Netgedichten over actualiteit

De scheppingsmythe Gods, geloof ik niet de zesde dag had Hij de mens geschapen vermoeid ging Hij daarna een tijdje slapen en had geen weet van Allah’s islamiet. De achtste dag had Allah toegeslagen hij wrocht barbaren om z’n volk te leiden dat vol geloof voor de islam zou strijden en andersdenkenden de dood in jagen. Zijn nageslacht wordt…

de wind waait herfst door je haren lichte zomerlokken spelen met elkaar op het donkere bed waar schaduw zich heeft neergelegd gebruinde benen stappen frivool gerokt terrasjes voorbij ogen kijken blij op deze dag vol zomerlach toch draalt zon niet meer zoals in lange dagen van weleer waar donker pas de nacht erkent als…

soms ontspoort het spel op het slappe koord in macabere scenes waar twijfel danst aan de rand van mogelijkheden toont salto mortale beelden een korte view van actie waar reactie eindigt in de fataliteit van een nog warm lijk toch overheerst de lach realiteit zonder dit morbide moment zijn wij onze drivers kwijt vaak gaat…

De monarchie daar moeten we voor zorgen Ze horen immers bij het meubilair Een ruim forfait, dat is niet meer dan fair Maar dubbelop bleef 30 jaar verborgen Zo lijk je wel het volk erom te vragen Onder je stoel de poten af te zagen.…

jij weet de stenen kent hun kracht in de lijnen van tijd en macht waar kleur en karaat de waarde bepalen kwaliteit door een mooie setting wordt begeleid pas als het juweel gekloofd en geslepen is na een volle nacht rust kust het eerste licht kleur gepolijst met de ervaring van heden beziet zij de wereld uit haar eigen verleden…

ze flitsen voor mijn ogen komend uit het niets verdwijnen zonder spoor van iets spikkelen als kleine deeltjes mist lichten op in kortstondige weerkaatsing als gevangen schicht het is info zonder beeld vorm en woorden zijn er ooit geweest in deze littekens van de geest…

ik zag in kleuren al het verhaal van de stukjes puzzel op het grote bord heb ze bij elkaar gelegd met de rechte delen apart voor de lijn rond het hart in gewijde stilte zocht ik de realiteit van het vlak waarbij alleen de vorm volmaakt past zonder woorden groeide het verhaal onder mijn handen een vergezicht met boten en…

ik wist in verbinden weer stukjes wereld te vinden die ik was kwijtgeraakt in openstellen zijn zij losgemaakt uit het doolhof van niet meer weten door vergeten ik heb ze verwelkomd als schepping in tweede termijn manifesterend in zijn mijn wereld groeit in verbondenheid die was ik kwijt door diepgaand segmenteren de breuken…

ik heb mijn handen gewassen met zand op het strand van de zee het was warm en rul gleed door mijn vingers als een soepele waterval pas later bracht water houvast ik speelde met vorm en ballast tot het zand verdween de bodem golfde en wit schuim verscheen ik bezag de rimpels van nat en herfstige kou droogde ze gauw in de zon…

Zij spreekt zacht en lacht verlegen ik weet wat er van mij wordt verwacht maar soms, heel soms kan ik er niet tegen is er ineens uit het niets een hogere macht grijpt mij bij de keel en laat letters dansen het verleden raakt even het heden aan mistig worden ooit geboden kansen foto's laten beelden, zwart wit, gaan de namen, de data, ik ben…

er is paniek als het onverwachts knalt uit het publiek een eerste vluchtgebaar pakt handen samen snel weg uit de hel ze vallen zonder op te staan rood vloeit hun gedaan weer ligt de wereld open maar er wordt nog steeds geschoten samen maakt de kansen groter om de chaos te gaan overleven na dodelijk besef scherpt adrenaline…

in het projecteren van gedachtenplaatjes vond ik kleine gaatjes die focusten op alternatieve dimensies het schijnbaar gedachteloos en onverhoeds bekijken leverden niet alleen mutaties op in tijd maar ook in bewegen tekens van leven die horen bij het beeld dat wij negeren als het meerdere wereldenprobleem wij moeten daarvoor uit…

waar snelheid wolken vlakten hoorde ik handen klappen in applaus voor vorm en compositie toeschouwers vingen licht in wisseling van beweging en kleur op hun gezicht zij beoordeelden op grond van visuele en gevoelsmatige factoren een choreografische impressie waarbij sterk subjectieve indicaties mee deelden in een positieve…

jij hebt je uitgestrekt binnen de reikwijdte van dit gesprek overal met de juiste articulatie en modulatie vol anticiperend het feest van de geest is in alle ogen goed zichtbaar in geestdriftig spel waar begrijpen en verstaan soms verloren dreigen te gaan in misverstand jij hebt de grenzen bepaald waar de toren van babel…

Met de aarde in beroering vluchten mens en dier uit louter lijfsbehoud. Maar zij die veilig bemiddeld zijn, buigen zich stram over hun renten, steken hun bekrompenheid getrouw snel nog wat centen in verzekering. Alsof een document je drijvend houdt wanneer je omslaat in een boot, je redden kan bij ademnood door giftige gassen, of als…

