Alle inzendingen over begluurd

Ze veinst verlegenheid en geschrokkenheid, maar in wezen snakt ze ernaar zo begerig begluurd te worden, al heeft haar pijl mijn lust voorgoed bedorven.…

Een bodybuildster uit Buren moest het geregeld bezuren Een bekende voyeur gaf aan ‘gespierd’ de voorkeur en bleef haar alsmaar begluren!…

Nu men besloot de ramen op te doeken, wordt er voortaan geen hoertje meer begluurd. De prostitutie gaat nu digitaal, dus hoerenlopers zijn we allemaal.…

Zo gluur ik en word begluurd door de meisjes die de wereld in handen hebben en zeker niet laten glippen.…

Over de tong gaan en begluurd worden door de mooiste meisjes is het voordeel van jongens die zich lachend opwerken ten koste van de bekommernis van hun voormalige vrienden die het verraad niet begrijpen en zich terugtrekken in gekwetst verlangen naar de vroegere intimiteit (Sommige binken overdrijven hun stoerheid, ze schieten hun…

Zonnestralen tergen de savanne gestreept zwart-wit begluurd door koningen in manenkleed Alarm stoft rood één stap, twee stappen geruisloos naar topsnelheid stroomlijn in lichamen achtervolging zet in op energieën in dampende vlucht Wolken stuiven op rond hongerige geuren fractie van een seconde leven of dood instinct viert hoogtij…

Grijnzend ligt de bal te wachten op mijn zo vaak geroemde linkervoet, die door tachtigduizend ogen met argwaan wordt begluurd. Mijn beschadigd lijf wil hier alleen nog snel vandaan maar moet nog wel verschalken die arrogante panter in een onbegrijpelijk gekrompen doel.…

Geen span paarden waar men nu haastig rijdt Eens per uur stokte een trage lijnbus het spel van kinderen uit de buurt de halte met vreemde dame werd begluurd Het alles mocht niet langer zijn en dus mis ik het klaterend geratel ondertussen van paard en wagen met schuimende melk in bussen.…

Dat er studenten werden ingehuurd Om ‘t eerste kaf te scheiden van het koren Dat kregen we na afloop pas te horen Het heeft als zand in boxershorts geschuurd Wij, rijpe dichters, voelden ons gestuurd Met kluitjes in het riet door junioren Nog lang niet droog achter hun ezelsoren Heeft grut ons werk bepoteld en begluurd Wat weet een melkmuil…

De lantarens wierpen een haastige schijn Door 't raam en begluurden 't gezicht, Dat luisterde naar het gehuil van de wind, De ogen op mij gericht. En telkens als weer hun matte gloed De schone vrouw bestraalt, Dan doemt een lichte droom voor mij op, Die van vroegere tijd verhaalt.…

Vroeger rende ze door een dof paradijs waar ze de merel begluurde onder een doornhaag waar fruitbomen gloeiden in de ochtend. Zij klom door een wirwar van takken, haar fluwelen poten, haar haastige klauw.…

De hand werd uitgestoken Vergezeld van veel Warm aanbevolen Geluisterd de schreeuw Velen die geven Door leiders gestuurd Die met eer voorop gaan Links en rechts begluurd Strak voor zich kijkende Geen oog voor wat was Signalen negerende Heilige schriften voor de klas Dan is het moment gekomen De schok is geweld Geen kop zal er rollen…

In het onkruid van mijn geweten Staat een bloem die ik niet ken Hoe is zij hier gekomen In mijn verwarde dromen Misschien, misschien een keer Toen de weerwolf wegbleef En de maan verstopt Achter wolkenstruiken Mij begluurde en zo meer Mij niet wekte maar mij dood Liet voor een enkele keer Bloem, jij hoort hier niet Veel te mooi voor wat…

Het bos door ging ik Keek omhoog een streep van licht mij begeleidde Niet wist ik waar mijn voeten stappend, gaande, bleven Door dieren wel gewaar opweg naar ander doel Zo links als rechts begluurden mij wie ik niet dacht te kennen en bleven stil verborgen nog achter beuk of hakhout hoog Ik spoedde voort geen rust opzij te gluren…

Het was er warm en rokerig en de sfeer was ongekend grappen en grollen over het leven zij kent een ieder en allen de drank werd aangelengd Veel te verteren heeft zij niet dan nipt zij zuinig en wel bewust slinks begluurd door zij die hebben het leed vermaak van velen wetend dat zij nog wel wat lust Soms is er dan een goudvink en laat…

' nu fiets ik zo verloren droef door deze buurt tussen de plastik rozen door begluurd door minnaars van een schone stoep Stil sta ik bij een kleine tronk wijl in mij zonk 't onwerkelijk leeg gevoel als dra het lentekleed wordt aangetogen wacht hem het onvermogen zijn voorjaarsvreugde weer te tonen stil, ingetogen met…

Zaagt gij wel, toen we uit dat bosje Gistren kwamen - hoe hij mij Met een nijdig oog begluurde?... Maar ik liep hem trots voorbij. 'k Geef hem vrijheid om te gissen, Wat hij wil, uit ons gelaat; 'k Wed, dat hij uit twintig keren Nog niet eens de waarheid raadt.…