Alle inzendingen over anita

Niet deugen Is ongeveer Het ergste Dat er is - Tijd die nooit Nutteloos voorbij Mag gaan - Niet zo maar lezen, Zachtjes voor me Uitstaren of Genieten van alles Dat er is Of niet is - Vroeger was ik er Bang van, bang van Mezelf, bang dat Ik tijd zou verspillen Wat me door mijn ouders Ernstig ontraden was Nu weet…

Stemming die je Niet altijd onder Controle hebt, Buien die er Zo nu en dan Hopeloos met Je vandoor gaan, Die je overleeft Zo lang je zelf De controle hebt, Je eigen tempo En richting bepaalt - Hier zit je voor me Uitdagende blik in De ogen, en toch Laat je overduidelijk Niet het achterste Van je ogen zien…

Kom dans met vliegen uit de bergen we hebben een wens om als die dans te zijn kom dans bij die blije fontein in het park en ik zal dansend bij je zijn in een net gestreken pak ik wil met jou flirten in het maanlicht als de nachtegaal zingt in vroege ochtend nu eindelijk al het onrecht is vergeten door de genade in goede banen geledigd…

Ik wil zo graag sterk zijn, maar de zwakte overwint door tranen die ik vind. Ik voel me klein... Onmachtig glijden mijn tranen naar beneden. Ik ben een stipje tussen iedereen. En tóch zo alleen. Er is al een waterval van mijn gezicht gegleden. Ik, die zo graag sterk wilde zijn. Ik heb het geleerd: huilen is niet verkeerd: het is het uiten…

Ik zie haar weer lopen, een klein eenzaam figuur. Zou ze nog ergens op hopen? Wie maakt haar ’t leven zuur? Weer treft mij haar schuwe blik. Ze komt iets dichterbij. Ik lees iets van schrik. Steeds weer denk ik dan: Waar zijn haar vriendinnen? Weet dan niemand van wat er daar schuilt vanbinnen? Ik groet haar bedeesd groet ze terug…

Vroom geboren Verlost van erfzonde Voorkwam ontsporen Geboorteoorkonde. Communiekantje Blank en rein Kaars in handje Onschuldig klein. Vormsel Doopbeloften Beschermende deken Kerk en ouders Eerste streken Deuken Scheuren Ongeluk en pijn Gesloten deuren Verloren samenzijn Geloof Hoop Liefde en berouw Verwarde knoop Waardeloze…

Ik wil de lange bange nacht ontvluchten Mijn leefwereld staat geregeld op zijn kop De wereld versteend, hebzucht, geld en verderf Deze materialistische maatschappij Laat mijn geest verkommeren, grijze vlekken Wil hem ontvluchten, naar de overkant Zoekend naar humor, die hersens vrolijk maakt Terwijl mijn hart weent van etterende wonden Heb…

Terwijl vele vrouwen vechten voor onafhankelijkheid Hip willen zijn, sterk en blaken van zelfvertrouwen Haak ik bewust af van deze trend Bewust wil ik mijn handen in de jouwe verstrengelen En mij laten dragen door jouw liefde Wil mij volledig binden aan jouw zijde In jouw schoot voel ik mij geborgen, wil je niet meer kwijt Die zachte stem,…

Levensstijlen veranderen Vrienden raak je kwijt Lichamen verouderen Seizoenen komen en gaan De herfst verjaagt de zomer En de bloemen verwelken Een zacht briesje En wiegende bomen Duizenden loskomende blaadjes Dwarrelen in het rond Bomen worden geleidelijk kaal Paradijselijke kleuren vergaan Grote zwermen vogels Laten zich dragen Door…

Betoverend oneindig fel licht Laat mij vrolijk fladderen van bloem tot bloem Als een vlinder zo vrij wil ik zijn En in gedachten heel dicht Bij jou mijn lieve zoon kon ik je nu maar slechts heel even heel dicht tegen mij aandrukken dan zou ik nu zoveel liefde voelen stromen krachtiger dan de ergste stormwind maar jij bent…

een houtworm zat op een stoel hij at en at een heleboel op die stoel zat tante mien zij had die houtworm niet gezien die at en at en at maar door totdat het krikte, totdat het krakte en tante mien om kwart voor tien pardoes door haar stoel heen zakte…

Het is je zo gegund; dat vlinderrijk gevoel. Voor een die jou alleen maar wil die lacht met jou, en kijkt naar jou al is het nog zo pril. Van een waarvan je zeker weet dat hij jou echt nooit meer vergeet; die jou het allermooiste vindt, en jou verwent en ook bemint. Van een die weet hoe het begint: voorzichtig, met respekt. Voor wie je…

Gebroken ligt hij daar in 't zand Als een boodschap van Gods hand Geknakte vleugels; zwart als de nacht Is de dood zo die op ons wacht? Achteloos wordt er aan voorbij gegaan Als de wereld eens stopte in zijn baan Zien we misschien de essentie in zijn ware gedaante Het was mededogen waar hij om maande…

Ik zou niet willen ruilen met prins Floris, Dan liever nog met Pieter-Christiaan Wanneer ik voor de keuze kwam te staan, Tenzij er iets niet goed met mijn gehoor is, Want ik hoor van de jongste van de twee: Prins Floris heeft van nu af aan ME.…