Er is een nieuwe zondebok gevonden Haar naam is ‘overgang’, geloof het maar Van burnout, stress en overige zonden Is zij de oorzaak, het is raar maar waar Dus gaan er nieuwe arbodiensten open Voor alle vrouwen van veertig en plus Die moe zijn en daarom in werk vastlopen Men rijdt erheen met de hormonenbus De mannen zijn in beeld…

vloeiend zacht spreiden haar ogen hun warme blik iedereen voelt de licht intieme klik als zijn ziel ontwaakt het contact met gelijken is weer even in de hemel verblijven het goddelijk moment waarvan de magie overal wordt herkend veraf en toch intens dichtbij zo delen wij haar mystieke zijn…

met zachte stem vertelde jij over het leven kleine anekdotes die in woorden hun verhaal zongen hoe zij uit omgeving vorm en kleur kregen nieuws bloeiden door informatieve geuren en extravagante smaken jij liet ons delen in het alom aanwezig zijn van zovelen ieder met een exceptionele bijdrage om diversiteit te schragen…

soms zag ik je hand wat vaags wegwuiven in een bijna achteloos gebaar waar je ook ging nooit hing er iets van schaduw rond je verschijnen ogen en lach waren alles in contact dat hart en ziel volledig presenteerden de donkere kant van de balans was nauwelijks zichtbaar in transparante openheid pas de stilte van ontspanning…

Met een lach heb jij In een duurzame bui je kleding verwijderd behalve het blad van de vijg zij was zo vrij van bil tot dij de intieme zone met lente te vergroenen over de uitstoot van stoffen praten wij niet we doen alles wat klimaatneutraal gebiedt de kledingindustrie ligt op een oor elektrische auto’s zingen in hetzelfde koor…

Dat Trump de wereld wil gaan herindelen Stuit bij het Deense volk op onbegrip. Ik heb voor Donald Trump een gouden tip Voor als hij eens een spelletje wil spelen. Waarbij ik hem in mijn gedachten zie Als speler van het spel Monopoly.…

ik heb lippen gekust in alle kleuren emoties gevoed ook weer gesust in dagelijks gebeuren het klein touche proefde in delen leven en dood in de abrupte wisseling van veilige schoot waar hergeboorte geen familie kent is toekomst onbekend toch smaken kussen altijd weer naar meer opdat zo de mens zijn medemenselijkheid…

waar vaag contouren spannend maakte verloor focus woordloos zeggingskracht omdat zuivere waarheid die hem ontnomen had zacht schemert traag licht zijn spanningsboog oplossend in de lichte veelheid hoog aarde rakend vallen gaten in fundamenten waar controle al eeuwen het zicht heeft gemist op het vaag dat ook heden…

Wanneer alles werd gezegd. Alles opgeschreven. Alles welgedaan. Totdat we onszelf laten vallen, en vergeten voldaan te rusten. Totdat het leven zelf ons leert, hoe je zelf weer op kunt staan. Toen werd het de hoogste tijd, om onze ogen te laten openen. Tijd om eindelijk te gaan reizen. Om te reizen naar waar je bent. Om te vertrekken…

ik wist dat je bad maar de woorden ben ik vergeten altijd had jij dat even als een heel natuurlijk contact jij sprak de zinnen op een warme zangerige toon volgde met je ogen hun wegen naar boven lachte als zij ergens verwijlden om wolken te stijlen een ritueel zonder herhaling als minstreel offer jij wat je bad…

ik heb je herkend in de trilling van geluid in onderscheiden emoties springt jouw melodie eruit gedragen door tonen van liefde en warmte klinkt harmonie van binnenuit nog zonder stem spreekt lichaamstaal jouw welkomstwoord tot in de verste hoeken word je gehoord in melodisch aanhaken ook zij spreken de stem van het hart…

vaak wordt gevraagd door geleerde mensen wanneer bent u met het ware dichten begonnen. ik was nog niet vrij van de katoenen luier en mijn moeder zaliger, ons ma, wist te vertellen dat mijn eerste rijm werd uitgespuugd als ta ta en dat is niet verzonnen, en gepaard gegaan met een achterwaartse ontluchting als: blah blah dat blah…

Wanneer mensen, van zichzelf leren houden, beseffen ze, dat ze minuscule deeltjes, van een immense kosmos zijn. Wanneer mensen, elkaar beminnen ervaren ze, dat ze samen mensheid vormen. Wanneer een mens, al wat leeft waardeert, dient hij ons aller leven. Wanneer vrouwen ophouden, met mannen volgen, vallen schellen van alle ogen.…

Ik droomde dat ik ergens lag te slapen 'k Zat nog op school, ravotte met wat knapen We gingen een verlaten woonark kapen Met een op echt gelijkend speelgoedwapen Opeens verschenen er drie donk're apen Waren het duivels, in een vacht van schapen? Net toen ik al m'n moed bijeen moest rapen Bleek het een boze droom, kon niet meer slapen…

we hebben schepen gelicht om nog een keer zicht te krijgen op hun vergaan hebben gedoken om er achter te komen waarom alles zo is verlopen hoe een wrak kan ontstaan de waterwereld heeft met eigen wetten alles van boven omsloten wat niet meer drijft zij delen in een tijdloos verblijf plaatsen waar toeval geen perspectieven schrijft…