Winterdepressie, deze koude smart.
En als de krokus bloeit,
door sneeuw en ijs,
dan is daar hoop dat groeit.
Trots staat en straalt zij ons toe.
De droom van warmte,
het einde nabij, zo wintermoe.
Demeter's vreugde wedergekeerd.
Nakend, het nieuwe begin.
De ijzige troon eindelijk afgeweerd.
Laat ons dansen nu.…
kleine vlekjes duisternis regisseren
de bewegingen op het
kruidnagelende kruispunt, ik prefereer
liever de ondergrondse
het is wat zachter en heeft de geur
van lavendel
de drukte boven maakt grote gaten
die gevuld zijn met ontelbare stemmem
en beelden die dogmatisch mijn
rust verorberen
al is het wel dat mijn diafragma
me nog leidt…
Spatiebalk
Voor mijn ogen.
Alsof ik niet eens zeggen mag
wat ik niet zeggen kan.
Spatiebalk.
Ik droom van dreunende vingers
die zich uitsloven
om ook maar iets van ruimte te creëren
tussen woorden. Tussen zinnen ook.
Spatiebalk.
Ik typ zomer
en hoop stilzwijgend
dat de ruimte tot het volgende seizoen
precies zolang duurt
als tot de volgende…
poederfijn
ondersteboven rent men de deur uit
en houden dames parapluutjes op
heren keren hun hoedjes en petten
de halve wereld staat op z`n kop
het wit verovert nu heel de aarde
van wereldstad tot aan gehucht
vangt men op wat uit de hemel valt
zakken vol tintelfrisse levenslucht
`t is om te zoenen voor écht iedereen
laat die winterdepressie…
Op gangen en wegen
langs heuvels en dalen
dient sluipenderwijs
bij tijd en wijle
de noodzaak tot inzicht
in eigen beweging
van introspectie
tot zelfreflectie
zich vroeg of laat
hoe dan ook aan
ter voorkoming
ener nakende
niet uitgesproken
doch wel voorvoelde
winterdepressie
cerebrale regressie
door minder doorspoeling
van bloedvaten…
Spelletjes doen met de kinderen, terwijl ik liever op de bank zou hangen.Een winterdepressie is in aantocht.
Wat de oorzaak is van een winterdepressie weet geen mens. Het gebrek aan zonlicht en de biologische klok krijgen in ieder geval de schuld, maar waarom de een er wel last van heeft en de ander niet blijft vooralsnog een raadsel.…
Aan zijn eigen naderende winterdepressie. Een traan verscheen in zijn ooghoek, een lekker somber melancholiek gevoel maakte zich van Thomas meester. Hij dacht hoe eenzaam zijn kanarie was. Aan kachels die niet wilden branden, computers die niet opstarten, auto’s die in de file stonden, aan straatlantaarns die niet branden.…
291
Bezig met laden