Luister,
naar de wind die zich in de stilte verstopt
Luister,
naar de druppel die zich in het water bevindt
Luister,
naar de aarde die de grond onder je voeten vormt
Luister,
naar de warmte die de zon verspreidt
Luister naar het onmogelijke
en je zult jezelf ook weer horen…
in zon verdwijnen
langzaamaan
de woorden
stromen zinnen
onsamenhangend
uit het kabbelend
water tevoorschijn
maar schrijven
gaat uitstekend
in meanderend
schrift is het
midden constant
zijn hoogte en
diepte extravagant
is de inhoud
in contemplatieve
rust als de drukste
golfjes zijn gesust
en schoonschrift
onder de luchten
weer…
Ik zit hier,
in contemplatieve gedachten verzonken.
Ze wervelen in mijn hoofd,
zonder richting, zonder bestemming.
Uiteindelijk verworden ze
tot een verdovende witte ruis,
een wereld die blijft spreken
terwijl ik wegdraai.
Waarom zou ik het geluk van vandaag
opofferen voor
de zorgen van morgen?…
458
Bezig met laden