Alle inzendingen over Bouke Mollema

Op de Mont Ventoux was het snel bekeken, vroeg of laat zou Mollema gaan breken. Toen wat dan ook hard had toegeslagen, was het leed niet langer te dragen. Ja, Mollema kreeg het voor z'n kiezen, je zag Mart Smeets' glimlach bevriezen; er was niets meer, geen greintje hoop. Waar zijn de dagen van Jan Jansen, Joop?…

Sinds Petrarca de Mont Ventoux Beklom is de weg afsnijden onwijs taboe Zijn broer mocht vóór Om in één moeite door Zelf tijd te maken open naar binnen toe Hoe waar de boodschap ook moge wezen Laat Bouke de Mol het maar later lezen Die krijgt bergop Zonder vizier klop Bochten zijn nu om messcherp door te sjezen…

Als het om verantwoordelijkheid gaat is Nederland een heel groot kerkhof waarop uiteindelijk, natuurlijk helemaal niet meer gereageerd kan worden. Zowel de slachtoffers als de daders liggend dood en zwijgend zij aan zij diep onder de polderse grond, de klei. Dat is de definitieve afsluitende fase van het 'polderen' welke elke gat dicht…

Van Gouden Bouk had ik nog nooit gehoord Een wielersporticoon van lang geleden... Had nog als knecht voor Bartali gereden... Met Middelkamp, met Schulte, enzovoort Ik heb er achteraf pas van vernomen 't Is weemoed waar ik net niet bij kan komen…

Wie weet of het met Mollema wat wordt... Goddank is er dan nog Marianne Vos Van wie je soms iets hoort. Ondanks de NOS.…

Ontspannen lag ik even in bocht 7 Dat duurde circa drieëntwintig uur De pilsjes dronk ik als ontwenningskuur en soms moest ik al plassend overgeven ’t Gebeurde collectief bij al die bomen Het schijnt dat Mollema is langsgekomen…

Waar Bauke Mollema de rust bewaart, Zit Nederland compleet in de gordijnen: Zijn voorsprong van seconden gaat verdwijnen, Het heeft veel weg van doorgestoken kaart. Wat ik nog meer zag is niet te verzinnen, Je kunt de Tour de France ook klunend winnen.…

De tijdrit deed hij op een nieuwe fiets, Hij moest en zou een nieuw model gebruiken. Hij zou ze wel een poepje laten ruiken, Helaas voor Bauke werd het driemaal niets. Dus durf ik (weer) de stelling te poneren Dat je het op een oude fiets moet leren.…

toen jij en ik tussen wolken zongen bedekte de eerste sneeuw mijn vuren vlindervleugels de maan viel vol helderheid in het bevroren vijverwater en spon de nacht om je gebogen schouderbladen ik ademde koude nog voor oostenwind zich neerlegde rond je ogen half geloken op je lippen stil van ijskristal berijpt met ongezegde woorden…

De slager was een neef van Bouke. De afspraak was dat alles op de rekening geschreven werd en dat Bouke elke keer als hij terugkwam in het dorp met een "tiet vol geld" alles in een keer zou betalen. Maureen hoefde in de winkel alleen maar aan te wijzen wat ze wilde hebben. Zo was het vorige week ook gegaan.…