De pianist rolt van zijn kruk en rukt zich af op reet van Anita. Sodom en Gomorra! Het einde is nabij! Cool speelt de saxman verder.…

Hij stelde haar geestdriftig aan me voor, Anita Elfstrøm dacht ik te verstaan, waarop ik zei: ~Mijn naam is Adriaan, maar ieder noemt me domweg Aadje hoor.~ Omdat ze Scandinavisch over kwam, vroeg ik mijn oude vriend ~zeg Pieter, Zweedse?~ Maar Pieter zei ~welnee voor nog geen gram, dat heeft ze nooit gedaan ook, naar mijn weten.…

kabouter weg heel het bos verdrietig klein verlies maar toch grote pijn in de harten van iedereen die de kabouter liefhad.…

rode stippels zwart met goud alles donker maar zo vertrouwd schim van licht wil je gaan of heb ik je gewoon weer niet uitgedaan?…

Bekijk mijn handen Strijk glad die kreukels Voel de ruwe huid Betast de blauwe aders Dat afgestompte duimpje Die korte vingers De afgekloven nagels Het knokige geheel Niks rank en slank Wel kort en krom Nooit glanzend gelakt Altijd mat antiek gevlekt Ben je teleurgesteld? Zijn dat pianohanden? Wees eerlijk.. ongeloof? Is dit…

Op de wekker zie ik de wijzers allebei op twaalf staan 'k Kan niet slapen. Morgen zal ik voor 't eerst naar de mavo gaan. 'k Weet ineens niet meer ofdat ik wel zo'n zin heb in die 'shit' Als ik hoor hoe Debbie moppert! die nu in de tweede zit Stomme vakken, saaie lessen en een berg met huiswerk mee Wordt dus 's avonds uren blokken…

Zij is zij en ik ben ik Toch zijn we twee in één "Ze is precies jouw spiegelbeeld " hoor ik van iedereen "Dezelfde lach, dezelfde stem dat is toch wel bijzonder" "Dat is het ook" beaam ik dan mijn zus heet eigenlijk wonder Ze is blij als ik gelukkig ben en huilt mee met mijn verdriet Ook weet ze als geen ander waar ik eind…

Iedere ochtend de dag beginnen Zonder er te willen zijn Heus niet alleen voor ouwe mensen Moeizaam leven genesteld in een jong brein. Gewoon nooit kunnen genieten Niet eens weten hoe dat voelt Teveel denken en opnieuw verzieken Stikken in wat niet of anders is bedoeld. Moe gestreden in het trachten Iedereen ervan te overtuigen Het pijnlijke…

kan je zomaar overkomen smoor als ik haar zie hart licht op verlegen blij dartel spelend danst zij jong druk verdiept in haar spel vertederd versieren overstroming lief in mijn lijf Mozart helder transparant blikken naar binnen hou me vast vraag om aandacht warmte overspoelt de siddering van huid zo fris vervoering in verfijnde klanken compositie…

Ik voel mij net een cactus soms Dan ben ik prikkelbaar Die dag zijn alle mensen stom En iedereen doet raar Die dag zet ik mijn stekels uit Niemand komt in mijn buurt Voor mijn omgeving is het goed Dat zo'n bui nooit lang duurt Een vogel voor mijn open raam Een kleuter zwaait gedag Een oude vrouw met een rollator Schenkt mij haar liefste…

Strakke lijven wilskracht geconcentreerde blikken in spiegels Gespitste oren nerveus in afwachting van klanken Rustig ademen bij elkaar rapen gecontroleerde plaatsing Aanvang! Elastisch buigen benen armen handen versieren zacht Ontspannen illusie ribben gelaten borstbeen op Sprekende ogen…

Op de puinhopen van mijn leven heb ik opnieuw een huis gebouwd de fundering is nog niet zo stevig maar het is er veilig en vertrouwd Het biedt bescherming tegen rampen en geeft me houvast als ik val ik kan er rusten na het strijden ik vocht omhoog, uit het eenzame dal Nu schijnt de zon door mijn raam naar binnen ik schuif het gordijn voorzichtig…

Toen de scherven plotsklaps vielen sloeg mijn droom ineens kapot De toekomst leek ter ziele ik werd gepijnigd door mijn lot Maar maar toen de tranenvloed stagneerde en ik afstand nemen kon merkte ik dat ik het leerde en zag hoe de nieuwe dag begon Scherven zijn niet echt het einde van wat ooit zo mooi begon ze zijn een belofte, een op…

Vandaag begraaf ik jou in mij Niet in de aarde, niet in die kist Niet onder de bomen, in de ochtendmist.. daar ben jij niet, jij bent veilig in mij Vandaag begraaf ik jou in mij..…

Mijn lichaam was jouw tempel waar alleen jij toegang had onze liefde werd gekoesterd als een waardevolle schat Maar op zekere dag verscheen de slang in ons paradijs ze wilde je verleiden en onze liefde was de prijs verslagen bleef ik achter als tempel, ingestort Ik mocht de liefde kennen maar mijn geluk duurde te kort...…

Sorry... dat ik mezelf even kwijt ben mijn lichaam herken ik niet mijn hormonen zijn van slag ik kan mijn draai niet vinden Ik wil weer even klein zijn kind zijn helemaal bij je wegkruipen schuilen Ik wil even niet meer weten wie ik ben ... dat ik ben ...…