in V-vorm naar de bliksem emmers doorgevend…

kakofonie van 's avonds kwakende kikkers oorverdovend mooi…

rietkragen wuiven muggen dansen vrolijk mee zonnig fiets ik langs…

in het oog springend het geel van forsythia schot in de lente…

woon op de aarde ben werkzaam in de hemel en verdien de hel…

rondom een paaltje kring van kortgevreten gras en geitenkeutels…

hoestend en proestend al snakkend naar frisse lucht zichzelf oprokend…

bollenvelden blauw en geel en blatend 'Mondriaan'…

als een kluwen wol lig ik totaal in de war wie rolt me weer op?…

Zinloos geweld perst de dagen en nachten tot bittere sappen. Lentedag gevuld, luidt de sneeuwklokjes uit, ook in goed en kwaad. Op de snaren van het tijdsbeeld, vibreert de rusteloze waarheid. Kinderen weven hun dromen, waarover vele mensen lopen. Religie wentelt zich in tranen, haalt netten op, mazen ruim gemeten. Geluk…

parende kikkers dril drijft op lentewater nieuw leven zindert…

jouw ogen vol vuur slaan vlammen in mijn bodem brandend de liefde…

ik dacht dat de zon ging liggen maar dat doet de wind hij schijnt alleen maar…

troepen sneeuwganzen kruisen spierwitte wolken versmeltend tot een…

Twijfelend blaadje Ontsluit roze schatkamers Lentebloesem valt…

uitgelaten de duinen door banjeren mijn weidegang…

in teder zonlicht wolkt jouw prille lentelach naar verre einders…

bodembedekkend wortels hechtend richting blauw immer groenblijvend…

zij gaat aan land zonder hartstocht zonder omslag de zee vandaag…

Bloem gaat weer groeien zon zal knoppen verwarmen dan kan ze bloeien.…

maanloze vriesnacht - als een zwartfluwelen doek vol diamanten…

tafels en stoelen komen terrasjes vullend zonnig naar buiten…

Lustig snateren zeven eenden op een rij wiggelwaggelend.…

Toen de verzorger de wielrenner masseerde nam hij de benen.…

hang mijn aardse jas aan de kapstok van de dood voorgoed naar eeuwig…

Oma en peuter huppen gearmd voort, zingen wulps en veerkrachtig. Winterse dorheid omringt een bloeiend veldje paarse krokussen. De verse mesthoop op natte bouwgrond verdrijft zilte regengeur. Ijskoud holt het kind door de tentoonstellingzaal, staat bij één schets stil. Spelend rent een kind het politiebureau in: Pa's tas is terecht…

zondagsrust als alle stappers slapen begint het licht…