Alle inzendingen over Domtoren

Boven op de Domtoren biedt een blik op stad's culturele leven een impressie van Utrecht's wording door de eeuwen heen. Vestigde zich het belang van het eeuwig weten; en bouwde zich een universiteit in steen. Boven op de Domtoren biedt zich de belichting op de nieuwe tijd.…

Al wat aan de stad kan bekoren, Werd immers onder de Domtoren geboren. Daarom spreekt haar verleden een andere taal En blijft de Domtoren een icoon van ons allemaal.…

Het is de 112 meter hoge Domtoren die dan niet alleen visueel het stadsbeeld domineert in Gotiek, maar die met gevoel voor traditie stemming weet te geven aan wat leeft bij het Utrechtse publiek.…

Als ik beneden bij de hoge Dom sta Dan kijk ik meestal eventjes omhoog Al wat ik zag, geen wijzer die bewoog Ik dacht: kijk toch voortaan op tijd die klok na Over twee maand pas is ie bij de tijd Een duidelijk geval van Dommigheid…

teugels van valse geruchten en ontaarde mijlpalen (typisch weer dat rare sujet) weergalmt het gebrul van de jongeling, de gestaalde kanonnier, een Waterloo van zinnebeelden klettert op hem neer als melkproducten van Maria's, inclusief de pittige smeerkaas van tedere jongedames en het gevecht van krolse poezen rond het carillon van de Domtoren…

Ter info: een testvlucht van het prestigieuze ruimtevaartproject van de krachtigste raket die ooit gebouwd is - de Domtoren past er net in - kost de NASA 4 miljard (dollars, geen mijlen).…

in de zwoele zomerwind en koude winteravond in de glimlach en de tranen van een kind hij zit in het nog te oogsten koren begeleidt de jonge kerkuil op z’n eerste vlucht vanaf de Domtoren hij stroomt mee met het water van zeeën en rivieren en bevolkt het wezen van alle dieren stuurt de zonnestralen en huist in eeuwenoude verhalen ach we…

Het carillon in de Domtoren zag het tafereel en glimlachte vrolijk met de woorden: ‘Merck toch hoe sterck...’ Na het passeren keken het meisje en de GSM tegelijk om en lachten naar elkaar. De vrouw in het midden wilde weten. Ze was ook mooi: de moeder. Ze keek ook even naar mij.…

Onder stenen gewelven van eeuwenoud leer, waar Michaël waakt en stemmen fluisteren langs glas, zit ik in banken van een vergeten kapel, in de Domschool, waar de tijd zich geduldig plooit. Moeders hoop, een fluistering in het duister, “Doe beter, klim hoger, je kansen zijn geteld.” Maar cijfers knarsen als molenstenen in je hoofd,…