Alle inzendingen over Touw

in de knoop, uit de knoop, in een lus gevoelens zinloos verwoorden van de vrouw van zijn leven een kus zou hij zichzelf bijna vermoorden maar alles is er om te blijven leven drie zoons een vrouw en een tuin het is lastig maar blijf nog even zo koud zonder haar op je kruin een versje blijven toch enkel woorden soms drukt het wat van binnen…

Schip doemt op uit mist, fluisterstil verder varend neem je me op touw…

binnen het touw van de boksring mijn broer en ik zagen hem hangen aan een dik touw in de oude perenboom de koster luidde met een dik touw de zware kerkklok ze lieten de kist vroeger netjes met een dik touw langzaam in het graf zakken op ons dorp gebeuren vreemde dingen er is soms geen touw aan vast te knopen altijd blijft de onbeantwoorde…

dat wat leek op een slang in mijn donkere kamer en ik in 't nauw het gewoon, ja gewoon een stuk touw bleek toen het licht binnenviel…

Ik mag het huis niet uit; mijn vrouw is ziek Maar mijn QR vervalt, zo wordt beweerd Want ja, ik was al vroeg gevaccineerd Ik ben in dat soort zaken fanatiek Ik wil zo’n booster, en ik wil hem gauw Ik zit echt op het Groene Vinkjestouw…

Het touw Waaraan ons leven hing Is nu Een zijden draad Wat ging er fout? Kunnen wij terug? Neen... Het is te laat!!!…

Twee K2-klimmers gaven het niet op Toen zij daar boven in problemen raakten Hoewel zij hun bizarre tocht niet staakten Is hun ambitie zwaar over de top Cas van de Gevel en Wilco van Rooijen Hun avontuur van vriezen en van dooien…

Trouw Aan het touw.…

We trekken touw tot we verdwalen in de eenzaamheid van de idee 'nee!' is het ultieme falen. We trekken touw, als draad, die rood door 't leven rafelt zonder gelijk verstrengeld met een eerder falen.…

zomaar opeens het touw genomen zomaar opeens aangespannen zomaar opeens een spannend touw en nu zomaar opeens... de was ophangen...…

Hoor hoe de wind aan de touwen van de schepen trekt en ze woedend maakt en de golven breekt en ze schuimend maakt en ze woedend maakt en aan de touwen van de schepen trekt Hoor hoe de wind de zeilen slaat en de golven slaat en ze schuimend maakt en de matrozen op de kade slaat Hoor hoe de wind aan de touwen van de schepen trekt en ze…

De touwen gerafeld, de witte roos geplet..…

hopelijk vindt iemand mij zodat diegene mijn touwen doorknipt: VRIJ!…

Zij hebben het touw en de macht om het niet te laten vieren.…

De wiebelstoel heeft maar twee poten, en een touw -- naar de zoldering.…

in de gaten Trekken en roepen naar jou eens mijn vrouw Niemand meer aan de andere kant van het touw Daarom droom ik alleen nog steeds van jou…

Ik zal je helpen, pak het touw dat ik opgooi -- uit de diepe put.…

Touw is strohalm, is mijn angst die beter past. Ik blijf dus hangen zeker van de afstand die ik nauwelijks durf te klaren want dat touw... hoe houd ik dat in godsnaam vast.…

Het verleden is een touw, verknoopt tot bal, speel -- ermee als een kat.…

Het is prachtig spul, dit gele gevlochten touw -- Ik ruik retsina.…

Voor veroordeelde, was beul in vroeger jaren, hele dag in touw…

Er is een touw om je nek. -------------------------------------------------------- uit: 'Vrijgezel op kamers', Verzameld werk - 2003…

Het eerste woord van K. was 'touw'. Ik volgde met 'tijdschrift'. Toen volgde K. met 'eenzaam', 'verlaten', 'dood', 'koud', 'angst'. Hij won. De dag daarop kwam ik zijn nieuwe aquarium bezichtigen. Hij stond in de gang met twee verschillende touwen in zijn handen en vroeg: 'Welke is het stevigst?…

in spin, de bocht gaat in en spring draai het touw stevig rond dubbele zwiep voeten veren licht als veders van de grond uit spuit, de bocht gaat uit rennen, draaien, keren dubbele zwiep en luchtig passeren touw als arcadeboog in voorjaarsvlucht gezien met mijn eksteroog…

Het mos woekert door De sporen in een rotswand drijvend Listig badend in zonlicht De klimmer vertrappelt zijn vacht De voet schiet weg Het touw trekt strak Als een pion van de zwaartekracht Slingert hij boven een scherf Spartelend in wind Het touw verrafelt De vezels knappen Hij siddert in zijn dun pantser…

beklommen triomferend de top gehaald maar arm en berooid weer snel afgedaald het waren illusies in rots en ravijnen kleine plateaus waar het zicht in de mist leek te verdwijnen ik dacht haar te hebben maar op de top bleef zij koel ongenaakbaar ik luisde haar pels zij heeft het hart niet geopend ik was slechts passant aan een touw…

ik speelde sprong me rot in dubbel touw sloeg steeds de zweep kapot als hij niet wilde tollen we knikkerden en kaarten met sigarettenmerken om de pot maar toen ik won sloeg jij ineens mijn neus kapot en ik was uitgespeeld in onbezorgde dagen dat wat jij toen met mij deed begon volwassenheid te vragen knikkers tellen…

Het sterven snoeit weer de dikke touwen, laat een spoor van de barre winter na; Ze lamenteert nu, ik bij hem weg ga, met de gasten gaat ze nog niet trouwen. Zijn adem gleed langs tafels en banken; Erbarmde zich om zijn verslagen mond; In gitzwart katoen liep hij in het rond, Op weg naar de linde met haar ranken.…

Ik verbind hem met touw, met mij, met handen aan het bed. Verbonden beginnen wonden pas echt. Met zorg snoer ik de mond, verblind de ogen. Toegekomen, klaar, begin ik met ontbloten. De rand, de binnenkant. Geheel ontdaan verzoekt hij, deze om genezing. Maar ik lig hem zwaar, ik ben op hem gebrand.…

Opa wilde in zijn leven door het avontuur gedreven nog één keertje weleens weten ondanks stemmetjesbetoog hoe het zou zijn om als een vogel door de luchten heen te zweven waarna hij de doodsprong nam en gillend door de wolken vloog Hij schoot in één ruk weer omhoog en voelde plots hoe zacht datgene wat daarvoor dreef langs zijn benen nu…